Wyjazd do Studio Buffo był kolejnym pięknym akcentem w działalności Nasielskiej Biblioteki, pokazującym, jak ważne jest tworzenie przestrzeni do wspólnego przeżywania kultury.

Zadanie to dofinansowane zostało w ramach Gminnego Programu Profilaktyki i Rozwiązywania Problemów Alkoholowych oraz Przeciwdziałania Narkomanii.

Zadanie to dofinansowane zostało w ramach Gminnego Programu Profilaktyki i Rozwiązywania Problemów Alkoholowych oraz Przeciwdziałania Narkomanii. 

Zadanie to dofinansowane zostało w ramach Gminnego Programu Profilaktyki i Rozwiązywania Problemów Alkoholowych oraz Przeciwdziałania Narkomanii. 

Zadanie to dofinansowane zostało w ramach Gminnego Programu Profilaktyki i Rozwiązywania Problemów Alkoholowych oraz Przeciwdziałania Narkomanii. 

Zadanie to dofinansowane zostało w ramach Gminnego Programu Profilaktyki i Rozwiązywania Problemów Alkoholowych oraz Przeciwdziałania Narkomanii. 

Celem konkursu było rozbudzenie aktywności czytelniczej oraz propagowanie idei głośnego czytania dzieciom, zainteresowanie i poznawanie literatury dziecięcej, kształtowanie wrażliwości odbioru utworów literackich, rozbudzenie twórczej inwencji dziecka i kreatywności, rozwijanie uzdolnień plastycznych dzieci, stwarzanie uczestnikom konkursu możliwości prezentacji własnych uzdolnień, zachęcenie uczniów do czytania i czerpania wiedzy z książek, rozbudzenie ciekawości poznawczej i twórczego myślenia oraz wrażliwości estetycznej uczestników, rozwijanie wyobraźni oraz umiejętności wypowiedzi artystycznej.

Zadaniem uczestników było wykonanie pracy plastycznej dowolną techniką. Na konkurs plastyczny „Moja wymarzona zakładka do książki” wpłynęło 136 prac plastycznych. Główne kryteria brane pod uwagę przy ocenie prac przez członków komisji to walory artystyczne i estetyczne, ciekawe przedstawienie tematu, wkład pracy, oryginalność, pomysłowość oraz samodzielność wykonania pracy przez dziecko. 

We wtorek, 9 czerwca br.  jury w składzie:

- Pani Joanna Paczkowska – inspektor w  Wydziale Organizacji i Promocji Urzędu Miejskiego w Nasielsku [przewodnicząca komisji]

- Pani Iwona Pęcherzewska - prowadząca warsztaty literacko-teatralne „Odpowiednie dać rzeczy słowo” w naszej bibliotece [członek komisji]

- Pani Marta Szymańska - bibliotekarz Miejsko-Gminnej Biblioteki Publicznej w Nasielsku  [członek komisji]

dokonało oceny prac i wyłoniło zwycięzców.

Podczas tego wydarzenia swoją obecnością zaszczycił nas: Pan Radosław Kasiak Burmistrz Nasielska oraz Pani Iwona Pęcherzewska - prowadząca warsztaty literacko-teatralne „Odpowiednie dać rzeczy słowo” w naszej bibliotece. Po powitaniu zebranych przez dyrektor biblioteki, uczestnicy warsztatów literacko-teatralnych „Odpowiednie dać rzeczy słowo”, które funkcjonują przy naszej placówce zaprezentowali profilaktyczne przedstawienie pod tytułem „Wiersze, które lubimy”. W tym miejscu pragniemy zaprosić uczniów klas IV-VIII szkół podstawowych, od nowego roku szkolnego, do udziału w warsztatach literacko-teatralnych, podczas których uczestnicy kształtują zainteresowania czytelnicze, rozwijają umiejętności formułowania wypowiedzi pisemnych oraz czytania tekstów literackich i publicystycznych ze zrozumieniem. 

Potem przyszedł czas na uroczyste wręczenie zwycięzcom dyplomów i nagród, którego dokonał Pan Radosław Kasiak Burmistrz Nasielska oraz Jolanta Budziszewska-Rogalska dyrektor biblioteki. Jeszcze raz serdecznie dziękujemy wszystkim osobom, które wzięły udział w konkursie, a laureatom serdecznie gratulujemy zwycięstwa i życzymy dalszych sukcesów. 

Zadanie to dofinansowane zostało w ramach Gminnego Programu Profilaktyki i Rozwiązywania Problemów Alkoholowych oraz Przeciwdziałania Narkomanii. 

Lista laureatów konkursu plastycznego „Moja wymarzona zakładka do książki” przedstawia się następująco:

Kategoria 3-latki:

I miejsce 

- Henryk Gburzyński

II miejsce   

- Henryk Wawrzyński - Samorządowe Przedszkole im. Juliana Tuwima w  Nasielsku

III miejsce   

- Laura Rutkowska

Kategoria 4-latki:

I miejsce   

- Marcelina Karpińska - Niepubliczne Przedszkole „Sakolandia”

II miejsce  

- Alicja Bącik - Samorządowe Przedszkole im. Juliana Tuwima w  Nasielsku

III miejsce 

- Judyta Kańduła - Samorządowe Przedszkole „Stacyjkowo” w Starych Pieścirogach 

- Hanna Pacek - Samorządowe Przedszkole im. Juliana Tuwima w  Nasielsku

Wyróżnienie 

 - Zuzanna Jeż - Samorządowe Przedszkole im. Juliana Tuwima w  Nasielsku

Kategoria   5-latki:

I miejsce   

- Zuzanna Osińska - Samorządowe Przedszkole im. Juliana Tuwima w  Nasielsku

II miejsce 

- Liliana Wojciechowska - Samorządowe Przedszkole im. Juliana Tuwima w  Nasielsku

III miejsce 

- Laura Anna Zaborowska -  Samorządowe Przedszkole im. Juliana Tuwima w  Nasielsku

Wyróżnienie 

- Klara Dziedzic - Niepubliczne Przedszkole „Pod Fiołkami”

- Zofia Dmitrowicz - Samorządowe Przedszkole „Stacyjkowo” w Starych Pieścirogach

- Marcelina Nowak - Samorządowe Przedszkole „Stacyjkowo” w Starych Pieścirogach

Kategoria klasy „0”:

I miejsce        

- Zofia Szcześniak - Szkoła Podstawowa im. Księcia Józefa Poniatowskiego w Starych Pieścirogach

II miejsce    

- Zuzanna Oleksiak -  Szkoła Podstawowa im. Jana Pawła II w Dębinkach

III miejsce    

- Julia Chodkowska - Szkoła Podstawowa Nr 1 im. Konstytucji 3 Maja w Nasielsku 

Wyróżnienie 

- Hanna Waszelewska - Szkoła Podstawowa im. Księcia Józefa Poniatowskiego w Starych Pieścirogach

- Klaudia Bochenek - Szkoła Podstawowa im. Księcia Józefa Poniatowskiego w Starych Pieścirogach

- Aurelia Milewska - Szkoła Podstawowa Nr 2 im. Stefana Starzyńskiego w Nasielsku

Kategoria   klasy  „I”:

I miejsce      

- Kornel Klamczyński - Szkoła Podstawowa im. Księcia Józefa Poniatowskiego w Starych Pieścirogach

II miejsce      

- Aleksandra Pacek - Szkoła Podstawowa Nr 2 im. Stefana Starzyńskiego w Nasielsku

III miejsce    

- Liliana Pietrzak - Szkoła Podstawowa im. Księcia Józefa Poniatowskiego w Starych Pieścirogach

Wyróżnienie  

- Zuzanna Kosewska - Szkoła Podstawowa im. Księcia Józefa Poniatowskiego w Starych Pieścirogach

- Helena Załoga - Szkoła Podstawowa im. Marii Konopnickiej w Popowie Borowym

- Małgorzata Marszałek - Szkoła Podstawowa im. Księcia Józefa Poniatowskiego w Starych Pieścirogach

- Wiktoria Kańduła - Szkoła Podstawowa im. Księcia Józefa Poniatowskiego w Starych Pieścirogach

Kategoria   klasy   „II”:

I miejsce     

- Karina Kłosiewicz - Szkoła Podstawowa im. Marii Konopnickiej

w Popowie Borowym

II miejsce   

- Kacper Bącik - Szkoła Podstawowa Nr 2 im. Stefana Starzyńskiego w Nasielsku

III miejsce   

- Tymoteusz Chmielewski - Szkoła Podstawowa im. Księcia Józefa Poniatowskiego w Starych Pieścirogach

Wyróżnienie

- Urszula Zasońska - Szkoła Podstawowa im. Marii Konopnickiej w Popowie Borowym

- Weronika Łuszczewska - Szkoła Podstawowa im. Księcia Józefa Poniatowskiego w Starych Pieścirogach

Kategoria   klasy   „III”:

I miejsce       

- Kacper Rutkowski - Szkoła Podstawowa im. Jana Pawła II w Dębinkach

II miejsce      

- Zuzanna Siekierska - Szkoła Podstawowa im. Marii Konopnickiej w Popowie Borowym

III miejsce   

- Maja Wiśniewska - Szkoła Podstawowa Nr 1 im. Konstytucji 3 Maja w Nasielsku 

Wyróżnienie 

- Lena Wiśniewska - Szkoła Podstawowa Nr 1 im. Konstytucji 3 Maja w Nasielsku Wyświetl mniej

Podczas lekcji bibliotecznej pani Jola zaprezentowała dzieciom różne rodzaje książek dostosowanych do ich wieku, jakie posiada w swoich zasobach biblioteka. Były to głównie krótkie bajeczki i historyjki, dłuższe bajki i opowiadania, obrazkowe historie, książki dźwiękonaśladowcze, edukacyjne, z ruchomymi elementami, do nauki czytania, interaktywne oraz książki aktywizujące z elementami dźwiękowymi, a także w formacie trójwymiarowym. Następnie przybliżyła dzieciom zasady udziału w kampanii społecznej „Mała książka – wielki człowiek”, w której nasza biblioteka bierze udział. Długo rozmawialiśmy też o drodze, jaką musi przejść książka zanim trafi na biblioteczną półkę i o korzyściach płynących z systematycznego czytania. Na zakończenie tego niezwykle miłego i pouczającego spotkania pani Jola przeczytała dzieciom książeczkę zatytułowaną „Kicia Kocia w bibliotece” autorstwa Anity Głowińskiej. 

W pierwszej części warsztatów dzieci wraz z Tatusiami budowały z piasku plażę oraz modele wulkanów, rozwijając swoją kreatywność i zdolności manualne. Następnie uczestnicy przeprowadzali efektowne doświadczenia chemiczne, obserwując dynamiczne reakcje kwasowo-zasadowe, którym towarzyszyły spektakularne efekty wizualne. Dużą atrakcją był pokaz sztucznego lodu, który wzbudził ogromne zainteresowanie zarówno wśród dzieci, jak i ich ojców. Uczestnicy mogli z bliska obserwować niezwykłe właściwości tego materiału oraz towarzyszące pokazowi efektowne zjawiska.

Druga część spotkania poświęcona była samodzielnemu wykonywaniu pachnących, ekologicznych kul do kąpieli według autorskiej receptury. Dzieci poznały składniki wykorzystywane do ich tworzenia, dowiedziały się, jakie mają właściwości oraz jak działają podczas kąpieli. Każdy uczestnik własnoręcznie przygotował, ozdobił i starannie zapakował swoje kule, rozwijając przy tym wyobraźnię, kreatywność oraz zdolności manualne. 

Warsztaty przebiegały w radosnej atmosferze, dostarczając uczestnikom wielu pozytywnych emocji, niezapomnianych wrażeń oraz cennych doświadczeń zdobywanych poprzez wspólną zabawę i naukę. Spotkanie było również pięknym przypomnieniem, jak ważne jest spędzanie czasu z tatą. Wspólne działania, rozmowy i odkrywanie nowych rzeczy wzmacniają rodzinne więzi, budują wyjątkowe wspomnienia oraz pokazują, że najcenniejszym prezentem jest czas poświęcony najbliższym.

Zadanie to dofinansowane zostało w ramach Gminnego Programu Profilaktyki i Rozwiazywania Problemów Alkoholowych oraz Przeciwdziałania Narkomanii.

Podczas uroczystości swoją obecnością zaszczycił nas Pan Radosław Kasiak – Burmistrza Nasielska wraz z małżonką, Pan Marek Maluchnik - Sekretarz Nasielska wraz z małżonką, Pan Zbigniew Wóltański – Wiceprzewodniczący Rady Miejskiej w Nasielsku, Pan Hubert Kuczborski - Radny Rady Miejskiej w Nasielsku, Pan Bogdan Ruszkowski – wieloletni Burmistrz Nasielska, Pan Wojciech Ostrowski - wieloletni Burmistrza Nasielska, Pan Zdzisław Suwiński – historyk, regionalista, dokumentalista, Pani Ida Żmiejewska – znana i ceniona pisarka, której twórczość poświęcona jest Warszawie przełomu XIX i XX wieku, Pani Olga Gajda – korespondentka legionowskiego czasopisma TO i Owo, Pani Katarzyna Rudkowska – historyczka sztuki, która pomogła nam skompletować zgromadzone eksponaty z epoki napoleońskiej, Pan Paweł Słupski – redaktor Tygodnika ciechanowskiego, Państwo Dyrektorzy placówek oświatowych i jednostek organizacyjnych Gminy Nasielsk, Pani Teresa Skrzynecka – prezes Fundacji „Bądźmy Razem”, Państwo Słuchacze Nasielskiego Uniwersytetu Trzeciego Wieku, Państwo Laureaci prestiżowej nagrody „Lew Nasielska”, Członkowie Dyskusyjnego Klubu Książki dla dorosłych prężnie działający przy naszej bibliotece, nasi Kochani Czytelnicy i Uczestnicy wyjazdów z cyklu „Zwiedzamy z biblioteką”, licznie przybyli Mieszkańcy Gminy Nasielsk i Goście.

W bieżącym roku mija 220 lat od „pierwszej wojny polskiej”, jak nazwano z czasem wyprawę wojsk napoleońskich na ziemie dawnej Polski i Prus Wschodnich w latach 1806-1807. Wojny, której pamięć przyćmiły późniejsze dramatyczne wydarzenia obu wojen światowych rozgrywające się w tej części Europy. Niewątpliwie epoka napoleońska była i jest nadal jednym z najważniejszych elementów polskiej tożsamości narodowej kultywowanej przez ponad dwa wieki naszych dziejów. Tradycje napoleońskie zachowały się w polskiej kulturze dzięki rodzinnym pamiątkom i przekazom, ale też porywającym legendom, wielkim dziełom literatury i sztuki takim jak „Pan Tadeusz”, „Lalka”, „Popioły”, obrazom trzech pokoleń Kossaków, Daniela Chodowieckiego, Jana Piotra Norblina, Aleksandra Orłowskiego, Piotra Michałowskiego, Elwira Andriolego, Artura Grotgera i Józefa Brandta. Jakaż to plejada talentów i niewyczarpane źródło informacji ikonograficznej, mającej honorowe miejsce w polskich domach i historii Polski. Dochodziła do tego przepojona duchem francuskiego oświecenia atmosfera dawnej świetności Rzeczypospolitej tworząca swoiste sanktuaria zarówno rzeczy, jak i za ich pośrednictwem osób. Bo każdy przedmiot miał tutaj swoje osobowe odniesienie i uzasadnienie. Od 1918r. pamięć o epoce napoleońskiej stanowiła część polityki odrodzonego państwa, a Mazurek Dąbrowskiego stał się hymnem państwowym. Ważną cezurą było stulecie śmierci cesarza w 1921r., kiedy to obchody tej rocznicy miały niezwykle uroczysty charakter. Wtedy to plac w centrum Warszawy otrzymał imię Napoleona. Druga wojna światowa przyniosła nowe odniesienia, a powojenne zmiany ustrojowe nie sprzyjały napoleońskiej tradycji. Niestety poza polskimi granicami pozostał Niemen, Berezyna i dawny szlak napoleoński. Jednakże, wątki napoleońskie znalazły się w polskim filmie jak chociażby „Marysia i Napoleon” w reżyserii Leonarda Buczkowskiego z 1966 r., pomnik księcia Józefa Poniatowskiego został przeniesiony przed pałac namiestnikowski na Krakowskim Przedmieściu, ukazały się też ważne opracowania historyczne, a co najbardziej istotne - coraz więcej ludzi interesowało się śladami romantycznej epoki napoleońskiej pozostawionymi na polskiej ziemi, ale też samym „bożkiem wojny” „Cesarzem Francuzów z łaski Boga i woli ludu”. Pod koniec XX w., w wolnej i demokratycznej już Polsce ożyła tradycja napoleońska. Działo się tak za sprawą tysięcy entuzjastów, którzy nadali jej drugie życie. W wielu miejscowościach zyskała poparcie lokalnych władz, szkół, jednostek wojskowych i wzbudziła zainteresowanie mediów. Interesująca jest dzisiejsza percepcja epoki napoleońskiej oraz jej wpływ na procesy integracji europejskiej. Inaczej pamiętają Napoleona mieszkańcy Francji i Polski, a inaczej Anglii, Rosji, Hiszpanii i Niemiec i często ich opinie są skrajnie różne. Władzom i ludności tych krajów przypisane jest kultywowanie pamięci o epoce i troska o zachowanie dziedzictwa kulturowego związanego z tym okresem. Nasielsk może służyć ościennym gminom jako przykład godny naśladowania. Udało się nam uporządkować cmentarz z francuskimi pochówkami z 1806r., w naszym muzeum eksponujemy stosowną wystawę poświęconą pobytowi cesarza w naszym mieście, powstały też opracowania dotyczące batalii o Nasielsk, które wyszły spod pióra Pana Zdzisława Suwińskiego i Pana Stanisława Tyca. 

Okazuje się zatem, że nadal pamiętamy o epoce napoleońskiej i co ciekawe, pamięć ta bardziej łączy niż dzieli. Świadczył o tym liczny udział Mieszkańców Gminy Nasielsk i Gości w naszej uroczystości, a nie jest to jedyny napoleoński akcent planowany w tym roku, zapewne będą też uroczystości na wzmiankowanym cmentarzu, konkurs poezji francuskiej oraz uroczysty Polonez na Rynku. Do udziału w tych wydarzeniach już dzisiaj serdecznie Państwa zapraszamy.

Podczas uroczystości Pan Andrzej Wójciak, wcielił się w rolę wieszcza narodowego Adama Mickiewicza i przedstawił zebranym specjalnie przygotowaną parafrazę zaczerpniętą z epopei „Pan Tadeusz”, dotyczącą 1806 r. Natomiast, w romantyczny napoleoński nastrój wprowadzili obecnych niezwykle utalentowani lokalni artyści, a mianowicie Zuzanna Kuczborska i Franciszek Żabik, którzy wykonali pieśni zatytułowane: „Marsz Księcia Józefa Poniatowskiego”, „Wizja Szyldwacha”, „Kirasjerzy, kirasjerzy całowali jak należy”, „O mój rozmarynie” oraz „Biały Krzyż”. Z kolei przedstawiciele nasielskiej młodzieży, a mianowicie, Daria Lasocka i Kacper Zawadzki przybliżyli przebieg ważnych wydarzeń politycznych, które miały miejsce na Mazowszu i Ziemi Nasielskiej w pamiętnym 1806 r., a opracowane zostały przez dr. Stanisława Tyca. Kolejnym punktem programu nasielskiej Nocy Muzeów był wykład dotyczący potencjału gospodarczego ówczesnego Nasielska na tle powiatu pułtuskiego, który przedstawił dr Stanisław Tyc. Potem nadszedł moment kulminacyjny uroczystości, w którym to Pan Radosław Kasiak - Burmistrz Nasielska uroczyście otworzył wystawę zatytułowaną „Nasielsk – Napoleonowi w 220. rocznicę pobytu Cesarza na Ziemi Nasielskiej”. Wystawa będzie czynna do końca bieżącego roku, zapraszamy serdecznie do zwiedzania.

Podczas spotkania rozmawialiśmy o tym, jak mądrze korzystać z letnich atrakcji. Uczniowie dowiedzieli się, dlaczego warto wybierać strzeżone kąpieliska, jak chronić się przed słońcem i upałem oraz dlaczego kask to najlepszy przyjaciel każdego rowerzysty i użytkownika hulajnogi. Nie zabrakło również ważnego tematu, jakim jest bezpieczeństwo w Internecie, dzieci świetnie rozumiały, że nie wszystko, co widzimy online, jest bezpieczne.

Nasi mili goście chętnie dzielili się swoimi doświadczeniami, odpowiadali na pytania i wspólnie zastanawiali się, jak reagować w trudnych sytuacjach. Z ogromną łatwością zapamiętali też numer alarmowy 112, który może uratować życie.

Na zakończenie przeczytaliśmy opowiadanie „Wakacyjna przygoda Mai i Tomka”, które wprowadziło nas w niezwykle letni, wakacyjny klimat.

Życzymy całej klasie 1a lata pełnego radości, przygód i oczywiście bezpieczeństwa. Dziękujemy za odwiedziny i już nie możemy doczekać się kolejnych spotkań! 

Już od pierwszych stron dzieci z zainteresowaniem śledziły losy Leosia, bohatera wyruszającego na misję poznania swojej Gminy. Podczas rozmowy Uczestnicy chętnie dzielili się wrażeniami z lektury, zwracając uwagę na humor, ciepło i bliskość przedstawionych miejsc. Wielu młodych Czytelników z entuzjazmem rozpoznawało w bajce przestrzenie, które mijają na co dzień - od znanych ulic, po charakterystyczne punkty Nasielska. Dyskusja szybko przerodziła się w opowieści o własnych doświadczeniach i ulubionych zakątkach miasta, co pokazało, jak silnie dzieci identyfikują się z miejscem, w którym dorastają.

Ważnym elementem spotkania była rozmowa o tym, czym właściwie jest „misja”. Dzieci zastanawiały się, jakie zadania mogłyby same podjąć, by lepiej poznać swoją Gminę. Pojawiały się pomysły na odkrywanie historii rodzinnych, odwiedzanie lokalnych instytucji czy tworzenie własnych map przygód. Ta część rozmowy stała się inspiracją do dalszej aktywności.

Spotkanie DKK pokazało, jak ogromną wartość ma literatura regionalna. „Leoś i Misja Gmina Nasielsk” nie tylko bawi, lecz także uczy, wzmacnia poczucie przynależności i zachęca do odkrywania własnego otoczenia. Dzieci opuszczały bibliotekę z uśmiechem, a wielu z nich deklarowało, że chętnie wyruszy na własną misję poznawania Nasielska.

Dziękujemy wszystkim Uczestnikom za aktywny udział i zapraszamy na kolejne spotkania Dyskusyjnego Klubu Książki dla dzieci już po wakacjach. Mamy nadzieję, że będą one okazją do wspólnego czytania, rozmowy i rozwijania wyobraźni.

W sobotę, 13 czerwca br. w Miejsko‑Gminnej Bibliotece Publicznej w Nasielsku odbyło się kolejne spotkanie Dyskusyjnego Klubu Książki dla dorosłych, tym razem poświęcone książce „SPATiF. Upajający pozór wolności” Aleksandry Szarłat. Lektura okazała się doskonałym pretekstem do rozmowy o kulturze PRL, środowisku artystycznym tamtych lat oraz o tym, jak rodzą się i trwają legendy miejsc, które z czasem stają się symbolami epoki.

Spotkanie rozpoczęło się krótką rozgrzewką, podczas której Uczestnicy dzielili się swoimi skojarzeniami ze SPATiF‑em, zarówno tymi sprzed lektury, jak i tymi, które pojawiły się po przeczytaniu książki. Już na tym etapie było widać, jak różnorodne emocje budzi to miejsce: od fascynacji i nostalgii, po krytyczne spojrzenie na jego mityczną otoczkę.

W pierwszej części dyskusji Klubowicze zastanawiali się, czy SPATiF rzeczywiście był enklawą wolności, czy raczej, jak sugeruje tytuł, jedynie jej pozorem. Wiele osób podkreślało, że choć atmosfera klubu sprzyjała swobodniejszym rozmowom, to jednak funkcjonował on w ramach systemu, który wolność reglamentował. 

Dużo emocji wzbudziły portrety bohaterów książki. Uczestnicy zwracali uwagę na to, jak różnorodne osobowości przewijają się przez karty reportażu: aktorzy, reżyserzy, dziennikarze, bywalcy i outsiderzy. Wspólnie zastanawiano się, które postacie zapadają w pamięć najmocniej i dlaczego, co prowadziło do rozmowy o portretach artystów oraz o tym, jak środowisko artystyczne potrafi być jednocześnie inspirujące i destrukcyjne.

Nie zabrakło również refleksji nad relacjami i konfliktami, które Szarłat opisuje z dużą wnikliwością. Klubowicze zauważyli, że SPATiF był miejscem intensywnych emocji, przyjaźni, rywalizacji, solidarności, ale też złośliwości i napięć. 

Szczególne zainteresowanie wzbudziła rola kobiet w SPATiF‑ie. Uczestnicy zwracali uwagę, że choć były obecne i często bardzo wyraziste, to jednak funkcjonowały w przestrzeni zdominowanej przez mężczyzn i ich środowiskowe normy. Ten aspekt prowadził do rozmowy o kobietach w SPATiF‑ie i o tym, jak zmieniła się pozycja kobiet w kulturze na przestrzeni dekad.

W drugiej części spotkania klubowicze skupili się na formie reportażu. Wielu uczestników podkreślało, że książka Szarłat jest mozaikowa, pełna głosów, wspomnień i anegdot, co oddaje atmosferę SPATiF‑u, ale wymaga od czytelnika skupienia. Dyskusja dotyczyła zarówno formy reportażu, jak i rzetelności autorki w korzystaniu ze źródeł.

Anegdoty - zabawne, gorzkie, absurdalne - zostały uznane za najmocniejszy element książki. To one sprawiają, że SPATiF ożywa na kartach reportażu, a jednocześnie pozwalają zrozumieć, jak funkcjonowało to środowisko. 

Wspólnie zastanowiliśmy się, jak wyglądałby współczesny odpowiednik SPATiF‑u. Pojawiały się pomysły klubokawiarni, przestrzeni kreatywnych, miejsc spotkań twórców internetowych i artystów - miejsc, które łączą swobodę, rozmowę i potrzebę bycia razem.

Spotkanie zakończyło się podsumowaniem, w którym podkreślono, że książka Aleksandry Szarłat to nie tylko opowieść o klubie, ale także o kulturze PRL, o mechanizmach środowiskowych i o tym, jak powstają mity. Uczestnicy zgodnie stwierdzili, że lektura była wartościowa, a rozmowa inspirująca i pełna ciekawych refleksji.

Na początku spotkania dzieci wspólnie zastanawiały się, czym właściwie jest legenda i czym różni się od innych utworów literackich. W toku rozmowy ustalono, że legendy to opowieści zawierające elementy fantastyczne, ale jednocześnie oparte na pewnych realnych wydarzeniach, miejscach lub postaciach. Podkreślono, że w każdej legendzie kryje się „ziarenko prawdy” – może to być na przykład prawdziwy król, który kiedyś żył, lub istniejące do dziś miejsce. Uczestnicy dowiedzieli się również, że dawniej legendy nie były zapisywane, lecz przekazywane ustnie. Opowieści te wędrowały od jednego pokolenia do kolejnego, zmieniając się nieco w zależności od opowiadającego, co sprawiało, że każda wersja mogła być odrobinę inna i wyjątkowa. Głównym punktem spotkania było omówienie „Legendy o Smoku Wawelskim”. Dzieci z zainteresowaniem wysłuchały historii o groźnym smoku zamieszkującym jamę pod Wawelem i o dzielnym Szewczyku, który podstępem pokonał bestię. Opowieść, przeczytana za pomocą teatrzyka Kamishibai stała się inspiracją do rozmowy o odwadze, sprycie oraz o tym, że nawet najtrudniejsze problemy można rozwiązać dzięki pomysłowości.

Lekcja biblioteczna przebiegła w przyjaznej i twórczej atmosferze. Dzieci chętnie dzieliły się swoimi spostrzeżeniami i własnymi doświadczeniami związanymi z poznanymi legendami. Na zakończenie Uczestnicy zgodnie przyznali, że świat dawnych opowieści jest niezwykle ciekawy i warto do niego wracać, odkrywając kolejne niezwykłe historie.

Zgodnie z Zarządzeniem nr 5/2026 Dyrektora MGBP w Nasielsku z dnia 08.06.2026 r. w sprawie wprowadzenia zasad sprzedaży publikacji pt. „Leoś i Misja Gmina Nasielsk”, wpłaty za egzemplarz należy dokonać na następujący numer rachunku bankowego Miejsko-Gminnej Biblioteki Publicznej w Nasielsku: 76 8226 0008 2001 0000 3636 0002. W tytule wpłaty należy wpisać: Zakup książki „Leoś i Misja Gmina Nasielsk” i podać swoje imię i nazwisko. Koszt to 40 zł. Po zaksięgowaniu wpłaty książkę można odebrać w siedzibie Biblioteki Głównej w Nasielsku, ul. Piłsudskiego 6. Zapraszamy serdecznie!

Podczas spotkania Pani Jola zaprezentowała dzieciom różne rodzaje książek dostosowanych do ich wieku, jakie posiada w swoich zasobach biblioteka. Były to głównie krótkie bajeczki i historyjki, dłuższe bajki i opowiadania, obrazkowe historie, książki dźwiękonaśladowcze, edukacyjne, z ruchomymi elementami, interaktywne oraz książki aktywizujące z elementami dźwiękowymi, a także w formacie trójwymiarowym. Następnie przeczytała dzieciom książeczkę z serii o Kici Koci, a mianowicie „Kicia kocia w bibliotece” autorstwa Anity Głowińskiej. Było to niezwykle miłe i pouczające spotkanie. 

Tematem rozmowy była „Karolcia” Marii Krüger - książka pełna magii, humoru i niezwykłych wydarzeń. Klubowicze z zapałem dzielili się swoimi spostrzeżeniami opowiadając o ulubionych bohaterach, najzabawniejszych momentach oraz o tym, jak wyobrażają sobie niebieski koralik i jego niezwykłą moc. Dyskusja była żywa i pełna energii, a dzieci zaskakiwały spostrzegawczością oraz trafnymi uwagami dotyczącymi fabuły i przesłania książki. Po rozmowie odbył się quiz wiedzy o przygodach Karolci i Piotra, który dostarczył dzieciom mnóstwo emocji. Uczestnicy z zaangażowaniem odpowiadali na kolejne zagadki, udowadniając, że świetnie znają treść książki. Kulminacyjnym punktem spotkania - w ramach akcji „Czytanie na Polanie” - było wspólne czytanie fragmentu książki „Witaj, Karolciu”. Plenerowa lektura w otoczeniu zieleni stworzyła magiczną atmosferę i zachęciła dzieci do sięgnięcia po kontynuację historii.

Spotkanie upłynęło w atmosferze relaksu, radości i literackiej przygody. Już teraz czekamy na kolejne plenerowe czytanie i zapraszamy w czerwcu na następne spotkanie DKK dla dzieci.

#czytanienapolanie2026

Na każdych zajęciach poznajemy też trudne słowa (np. didaskalia, imaginacja, patron, infantylizacja, komercjalizacja, iluzja, charytatywny) oraz rozwijamy wyobraźnię i twórcze myślenie. 

Na kolejnych zajęciach będziemy kontynuować przygotowania do naszego występu. 

Dzisiaj 28 maja br. do udziału w XXV Ogólnopolskim Tygodniu Czytania Dzieciom zaprosiliśmy Pana Andrzeja Wójciaka – pracownika Wydziału Organizacji i Promocji Urzędu Miejskiego w Nasielsku. Pan Andrzej przeczytał uczniom klasy I b uczęszczającym do Szkoły Podstawowej nr 2 im. Stefana Starzyńskiego w Nasielsku niezwykłe opowiadanie z serii książek o kocie Cukierku, a mianowicie „Dziękuję ci, Cukierku” autorstwa Waldemara Cichonia. 

Serdecznie dziękujemy Panu Andrzejowi, uczniom oraz Pani Barbarze Kamińskiej, a wszystkich miłośników czytania zapraszamy do włączania się do wielu czytelniczych kampanii społecznych, w których nasza biblioteka bierze udział.

Dzisiaj, 27 maja br. do udziału w XXV Ogólnopolskim Tygodniu Czytania Dzieciom zaprosiliśmy Panią Jadwigę Szymańską, długoletnią nauczycielkę języka polskiego, a także przedstawicielkę Dyskusyjnego Klubu Książki dla dorosłych, prężnie działającego przy naszej bibliotece. Pani Jadwiga przeczytała uczniom klasy I c uczęszczającym do Szkoły Podstawowej nr 2 im. Stefana Starzyńskiego w Nasielsku fragment „Czarnej owieczki” autorstwa Jana Grabowskiego. 

Serdecznie dziękujemy Pani Jadwidze, uczniom oraz wychowawczyni – Pani Żanecie Sucharskiej, a wszystkich miłośników czytania zapraszamy do włączania się do wielu czytelniczych kampanii społecznych, w których nasza biblioteka bierze udział.

„Tata też czyta" to projekt czytelniczy, w którym nasza biblioteka po raz czwarty bierze udział. Zainicjowany on został przez Fundację Powszechnego Czytania i Wydawnictwo Tatarak, a patronat honorowy nad nim objęła Biblioteka Narodowa. Według badań dotyczących stanu czytelnictwa książek w Polsce przeprowadzonych przez Bibliotekę Narodową wynika, że mężczyźni czytają dużo mniej niż kobiety, rzadziej też czytają swoim dzieciom. Na pewno jedną z przyczyn jest brak męskiego wzorca czytelnika – warto to zmienić – czytamy we wstępie broszury przygotowanej z okazji inauguracji kampanii społecznej „Tata też czyta”. Czytanie jest często przedstawiane jako niemęskie, przeciwstawia mu się sport jako alternatywną formę spędzenia wolnego czasu, a przecież powinniśmy  rozwijać się holistycznie. Celem kampanii jest przekonanie ojców, wujków, dziadków, starszych braci i opiekunów, że czytanie jest nie tylko interesujące, ale także może wpływać pozytywnie na jakość spędzonego czasu z dzieckiem i jego rozwój teraz i w przyszłości. Jak wiemy czytanie dzieciom ma niezwykłą moc i do tego  stwierdzenia chyba nie trzeba nikogo przekonywać. A jeśli do tego czytają maluchom najbliżsi, siła takiego głośnego czytania jest nieprawdopodobna. Dzieci, którym rodzice regularnie czytają, już  w wieku trzech lat rozumieją dwa razy więcej słów niż ich rówieśnicy. Książka jest świetnym pretekstem do kontaktu, co jest ważne, bo mózg rozwija się najlepiej w kontakcie z drugim człowiekiem.

Tegoroczna edycja pod hasłem „Czytanie rozwija mózg” podkreśla, że wspólna lektura z dzieckiem nie tylko rozwija, ale również buduje silne, emocjonalne więzi. W nowej odsłonie organizatorzy zwracają uwagę, że zarówno czytanie, jak i sport to aktywności, które rodzice mogą – a nawet powinni – podejmować razem z dziećmi, traktując je jako formę rozrywki i źródło radości. Regularne czytanie oddziałuje na mózg w podobny sposób, jak aktywność fizyczna wpływa na ciało. Czytanie wpływa
na rozwój, stymuluje życiowe sukcesy. Pozwala zrozumieć siebie i innych; zdystansować się wobec trudów dorastania. Daje wiedzę, która idzie w parze ze sprawczością. Czytanie to ważna rola dla taty. To nie tylko chwila z dzieckiem, ale realny wpływ na jego rozwój i jednocześnie sposób na budowanie bliskiej relacji. Dodatkowo pomaga także dorosłym – wycisza, poprawia koncentrację i redukuje stres. Wystarczy kilka minut dziennie, by zrobić dużą różnicę – dla mózgu dziecka i dla Waszej relacji.

Relacja taty z dzieckiem to jedna z tych więzi, które kształtują człowieka na całe życie – cicho, ale niezwykle głęboko. To właśnie ojciec, swoją obecnością, czułością i codziennym wsparciem, buduje w dziecku poczucie bezpieczeństwa i wartości. Gdy tata jest blisko emocjonalnie, fizycznie i duchowo, dziecko uczy się wówczas, że zasługuje na uwagę, miłość i szacunek. Taka więź staje się fundamentem późniejszych relacji, nie tylko w rodzinie, ale i w przyjaźni, w miłości, w pracy. Dziecko, które doświadcza zaangażowanego ojcostwa, ma większą łatwość w budowaniu zaufania, lepiej radzi sobie z emocjami i z większą pewnością wchodzi w dorosłość. Relacja z tatą uczy również, że bliskość nie wyklucza siły, że opiekuńczość jest czymś pięknym, a męskość może mieć wiele odcieni, od śmiechu i zabawy, po wzruszenie i troskę. Co więcej, obecność taty w życiu dziecka wpływa też na całą rodzinę, wzmacnia więzi, buduje spójność, daje poczucie, że jesteśmy razem, że możemy na siebie liczyć. To cenny kapitał emocjonalny, który zostaje z nami na zawsze.

Do udziału w tej  szczytnej  kampanii społecznej  zaprosiliśmy Pana Michała Bącika, tatę Alicji uczęszczającej do grupy Sówki w Samorządowym Przedszkolu im. Juliana Tuwima w Nasielsku. W tym wyjątkowym spotkaniu uczestniczyła cała grupa przedszkolaków na czele z wychowawczynią, Panią Edytą Zakrzewską. Pan Michał przeczytał dzieciom książeczkę z serii Tupcio Chrupcio zatytułowaną „Miło jest pomagać” autorstwa Elizy Piotrowskiej. Serdecznie zachęcamy wszystkich Tatusiów do udziału w akcji „Tata też czyta” i systematycznego czytania dzieciom.

Dzisiaj, w ramach akcji Nasielsk z klasą, naszą bibliotekę odwiedzili uczniowie klas trzecich uczęszczający do Szkoła Podstawowa im. Księcia Józefa Poniatowskiego w Starych Pieścirogach. Celem wizyty było zapoznanie uczestników z działalnością biblioteki, jej historią oraz specyfiką funkcjonowania jako instytucji kultury. Nasi mili goście zwiedzili poszczególne działy obejmujące: wypożyczalnię dla dzieci i młodzieży, wypożyczalnię dla dorosłych, czytelnię oraz pomieszczenie przeznaczone do opracowywania zbiorów. Uczniom przedstawiono również zasady funkcjonowania biblioteki oraz omówiono podstawowe procesy związane z obsługą czytelników i organizacją zbiorów, ponadto dzieci dowiedziały się, jak wygląda codzienna praca bibliotekarzy. Podczas wizyty uczestnicy zostali zapoznani z ogólnopolskimi akcjami i kampaniami społecznymi, w których biblioteka bierze aktywny udział. Podkreślono także rolę współczesnej biblioteki jako żywego centrum kultury, pełniącego funkcję miejsca integrującego społeczność lokalną, wspierającego edukację, rozwój czytelnictwa oraz różnorodne inicjatywy kulturalne.

Dzisiaj, 13 maja br. do udziału w szczytnej, pięknej akcji Cała Polska Czyta Dzieciom włączył się Pan Marek Maluchnik – Sekretarz Nasielska. Pan Marek przeczytał grupie „Misie” uczęszczającej do Samorządowego Przedszkola im. Juliana Tuwima w Nasielsku opowiadanie z serii „Tupcio Chrupcio” zatytułowane „Mama idzie do pracy” autorstwa Elizy Piotrowskiej. Serdecznie dziękujemy Panu Markowi, przedszkolakom oraz wychowawczyni, Pani Monice, a wszystkich miłośników czytania zapraszamy serdecznie do włączenia się do akcji, która potrwa do końca czerwca. Wszelkie informacje pod numerem telefonu 236912552. Do zobaczenia w bibliotece!

Od pierwszych chwil spotkania panowała atmosfera serdeczności i swobody. Alek Rogoziński, jak zawsze pełen humoru, błyskotliwości i dystansu do siebie, szybko zdobył sympatię publiczności. Opowiadał o kulisach powstawania swoich książek, inspiracjach, zabawnych sytuacjach z życia pisarza oraz o tym, jak wygląda jego codzienna praca twórcza. Nie zabrakło anegdot, żartów i spontanicznych komentarzy, które wywoływały salwy śmiechu.

Autor chętnie odpowiadał na pytania Czytelników, zarówno te dotyczące ulubionych bohaterek, jak i bardziej osobiste, związane z jego drogą zawodową czy planami na przyszłość. Uczestnicy docenili jego otwartość, życzliwość i umiejętność tworzenia atmosfery, w której każdy czuł się swobodnie.

Spotkanie przebiegło w niezwykle miłym, entuzjastycznym i pozytywnym nastroju, a rozmowom z autorem nie było końca. Na zakończenie spotkania autorskiego Alek Rogoziński podpisywał książki, rozmawiał indywidualnie z Czytelnikami i pozował do wspólnych zdjęć, co sprawiło Uczestnikom ogromną radość.

To było wydarzenie, które pięknie wpisało się w tegoroczne obchody Tygodnia Bibliotek i na długo pozostanie w pamięci naszej bibliotecznej społeczności. Dziękujemy wszystkim za obecność, a Panu Alkowi - za wspaniałe spotkanie pełne humoru, ciepła i inspiracji.

Zadanie dofinansowane zostało w ramach Gminnego Programu Profilaktyki i Rozwiązywania Problemów Alkoholowych oraz Przeciwdziałania Narkomanii.

Atmosfera od początku była bardzo swobodna i pełna entuzjazmu. Klubowicze dzielili się swoimi pierwszymi spotkaniami z twórczością pisarza i najbardziej zapadającymi w pamięć scenami. Wiele emocji wzbudziła rozmowa o tym, jak autor tworzy swoje barwne postacie oraz w jaki sposób bawi się konwencją kryminału, nie rezygnując z inteligentnego humoru i błyskotliwych dialogów.

Dyskusja była żywa, pełna śmiechu i ciekawych spostrzeżeń. Uczestnicy zgodnie podkreślali, że książki Alka Rogozińskiego są idealne na poprawę nastroju, a jednocześnie potrafią zaskoczyć konstrukcją zagadki i nieoczywistymi rozwiązaniami.

Po zakończeniu naszego spotkania nastąpił wyjątkowy moment - do biblioteki dołączył sam Alek Rogoziński, z którym Uczestnicy mieli okazję spotkać się bezpośrednio. Przejście od dyskusji do spotkania autorskiego było naturalne i pełne pozytywnej energii, a Klubowicze z radością zadawali autorowi pytania, które pojawiły się podczas rozmowy.

To popołudnie okazało się niezwykle inspirujące, pełne humoru, ciepła i literackiej pasji. Dziękujemy wszystkim uczestnikom za obecność, a autorowi za czas, otwartość i fantastyczne spotkanie.

 Dzisiaj, 5 maja br.  do tej szczytnej, ogólnopolskiej kampanii społecznej włączył się Pan Radosław Kasiak Burmistrz Nasielska i jednocześnie zainaugurował w naszej bibliotece tegoroczną odsłonę kampanii społecznej Cała Polska Czyta Dzieciom. Pan Burmistrz przeczytał uczniom klasy „0a: i „0b” Szkoły Podstawowej im. Jana Pawła II w Dębinkach opowiadanie zatytułowane „Tata Oli rusza do akcji”.

 Serdecznie dziękujemy Panu Burmistrzowi, uczniom oraz Paniom wychowawczyniom, a wszystkich miłośników czytania zapraszamy do włączenia się do akcji, która potrwa do końca czerwca. Wszelkie informacje pod numerem telefonu 23 69 12 552. Zapraszamy serdecznie!

The publication presents selected historical materials related to Nasielsk, based on the collections of the Miejsko-Gminna Biblioteka Publiczna w Nasielsku. The texts have been digitised and translated into English, making them accessible to both Polish and international readers.

The aim of the project is to increase access to local cultural heritage and promote the history of Nasielsk to a wider audience.

 You can access the e-book here:

ARCHSCREEN (PDF)

https://publuu.com/flip-book/1101091/2453216

Feel free to read and share your feedback!

Z przyjemnością udostępniam e-book pt. „From Archive to Screen: Polish-English Translation of Nasielsk’s Historical Documents (ARCHSCREEN)”.

Publikacja zawiera wybrane materiały historyczne dotyczące Nasielska, opracowane na podstawie zbiorów Miejsko-Gminnej Biblioteki Publicznej w Nasielsku. Teksty zostały zdigitalizowane oraz przetłumaczone na język angielski, dzięki czemu są dostępne zarówno dla polskich, jak i zagranicznych odbiorców.

Celem projektu jest zwiększenie dostępności lokalnego dziedzictwa oraz promocja historii Nasielska wśród szerszego grona odbiorców.

E-book dostępny tutaj:

ARCHSCREEN   (PDF)

https://publuu.com/flip-book/1101091/2453216

Zachęcam do lektury i dzielenia się opinią!

Dzień Flagi Rzeczypospolitej Polskiej został ustanowiony przez Sejm w 2004 roku i obchodzony jest 2 maja. Jest to święto, które ma wyrażać szacunek do flagi i propagować wiedzę o polskiej tożsamości oraz symbolach narodowych. Co roku tego dnia Polacy z dumą eksponują flagi na zewnątrz. Flaga Polski jest z nami we wszystkich ważnych chwilach – podczas wydarzeń podniosłych i uroczystych, ale także w dni żałoby po stracie wybitnych i odważnych Polaków, w momentach wzruszeń i radości.

Jeśli lubicie książki, które jednocześnie bawią, wciągają i zaskakują, to „Komnata sekretów” będzie dla Was prawdziwą czytelniczą ucztą. Rogoziński po raz kolejny udowadnia, że potrafi tworzyć fabuły pełne humoru, ironii i nieoczywistych zwrotów akcji, a wszystko to w lekkim, błyskotliwym stylu, który od lat zdobywa serca czytelników. W „Komnacie sekretów” autor zabiera nas do świata, w którym pozornie niewinne wydarzenia szybko przeradzają się w serię niepokojących, a jednocześnie komicznych perypetii. Tajemnice piętrzą się jedna po drugiej, bohaterowie próbują nadążyć za absurdalnymi sytuacjami, a czytelnik… po prostu świetnie się bawi. To książka, która idealnie łączy elementy kryminału i komedii, nie popadając przy tym w przesadę. Lekka, ale nie banalna; zabawna, ale z intrygą, która trzyma do końca. To doskonała propozycja dla wszystkich, którzy szukają odprężającej, inteligentnej rozrywki i lubią kryminały z dużą dawką humoru.

„Komnata sekretów” czeka na Was w Miejsko‑Gminnej Bibliotece Publicznej w Nasielsku!  

Zapraszamy do wypożyczania i dzielenia się wrażeniami - jesteśmy ciekawi, jakie sekrety odkryjecie razem z bohaterami.

W tym miejscu pragniemy przypomnieć, że Alek Rogoziński odwiedzi naszą placówkę już 8 maja! Zapraszamy!

Na początku spotkania dzieci wspólnie zastanawiały się, czym właściwie jest legenda i czym różni się od innych utworów literackich. W toku rozmowy ustalono, że legendy to opowieści zawierające elementy fantastyczne, ale jednocześnie oparte na pewnych realnych wydarzeniach, miejscach lub postaciach. Podkreślono, że w każdej legendzie kryje się „ziarenko prawdy” – może to być na przykład prawdziwy król, który kiedyś żył, lub istniejące do dziś miejsce.

Uczestnicy dowiedzieli się również, że dawniej legendy nie były zapisywane, lecz przekazywane ustnie. Opowieści te wędrowały od jednego pokolenia do kolejnego, zmieniając się nieco w zależności od opowiadającego, co sprawiało, że każda wersja mogła być odrobinę inna i wyjątkowa.

Głównym punktem spotkania było omówienie „Legendy o Smoku Wawelskim”. Dzieci z zainteresowaniem wysłuchały historii o groźnym smoku zamieszkującym jamę pod Wawelem i o dzielnym Szewczyku, który podstępem pokonał bestię. Opowieść stała się inspiracją do rozmowy o odwadze, sprycie oraz o tym, że nawet najtrudniejsze problemy można rozwiązać dzięki pomysłowości.

Spotkanie przebiegło w przyjaznej i twórczej atmosferze. Dzieci chętnie dzieliły się swoimi spostrzeżeniami i własnymi doświadczeniami związanymi z poznanymi legendami. Na zakończenie Uczestnicy zgodnie przyznali, że świat dawnych opowieści jest niezwykle ciekawy i warto do niego wracać, odkrywając kolejne niezwykłe historie.

Początki osadnictwa w Kossewie sięgają tak odległych czasów jak młodsza epoka kamienna, na którą nawarstwiły się kolejno: kultura ceramiki  wstęgowej rytej, pucharów lejkowatych i amfor kulistych. Więcej materiałów archeologicznych przynoszą cmentarzyska z młodszej epoki brązu (1000- 650 p.n.e.) charakteryzujące się bogactwem wyposażenia czyli naczyń glinianych, kości i przedmiotów z brązu[1]. Cennym przedmiotem z tego okresu jest fragment toporka znaleziony przez piszącego te słowa na terenie parku w Kossewie w latach 90. XX w.  Zabytek ten znajduje się w Nasielskim Domu Edukacji i Historii i jest najstarszym artefaktem całej ekspozycji muzealnej.

W przypadku tej wsi mamy do czynienia z nieprzerwanym ciągiem osadniczym, sięgającym bardzo odległych czasów, bo nawet neolitu[2]. Okres średniowiecza reprezentowany jest przez wiele stanowisk archeologicznych, zarówno z okresu wczesnego średniowiecza jak i końca tej epoki[3]. Z tego okresu pochodzą dwa kafle garnkowe wykopane na wzgórzu dawnego fortalicjum, a wydatowane na XIV w., które świadczą o istnieniu siedziby rycerskiej[4].

Najstarszym dokumentem mówiącym o istnieniu Kossewa jest akt nadania klasztorowi czerwińskiemu wsi Koski vel Coszky przez księcia mazowieckiego Siemowita I datowany na 18 lipca  1257 r.[5].  Wieś pozostawała w posiadaniu tego konwentu jeszcze w 1361 r., natomiast w 1374 r. była już w rękach prywatnych. Znany historyk mediewista dr Mariusz Błoński - adiunkt w instytucie Archeologii i Etnografii PAN uważa, że nazwa wsi jest rodową nazwą od imienia Kosek. Ze swojej strony dodam, że być może pochodzi od nazewnictwa ptaków, czyli w tym przypadku kosa łac. turdus merula, tak typowego[6] w rejonie Nasielska w okresie średniowiecza. Wystarczy wymienić takie wsie jak: Czajki, Jaskółowo, Kanią Górę, Kokoszkę, Gołębie, Gąsiorowo czy Wronę, aby potwierdzić to zjawisko.

Dokumenty zgromadzone w Bibliotece Narodowej czyli rękopisy od XIV do XIX w. zawierają informację z 1462 r. mówiącą o Mikołaju z Kosewa, który zamienił Nową Wieś na Kosewo z Tomaszem ze Szczypiorna[7]. Nieco wcześniej wieś była własnością marszałka dworu księcia Janusza I - Ścibora, który nabył ją od Macieja zwanego Chomątkiem[8].

Fakty te świadczą o obrocie ziemią zarówno przez szlachtę, jak i duchowieństwo, co należy łączyć w XV w. na starym Mazowszu z tendencją do skupiana ziemi w celu maksymalizacji dochodów. 

Zapiska z 1494 r. wymienia jako właścicieli Kossewa Abrahama i Tomasza herbu Grabie[9]. Wieś stała się wówczas gniazdem rodowym rodziny Kosewskich vel Koszewskich pieczętujących się herbem Grabie, który był dość powszechnie występującym klejnotem na obszarze ziemi nasielskiej. Herbem tym sygnowali się właściciele takich wsi jak: Lachany, Mazewo, Pieścirogi, Chlebiotki, Kątne, Konary, Pniewo, Swieszewo i Sczypiorno[10].

W 1576 r. Kossewa była własnością Floriana Koszewskiego, który był również współwłaścicielem Siennicy obok Szczypierskiego, Komorowskiegi i Gdaczki[11]. W rękach Kossewskich wieś pozostawała do połowy XVII w., czyli do drugiej wojny północnej określanej powszechnie mianem „potopu” szwedzkiego. Ogromne zniszczenia mazowieckich wsi i folwarków szlacheckich skutkowały zwiększonym obrotem ziemią, kiedy to drobna szlachta wyzbywała się rodowych posiadłości na rzecz bogatego rycerstwa. Tak też było w przypadku Kossewa, które u schyłku XVII w. przeszło w ręce rodu Wesslów herbu Rogala. Źródło pisane z okresu stanisławowskiego jako właściciela wsi wymienia hrabiego Stanisława Wessla starostę golubskiego[12]. Warto dodać że Wesslowie byli najznamienitszym rodem szlacheckim na północnym Mazowszu w XVII w. cieszącym się zaufaniem i przyjaźnią rodziny królewskiej, a nawet z nią skoligaconym przez małżeństwo Marii Józefy z Wesslów z królewiczem Konstantym Sobieskim[13]. W parafii nasielskiej do tego rodu należały takie wsie i folwarki jak: Adamowo, Budy Siennickie, Chlebiotki, Chrcynno, Łachany, Nasielsk, Pniewo, Siennica, Świeszewo, Wólka Krogulska i Żabiczyn[14]. 

U schyłku czasów staropolskich właścicielem Kossewa został hrabia Stanisław Dąbski herbu Godziemba (1730-1809) wojewoda brzesko-kujawski, który w 1765 r. poślubił Józefę Mariannę Wessel i wraz z jej ręką otrzymał w posagu zarówno sam Nasielsk, jak i okoliczne wsie[15]. Pragnąc odbudować zniszczone wojnami szwedzkimi dobra, zaciągnął na ich modernizację pożyczkę w Banku Pruskim na ogromną kwotę 330 tys. talarów[16]. Aby zapewnić obsługę finansową tej skali kredytu Dąbski już od początku lat 90. XVIII w. rozpoczął wyprzedaż niektórych folwarków: w 1791 r. sprzedał Mazewo i Mazewko, a rok później Słustowo[17]. Większość pożyczek została wypowiedziana przez wierzyciela w 1805 r., co skutkowało kolejnymi sprzedażami folwarków w kolejnych latach[18]. Prawdopodobnie ok. 1810 r. nabywcą Kossewa został Hilary Ostrowski herbu Dąbrowo-Korab, przy którym warto się na chwilę zatrzymać. Urodził się 14.01.1788 r. w miejscowości Serby w Rosji jako syn Józefa i Marianny Latoszewskiej. Był dwukrotnie żonaty: pierwszą żoną była Józefa Lemańska, drugą zaś Kamila Melhiera Tabęcka z Warszawy. W 1839 r. otrzymał od cara Mikołaja I herb Dąbrowo- Karab i potwierdzenie szlachectwa. W swojej karierze politycznej był Tajnym Radcą Stanu, sekretarzem Skarbu Państwa Królestwa Polskiego, Dyrektorem Wydziału Kontroli Generalnej i Podatków Stałych w Komisji Rządowej Przychodów i Skarbu Królestwa Polskiego, marszałkiem szlachty guberni płockiej, zasłużonym urzędnikiem resortu finansów i właścicielem Tułowic koło Sochaczewa. W rejonie Nasielska do jego dóbr należały: folwark Pieścirogi-Budy i Pieścirogi Olszany-Morgi, wieś Czajki, Kossewo, Mokrzyce, Malczyn, Wymysły, Łyczno i Chlebiotki. Warto zwrócić uwagę na fakt, że wraz z innymi marszałkami szlachty Hilary Ostrowski podał się do dymisji w lutym 1861 r., w akcie protestu przeciwko pięciu ofiarom śmiertelnym rozruchów w Warszawie. Zmarł w Lelewie, a pochowany został na cmentarzu w Cieksynie, gdzie do dziś przetrwała górna część jego oryginalnej urody grobowca wykutego zapewne w Warszawie z piaskowca chęcińskiego [19].

Hilaremu Ostrowskiemu Kossewo zawdzięcza budowę okazałego dworu przeznaczonego dla syna Roberta i jego żony Julii z Michałowskich. Dwór miał być ośrodkiem życia rodzinnego, centrum administracyjnym dóbr, a także miejscem reprezentacyjnym. Budynek został wzniesiony w 1853 r. na miejscu starszego założenia alkierzowego. Opis obiektu w katalogu zabytków architektury i budownictwa Ośrodka Dokumentacji Zabytków w Warszawie  jest bardzo rozległy, więc przytoczę tylko niektóre jego fragmenty: „Budowla jest dwutraktowa, trzynastoosiowa, w zasadzie parterowa choć dwukondygnacyjna orientowana na południe,  posadowiona na rzucie wydłużonego prostokąta. Jej trzyosiową część środkową akcentuje pseudoportyk złożony z czterech pilastrów. W kondygnacji górnej ryzalitu ponad głównymi drzwiami znajduje się półkoliste rzymskie okno, oświetlające sień główną. Elewację ogrodową akcentuje taras, który góruje nad otaczającym go terenem opadającym w kierunku założenia wodnego parku. Nad całym budynkiem dominuje trzykondygnacyjna wieża, nakryta wysokim, czterospadowym hełmem nawiązującym do kostiumu francuskiego”[20]. Obiekt stanowi budowlę niezmiernie malowniczą, charakteryzuje się asymetrią i bogactwem detali architektonicznych i raczej aspiruje do rangi pałacu. Jego piękną oprawę stanowi rozległy i w duchu romantyzmu skomponowany park krajobrazowy typu angielskiego[21].

„Słownik geograficzny Królestwa Polskiego” Filipa Sulimierskiego z 1880 r. zawiera następującą informację o Kossewie: „Wieś i folwark powiat Pułtusk, gmina Czajki, parafia Nasielsk. W 1827 r. było tu 10 dymów, 112 mieszkańców. Dobra Kossewo, Mokrzyce, Chlebiotki, Amelin vel Malcin, Wymysły i Łyczno od rzeki Narwi  wiorst 7. Rozległość wynosi mórg 918, folwark Kossewo grunta orne i ogrody mórg 413, łąki mórg 561. Budynki murowane 6, drewniane 13, płodozmian 11- polowy[22].

Jak wynika z zamieszczonego opisu dobra ziemskie Koseewo- Mokrzyce były znacznych rozmiarów, obejmowały łącznie 1057 ha, a ich wartość hipoteczną określono na 609 500 zł[23]. Na terenie gminy Nasielsk większe były tylko dobra nasielskie, które zajmowały 318 włók (5400 ha), o wartości hipotecznej 1 224 477 zł i 54 gr.[24]. W połowie XIX w., jak powszechnie wiadomo stanowiły one własność Aleksandra Kurtza znanego polityka obozu „Białych” oraz działacza gospodarczego na dużą skalę.

Wracając do wsi Kossewo, zauważyć należy, że w okresie międzypowstańczym przeniesiono ją z obwodu, a później powiatu pułtuskiego do obwodu płockiego. Dnia 3 listopada 1840 r. Rada Administracyjna postanowiła o przeniesieniu następujących wsi i folwarków: Kossewo, Chlebiotki, Konary, Wymysły i Łyczno[25]. Miejscowości te wchodziły w skład dóbr ziemskich Kossewo - Mokrzyce, których właścicielem był wspomniany Hilary Ostrowski piastujący godność marszałka szlachty guberni płockiej i wymogiem było, aby zamieszkiwał on w powiecie płockim.

We władaniu rodziny Ostrowskich Kossewo pozostało do początku lat 70. XIX w., kiedy to Julia Ostrowska sprzedała zadłużony folwark swoim wierzycielom Chaimowi i Dawidowi Toruńczykom. Spekulujący na obrocie ziemią żydowscy właściciele Kossewa sprzedali folwark ok. 1875 r. Józefowi Milewskiemu, a ten już w 1878 r. wyzbył się 12 włók (192 ha) na rzecz łódzkiego aptekarza Mieczysława Samborskiego, o czym donosiły ówczesne „Echa Płockie i Łomżyńskie”[26]. „Spis alfabetyczny obywateli ziemskich Królestwa Polskiego” wydany w 1905 r.  jako właścicielkę folwarku Kossewo wymienia Marię Samborską, wielkość majątku określa na 192 ha zabudowane 11 budynkami, w których skupionych było 64 mieszkańców[27]. Ówcześni właściciele dokonali znacznych parcelacji majątku na przełomie XIX i XX w., co miało ścisły związek ze wzrostem atrakcyjności wsi zwłaszcza po wybudowaniu linii Kolei Nadwiślańskiej w latach 1874-1877.

Na początku XX w. Kossewo przeszło w ręce Wiktora Weyhera i jego małżonki Heleny z Bielskich. Pradziadowie Wiktora, a mianowicie Jan Weyher (1580-1626) wojewoda chełmiński był dowódcą floty wojennej za panowania Zygmunta III Wazy. Walczył na morzu ze Szwedami, wyróżnił się też podczas wojny z Moskwą. Trzeci syn Jana - Jakub (1609-1657), wojewoda malborski był założycielem Wejherowa[28].

Pierwsza wojna światowa obeszła się dość łagodnie z dworem, częściowemu zniszczeniu uległ folwark, w którym stacjonowały na przemian oddziały rosyjskie i niemieckie. Łupem okupantów padły wszystkie lepsze konie zarekwirowane dla potrzeb kawalerii i taborów oraz cały inwentarz żywy gospodarstwa.

Dwór i zabudowania folwarczne zostały zajęte w lipcu 1915 r. przez oddział niemiecki. Źródło z epoki daje następującą relację: „Cały dwór zawalony wojskiem, w salonie oficerowie, w pokojach żołnierze. Wywłóczą wszystko ze stodół i ukrywają ekwipunek. Będą tu stacjonować do 11 października, potem wyjadą sobie na wschód, w chałupach chłopskich jest 15-20 osób - artylerzyści i saperzy”[29].

W 1919r. folwark Kossewo po raz kolejny w swoich dziejach zmienił właściciela. Transakcji kupna-sprzedaży towarzyszył niefortunny incydent, który spowodował śmierć dotychczasowego właściciela Wiktora Weyhera. Umowa sprzedaży została sporządzona 9 września 1919 r. w kancelarii notarialnej Rzepeckiego w Warszawie, a nabywczynią za kwotę 125 tys. marek polskich została Cecylia Dobiecka z Siedleckiego. W dniu podpisania umowy wpłaciła ona sumę 25 tys. marek, natomiast 100 tys. mk wraz z należnymi odsetkami w kwocie 10 tys. mk miała uiścić do 15 września 1920 r. Podczas pożegnalnych wizyt w okolicznych dworach Wiktor Weyher zasłabł i zmarł, mając niespełna 55 lat[30]. Szalejąca w tym czasie inflacja spowodowała, że wdowa z nieletnim synem Mariuszem pozostała bez środków do życia, utrzymując się ze sprzedaży dzieł sztuki, mebli i kosztowności. Przytoczony przykład deklasacji warstwy ziemiańskiej był częstym zjawiskiem w okresie II Rzeczypospolitej. 

 Innym ważnym wydarzeniem rzutującym na oblicze gospodarcze Kossewa w 1919 r. było stacjonowanie tu od kwietnia do końca sierpnia jednego z pododdziałów Błękitnej Armii gen. Józefa Hellera[31]. Wchodzili oni w skład 3 Regimentu Hallerczyków pod rozkazami majora Lucjana Vandremera[32].

Oddział piechoty Hallerczyków w Kossewie w 1919 r. Ze zbiorów Nasielskiego Domu Edukacji i Historii. 

Hallerczycy dali się szczególnie we znaki żydowskim mieszkańcom Nasielska. Grabili i plądrowali żydowskie sklepy, rozdając zrabowane towary miejscowej ludności. Dochodziło, również do aktów brutalnego pobicia Żydów, czy też obcinania i podpalania im bród[33]. Dopiero pod koniec sierpnia 1919 r. rozlokowane na Mazowszu pododdziały  Błękitnej Armii kierowane były pod rozkazy gen. Wacława Iwaszkiewicza w Galicji Wschodniej[34].

Jako się wcześniej rzekło, we wrześniu 1919 r. folwark Kossewo nabyła wzmiankowana Cecylia Dobiecka z Siedleckiego. Ród Dobieckich herbu Osoria, według znakomitego heraldyka ks. Kaspra Niesieckiego, wywodził się z województwa sandomierskiego. W czasach staropolskich Jan Dobiecki był podczaszym stężyckim, sędzią grodzkim opatowskim i deputatem na trybunał koronny w 1729 r. Źródła z okresu wspominają także Andrzeja Dobieckiego chorążego chęcińskiego w 1788 r., a także Wojciecha będącego podkomorzym sandomierskim i podczaszym chęcińskim w czasach staropolskich[35]. Prawdopodobnie pradziadkiem Cecylii Dobieckiej był Wojciech Dobiecki paź króla Stanisława Augusta, który towarzyszył monarsze podczas pobytu w Petersburgu. Po śmierci króla przedostał się przez granicę do Italii, gdzie służył w pułku piechoty legii naddunajskiej. W latach 1799-1808 służył w pułku lansjerów-szwoleżerów i brał udział w oblężeniu i zdobyciu Saragossy. W okresie Księstwa Warszawskiego był komisarzem wojskowym przy armii czynnej, później zaś generałem wojsk Królestwa Polskiego i ordonatorem armii w 1830 i 1831 r. [36].

Pod koniec 1919 r. Dobiecka zdołała uruchomić w folwarku Kossewo zakład wychowawczy dla dziewcząt przedszkolnych pod nazwą ochronki*. Jej podopiecznymi zostały sieroty, które w wyniku I wojny światowej utraciły rodziny i dach nad głową. Udzielając wywiadu korespondentowi Miesięcznika Pasterskiego Płockiego, w 1923 r. Dobiecka stwierdziła: „Przed trzema laty kupiłam ten folwarczek Kossewo i tu z Cyranowa z Siedleckiego, gdzie pierwsze kroki stawiałam przyprowadziłam swoją gromadkę. Dziewczątek mam (bo tylko te są w ochronce) stale między 30 a 40 w tym 10 sierotek z Litwy, 10 Rusinek, reszta z Warszawy i okolic. Przy ochronie jest szkoła 5. oddziałowa, starsze uczą się nadto szyć, kroju, wszystkie zaś muszą same gotować, prać, kolejno też zajmują się gospodarstwem itd. W pracy tej pomaga mi nauczycielka p. Maria Sejpówna, osoba pełna poświęcenia, ja wykładam religię i historię świata. W tym roku wypuściłam w świat pierwszą swoją gromadkę- 9 dziewczątek. Pracują one już o własnych siłach na rozmaitych posadach. Dziękuję Bogu, że mogę coś dla Jego chwały i dla kraju zrobić.[37] 

Prowadzona przez Dobiecką działalność oświatowa i opiekuńczo-społeczna znalazła uznanie i wsparcie wśród nasielskiego ziemiaństwa i duchowieństwa katolickiego. Spośród ziemian największego wsparcia sierocińcowi udzielali: Kazimierz Edward Lasocki z Siennicy, Zdzisław Rościszewski z Chrcynna i Maciej Konstanty Radziwił z Zegrza, który głównie przekazywał drewno opałowe z zegrzyńskich lasów.[38] Nasielskie duchowieństwo katolickie sprawowało duchowy patronat nad młodzieżą żeńską z sierocińca, skupiając ją w Stowarzyszeniu Młodzieży Żeńskiej. Hierarchowie diecezji płockiej uważnie przyglądali się tej pożytecznej działalności. Wszystkie wizyty biskupie nasielskiej parafii obejmowały pobyt w Kossewie. W czasie jednej z wizytacji biskupich bp Antoni Julian Nowowiejski, w wywiadzie udzielonym korespondentowi „Miesięcznika Pasterskiego Płockiego” stwierdził: „Nazajutrz 21 sierpnia odprawiłem cichą mszę świętą, poczem pojechałem do Kossewa, aby odwiedzić tamtejszą ochronkę i osobiście podziwiać dzieło p. Dobieckiej. Zacna ta panna straciwszy w 1915 r. nagle matkę i przeszedłszy podczas wojny wiele prób ciężkich, postanowiła oddać życie Bogu przez dzieła miłosierdzia (…) Z podziwem i szacunkiem, z wdzięcznością dla Pana Boga, że nam daje takich ludzi, oglądaliśmy ochronkę i szkołę, podziwiając czystość i porządek, nałożenie i postępy w naukach dzieci. Bodajby więcej takich takich ludzi w Polsce. Jaki to piękny przykład dla naszych inteligentych panien polskich”[39]. 

Każdej wizytacji biskupiej towarzyszyła odpowiednia oprawa artystyczna, w której oprócz programu slowno-muzycznego był spektakl teatralny wykonany przez dziewczęta z sierocińca taki jak „Królowa Tatr” czy „Zagłoba Swatem”[40].

Ważnym wydarzeniem politycznym zakłócającym działalność sierocińca w Kossewie była niewątpliwie wojna polsko-bolszewicka w 1920 r. Dziewczęta oraz ich nauczyciele, w tym Dobiecka opuścili Kossewo 10 sierpnia i przebywali w okolicach Płocka. Folwark przez kilka dni zajęty był przez niewielki oddział sowiecki. To, czego nie zdołano dobrze ukryć lub zabrać ze sobą padło łupem krasnoarmiejców. W oranżerii podłożono ogień, jednakże służbie folwarcznej udało się go ugasić. Zaraz po wyparciu bolszewików wysiedleńcy powrócili do opuszczonego dworu i folwarku i pomimo strat materialnych kontynuowali opisaną wcześniej działalność[41].

Źródła drukowane o XX w. proweniencji, z okresu II Rzeczypospolitej niewiele mówią o Kossewie. Wynika z nich że odstąpiono od pisowni nazwy wsi przez dwa ss, wieś administracyjnie podzielono na Kosewo Dworskie i Kosewo Włościańskie. Pierwsze z nich było zabudowane 16 budynkami mieszkalnymi, w których mieszkało 112 mieszkańców, w tym 60 mężczyzn i 52 kobiety. Wszyscy z nich zadeklarowali narodowość polską i  religię rzymsko-katolicką[42]. Natomiast Kosewo Włościańskie dysponowało 19 domami skupiającymi 201 mieszkańców określających siebie mianem Polaków i katolików[43]. Jako ciekawostkę podam fakt, że „Spis ziemian Rzeczypospolitej Polskiej w roku 1930” nie wymienia Kosewa, co daje podstawę do stwierdzenia, że folwark był mniejszy niż 50 ha i tym samym nie zaliczał się do tzw. wielkiej własności ziemskiej[44]. Innym źródłem z epoki Polski Odrodzonej zawierającym informacje dotyczące Kosewa jest „Wykaz podmiotów prawa handlowego w mieście i gminie Nasielsk z lat 1917-1944, z którego treści wynika, że cegielnia miejscowa była własnością Wolfa Jungsztajna, Dawida Frajdkusza, Mosze Frajdkusza, Symhe Azjensztajna i Ruchla Ajzeusetajna[45]. To samo źródło wymienia sklep spożywczy ze sprzedażą wyrobów tytoniowych będący własnością Wincentego Kalińskiego[46].

Po okresie wszechstronnego rozwoju Kosewa, przyszły niestety lata trudne, niweczące dorobek wielu pokoleń mieszkańców wsi. Jesienią 1939 r. folwark przeszedł pod zarząd niemiecki, a właścicielka została odsunięta od wszelkich spraw gospodarczych. Tym niemniej Niemcy nie zlikwidowali sierocińca, pozostawiając pół dworu do jego dyspozycji, aczkolwiek spora część  podopiecznych rozproszyła się po całym kraju w obawie przed zachowaniem rozzuchwalonych żołnierzy. Pozostały te, które nie miały dokąd pójść.

W 1942 r. znacznie zaostrzono kurs okupanta wobec Cecylii Dobieckiej poddając ją całej fali szykan. Cennym źródłem do tego okresu dziejów jest niewątpliwie „Kronika Rzymsko-Katolickiej parafii Klukowo 1939-1947”. Jej autor ks. Marceli Przedpełski - doskonały pamiętnikarz opisał niektóre z nich: „U pani Dobieckiej w Kosewie gdzie zabrali koniczynę napisali na kwicie. Przyczem moc uścisków i pocałynków[47]. „W początkach czerwca 1942 r. żandarmii nasielscy zabrali z Kosewa u hrabiny Dobieckiej całą wspaniałą bibliotekę złożoną z cennych historycznych dzieł w językach: francuskim, angielskim, niemieckim i polskim w liczbie 2 tys. tomów”[48]. „Folwark Kossewo pod Nasielskiem, własność pani Dobieckiej, która poświęciła się i wszystko, co miała, wychowaniu dziewczynek sierot (20) zabrał na swój użytek pastor z Nasielska, który jest jednocześnie urzędnikiem niemieckim. Towarzysz jego jakiś „folks-deutsch”, gdy tu po zabór przyjechali, pyta panią Dobiecką o pewne rzeczy, meble itp. czyje to? - Moje- odpowiedziała pani Dobiecka. Wówczas ten grubianin odzywa się: Ty śmieciu! Ja tylko chciałem, abyś to powiedziała, co tu jest twojego! Ty śmieciu! Chyba ją znał, patrzył na jej dobroczynność, która szeroko promieniowała”[49].

W takiej atmosferze otwartej wrogości, Cecylia Dobiecka doczekała do końca okupacji niemieckiej. W styczniu 1945r. okupanci opuścili folwark, nie powodując większych zniszczeń substancji materialnej. 18 stycznia folwark został zajęty przez żołnierzy Armii Czerwonej, którzy zaczęli bezmyślnie niszczyć „pańskie mienie”. Cecylia Dobiecka w obawie przed szykanami z ich strony opuściła majątek, podobnie zachowały się jej podopieczne. 

 Rok 1944 to czas prawdziwej apokalipsy dla folwarku Kosewo, zresztą wzorem innych mazowieckich rezydencji ziemiańskich. Dokładny opis wydarzeń z tych lat wyszedł spod pióra nieocenionego pamiętnikarza ks. Marcelego Przedpełskiego. Warto go w części zacytować: „Rabunek dworów. Zaraz po wejściu bolszewików, jak na komendę, ludzie folwarczni stworzyli miejscowe „jaczejki” komunistyczne  i rozpoczęli rabunek domów, naprzód mebli, których Niemcy nie zdążyli wynieść, rąbano więc je, rozbijano, obdzierano z pokryć, wyrywano podłogi, futryny od drzwi i okien, a potem rozgrabiono z podwórza literalnie wszystko, nie pozostawiając jednego ziarnka, więc konie jeśli jakie były, płoty itp. (…). Nie tylko jednak służba, ale i ludność okoliczna zjeżdżała na ten żer, nie licząc się z sumieniem ani żadną przyzwoitością. Słowem, była to jedna szatańska robota rozwścieczonej dzikiej zgrai, która znała tylko jedno słowo: „rabować”[50].

Działania te wpisywały się w zakres nowej komunistycznej ideologii niszczenia warstwy ziemiańskiej. Dwory utraciły właścicieli i ekonomiczną podstawę egzystencji i masowo zaczęły ginąć z mazowieckiego krajobrazu. Tak więc, skutek tzw. reformy rolnej był fatalny. To, co ocalało z pierwszej fali gniewu ludu zostało pozostawione samo sobie aż do śmierci technicznej przyśpieszonej rabunkową eksploatacją. Odbiór społeczny większości mieszkańców kraju był negatywny wobec zachodzących wówczas przemian ustrojowych. 

Żołnierze radzieccy opuścili folwark w Kosewie dopiero wiosną 1946 r., zaistniała zatem możliwość wznowienia prowadzonej z tak dużym powodzeniem działalności przez Cecylię Dobiecką w zakresie opiekuńczo-edukacyjnym. Warunki zdawały się sprzyjać, bo przybyło wiele sierot, została zniszczona baza lokalowa oświaty, a i kadra nauczycielska wykruszyła się. Kierowana przez Dobiecką korespondencja do ówczesnego resortu rolnictwa ws. zwrotu zagrabionego przez państwo majątku z przeznaczeniem na ośrodek opiekuńczo-wychowawczy pozostała bez odpowiedzi[51]. Władza ludowa nie znalazła podstaw do zwrotu majątku z przyczyn ideologicznych. Oświata, wychowanie i pomoc społeczna pozostały jedynie pustymi słowami w ówczesnej frazeologii. 

Na szczęście dla substancji zabytkowej i wielowiekowych dziejów Kosewa, w latach 90. XX wieku znaleźli się entuzjaści, którzy kosztem wielu wyrzeczeń, nie szczędząc sił i środków zdobytych w USA, w ruiny i zgliszcza tchnęli nowe życie. Zarówno dwór jak i park zostały zrewitalizowane przez pochodzącą z Nasielska rodzinę Tyców. W starych murach ponownie słychać dziecięce głosy, choć nie tak liczne jak w okresie międzywojnia. Można śmiało powiedzieć, że najgorsze ten zespół dworsko- parkowy ma za sobą, a historia zatoczyła kolejne koło. W 2015 r. doszło do kolejnej zmiany właścicieli, a dwa lata później jeszcze następnej, tym razem właścicielami zostali pp. Machulscy z Warszawy, którzy mają ambitne plany właściwego zagospodarowania obiektu. Pozostaje mi trzymać za nich kciuki. 

dr  Stanisław Tyc

 
[1] Stanowiska archeologiczne województwa ciechanowskiego, Ciechanów 1977, s. 80.
[2] Ibidem s. 33.
[3] Archeologiczne zdjęcie Polski. Obszar 49-C4. Zasoby archiwalne Mazowieckiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w Warszawie. Delegatura w Ciechanowie.
[4] M. Piotrowski, Analiza średniowiecznych kafli garnkowych z Kosewa, Ciechanów 1990, s .3.
[5] E. Suchodolska, Regestry dokumentów mazowieckich z lat 1248-1345, Warszawa Łódź 1980 nr 17.
[6] M. Błoński, Wczesne dzieje Nasielska (połowa IX-XIII wiek), w: Dzieje Nasielska, pod red. J. Grabowskiego, Nasielsk 2025, s. 37.
[7] BN, Katalog rękopisów, Zbiory BOZ, sygn.71.
[8] ADP, Episcolpalia 7, vol. 267
[9] A. Wolff, Mazowieckie zapiski herbowe z XV i XVI wieku, Kraków 1937, s. 295.
[10] Ibidem, s. 363.
[11] Polska XVI wieku pod względem geograficzno-statystycznym, t. 5, Mazowsze, wyd. A. Pawiński, Warszawa 1892, s. 314.
[12] Regestr diecezjów Franciszka Czaykowskiego czyli właściciele ziemscy w Koronie 1783-1784, pod red. S. Górzyńskiego, Warszawa 2006, s. 537.
[13] K. Niesiecki, Herbarz polski Kaspra Niesieckiego S.J. Powiększony dodatkami z późniejszych autorów, rękopisów, dowodów urzędowych w wydany przez Jana Nep. Bobrewicza, t. 9, Lipsk, 1842, s. 284.
[14] Regestr diecezjów, op. cit., s. 531-534.
[15] K. Macias, Nasielsk. Wpisani w dzieje miasta i regionu, pod red. S. Tyca, Nasielsk 2-13, s.54.
[16] A. Kociszewski, Mazowsze w epoce napoleońskiej, Ciechanów 1984, s.43.
[17] AGAD- 1792, NZW sygn.11, k. 274.
[18] A. Kociszewski, op. cit. s. 48.
[19] K. Macias, op. cit. s.164.
[20] R. Małowiecki, Karta Informacyjna Obiektu Zabytkowego, Mazowiecki Wojewódzki Konserwator Zabytków w Warszawie. Delegatura w Ciechanowie.
[21] E. Baltman, Parki i ogrody zabytkowe w Polsce, Warszawa 1992, s. 51.
[22]Słownik geograficzny Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich, pod. Red. F. Sulimierskiego, B. Chlebowskiego, W. Walewskiego, t. 4, Warszawa 1880, s. 158.
[23] APP, Hipoteka dóbr ziemskich Kossewo-Mokrzyce, b.p.
[24] AGAD, KRPiS, sygn. 3270, k.5.
[25] J. Szczepański, Powiat pułtuski w podziałach administracyjnych XIX i XX wieku, Pułtusk 1993, s. 56.
[26] Echa Płockie i Łomżyńskie 1878, nr 19, s.2.
[27] Spis alfabetyczny obywateli ziemskich Królestwa Polskiego oraz dóbr przez nich posiadanych, Warszawa 1905, s. 14-17; APP, ZPP sygn.. 54, k.76-84.
[28] S. Tyc, Weyher Wiktor (1864-1919) właściciel Kossewa, dobry gospodarz, [w:] Nasielsk. Wpisani w dzieje miasta i regionu, Nasielsk 2013, s. 263-264.
[29] S. Tyc, Upadek gospodarczy Nasielska w okresie I wojny światowej, [w:] Dzieje Nasielska, pod red. J. Grabowskiego, Nasielsk 2025, s.335.
[30] Tenże, W odrodzonym państwie polskim, [w:] Dzieje Nasielska, op. cit. s. 411. 
[31] S. Rowecki, Dzieje oręża, [w:] Dziesięciolecie Polski Odrodzonej: Księga pamiątkowa 1918-1928, pod red. M. Dąbrowskiego, Kraków- Warszawa 1928, s. 104.
[32] Zbiory Nasielskiego Domu Edukacji i Historii, Odcisk pieczęci 3 Regimentu Hallerczyków z miejscem postoju i datą 24 sierpnia1919 r.
[33] J. Szczepański, Społeczność żydowska Mazowsza XIX-XX wieku, op. cit., s. 229.
[34] S. Rowecki, op. cit., s. 104.
[35] Herbarz Polski, op. cit., t. III, s. 348.
[36] A. Sokołowski, Dzieje porozbiorowe narodu polskiego ilustrowane, Warszawa 1903, t. I, s. 327.

* Pod nazwą ochronki kryły się zakłady wychowawcze dla dzieci przedszkolnych zwane także ogródkami dziecięcymi i szkółkami fredlowskimi. Powstawały one wyłącznie z inicjatywy prywatnej. Z chwilą przejęcia szkolnictwa i wychowania publicznego przez polskie władze oświatowe, przystąpiono do regulacji prawnej tej dziedziny, pozostawiając wychowanie przedszkolne w rękach instytucji samorządowych i społecznych oraz osób fizycznych, niemniej poddano je nadzorowi władz szkolnych. Realizując ten program zarządzono wizytacje ochronne przez inspektorki oświatowe, urządzono dla wychowawczyń kursy dokształcające państwowe, organizowano konferencje dla pracujących na polu wychowania przedszkolnego. Liczne ochronki zostały wyposażone w pomoce naukowe i biblioteki. Od kandydatek na wychowawczynie wymagano 7-klasowej szkoły powszechnej oraz dwuletniego kursu seminaryjnego w państwowym seminarium ochroniarskim.
[37] Miesięcznik Pasterski Płocki ,1923, nr. 3 i 4, s. 24.
[38] Zbiory Nasielskiego Domu Edukacji I Historii, relacje.
[39] Miesięcznik Pasterski Płocki, 1926 nr 6, s.53.
[40] Ibidem.
[41] Zbiory Nasielskiego Domu Edukacji i Historii, relacje.
[42] Pierwszy powszechny spis Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 30 września 1921 r., Warszawa 1927, Województwo Warszawskie, Powiat Pułtusk, 5. Gmina Nasielsk, s. 15
[43] Ibidem.
[44] Wielka własność ziemska w świetle spisu ziemian Rzeczypospolitej Polskiej w roku 1930, pod red. T. Epszteina i S. Górzyńskiego, Województwo Warszawskie, Warszawa 1990.
[45] APW, Sąd Okręgowy W Warszawie 1917-1944, Wydział II Handlowy, sygn. 36-45, k.12-286.
[46] Ibidem.
[47] Kronika Rzymsko-katolickiej parafii Klukowo 1939-1947, pod red. M. Grzybowskiego, Płock 2007, s. 57.
[48] Ibidem, s.207.
[49] Ibidem, s.235.
[50] Ibidem, s. 369.
[51] Zasób Nasielskiego Domu Edukacji i Historii, Pismo Urzędu Wojewódzkiego Warszawskiego, Dział Rolnictwa i Reform Rolnych, Wydział Urządzeń Rolnych z dn. 16.VIII.1947 r. Lp. 15.

    Podczas lekcji bibliotecznej panie bibliotekarki zaprezentowały dzieciom różne rodzaje książek dostosowanych do ich wieku, jakie posiada w swoich zasobach biblioteka. Były to głównie krótkie bajeczki i historyjki, dłuższe bajki i opowiadania, obrazkowe historie, książki dźwiękonaśladowcze, edukacyjne, z ruchomymi elementami, do nauki czytania, interaktywne oraz książki aktywizujące z elementami dźwiękowymi, a także w formacie trójwymiarowym. Następnie przybliżono dzieciom zasady udziału w kampanii społecznej „Mała książka – wielki człowiek”, w której nasza biblioteka bierze udział. Długo rozmawialiśmy też o drodze, jaką musi przejść książka zanim trafi na biblioteczną półkę, a także przy użyciu teatrzyku kamishibai przeczytaliśmy naszym miłym, małym gościom „Bajkę o żabkach”. Było to niezwykle miłe i pouczające spotkanie. 

W Miejsko-Gminnej Bibliotece Publicznej w Nasielsku świętujemy ten dzień każdego roku, ale dziś szczególnie zachęcamy Was do:

- sięgnięcia po ulubioną książkę,

- odkrycia nowego autora lub autorki,

- podzielenia się w komentarzu tytułem, który ostatnio Was zachwycił.

Niech to będzie dzień pełen literackich odkryć i wdzięczności dla tych, którzy tworzą słowa, bez których świat byłby zdecydowanie uboższy.

Kuciel‑Frydryszak rekonstruuje losy kobiet, które od najmłodszych lat były wciągane w wir obowiązków: praca w gospodarstwie, opieka nad młodszym rodzeństwem, ciężkie roboty sezonowe, a później macierzyństwo pozbawione wsparcia i bezpieczeństwa. Autorka nie ucieka od trudnych tematów - przemocy, ubóstwa, wyczerpania, braku sprawczości. Jednocześnie nie odbiera swoim bohaterkom godności. Wręcz przeciwnie: przywraca im podmiotowość, pokazując ich siłę, zaradność i determinację.

To właśnie w tej uważności tkwi największa wartość książki. „Chłopki” nie są oskarżeniem ani sentymentalną opowieścią o „dawnych czasach”. To rzetelny, poruszający reportaż, który pozwala zrozumieć, jak wyglądało życie kobiet, na których barkach spoczywało utrzymanie domu, rodziny i całej wiejskiej wspólnoty.

Autorka korzysta z bogatego materiału źródłowego: wspomnień, pamiętników, relacji, dokumentów. Dzięki temu książka ma niezwykłą gęstość - czytelnik czuje zapach pól, słyszy stukot warsztatu, widzi zmęczenie na twarzach kobiet, które nie miały prawa do odpoczynku. To historia opowiedziana z bliska, z poziomu ziemi, z perspektywy tych, które najczęściej nie miały możliwości zapisać własnych doświadczeń.

„Chłopki” uświadamiają, jak wiele zawdzięczamy kobietom, które przez lata pozostawały w cieniu. To one budowały fundamenty rodzin, gospodarstw, lokalnych społeczności. To one przekazywały tradycje, dbały o ciągłość kultury, wychowywały kolejne pokolenia - często kosztem własnego zdrowia i marzeń.

„Chłopki” to lektura, która zostaje z czytelnikiem na długo. Porusza, skłania do refleksji i otwiera ważną rozmowę o tym, jak wyglądała codzienność naszych prababek i babek - i jak bardzo ich doświadczenia wpłynęły na współczesność.

W trakcie II wojny światowej Żydzi i Żydówki musieli mieszkać w getcie – czyli w odizolowanej część miasta, przeznaczonej dla zamieszkania mniejszości narodowej, etnicznej, kulturowej bądź religijnej, poza którą nie wolno tejże społeczności zamieszkiwać. Panowały tam okropne warunki i żyło się bardzo ciężko. Żydzi bytowali w skrajnie trudnych warunkach: głód, brak wody, katastrofalne warunki sanitarne. Ludzie zmagali się z upałem lub dokuczliwym zimnem, choroby zakaźne rozprzestrzeniały się łatwo. Wielu mieszkańców getta zginęło z głodu, chorób lub zostało zamordowanych. Część mieszkańców getta postanowiła się temu sprzeciwić i rozpoczęła powstanie. Powstanie w getcie warszawskim – bohaterska zbrojna walka żydowskich organizacji bojowych getta warszawskiego z Niemcami toczona od 19.04.1943 do 15.05.1943, największy akt zbrojnego oporu Żydów w czasie II wojny światowej. W wyniku powstania w getcie zginęło i zostało zamordowanych 12 000 Żydów, a większość z 60 000 osób znajdujących się w tym czasie w getcie została wywieziona do obozu koncentracyjnego na Majdanku lub obozów pracy w Poniatowej, Trawnikach i Budzyniu.

Co jest symbolem powstania w getcie? Żonkil stał się od tego czasu symbolem solidarności i pamięci o tragedii warszawskich Żydów. Kwiaty związane są z postacią Marka Edelmana – ostatniego przywódcy Żydowskiej Organizacji Bojowej. W każdą rocznicę powstania otrzymywał żonkile od anonimowej osoby i sam składał żółty bukiet pod Pomnikiem Bohaterów Getta.  Żonkile to nie tylko symbol pamięci, ale też zaproszenie do budowania wspólnoty i dialogu ponad podziałami – w szkołach, bibliotekach i lokalnych społecznościach. 

W sobotę, 11 kwietnia br. odbyło się kolejne spotkanie Dyskusyjnego Klubu Książki dla dorosłych, na którym rozmawialiśmy o życiu i twórczości Magdaleny Witkiewicz - jednej z najpopularniejszych współczesnych polskich autorek literatury obyczajowej, która od lat wzbudza żywe emocje wśród Czytelników. I tym razem nie było inaczej: dyskusja okazała się wyjątkowo barwna, pełna zarówno zachwytów, jak i krytycznych uwag. Spotkanie rozpoczęliśmy krótkim omówieniem drogi twórczej autorki. Uczestnicy poznali najważniejsze etapy kariery pisarki, a także charakterystyczne motywy pojawiające się w jej książkach: nadzieję, drugie szanse, kobiecą solidarność, humor przeplatany wzruszeniem. Już pierwsze wypowiedzi pokazały, że twórczość Magdaleny Witkiewicz nie pozostawia nikogo obojętnym. Część Państwa Klubowiczów podkreślała, że książki autorki są pełne otuchy i pozytywnego przesłania oraz łatwe do czytania, a jednocześnie poruszające ważne tematy. Wiele osób doceniło jej umiejętność łączenia humoru z refleksją oraz tworzenia bohaterów, z którymi łatwo się utożsamić. Nie zabrakło także opinii, że niektóre powieści są zbyt przewidywalne, bohaterowie bywają zbyt idealizowani, a konstrukcja fabuły czasem powtarza podobne schematy. Lekkość stylu nie każdemu odpowiadała. Kilku Uczestników przyznało, że choć doceniają przesłanie książek, to wolą literaturę bardziej wymagającą. Co ciekawe, mimo różnic zdań, wszyscy zgodzili się, że autorka ma wyjątkowy kontakt z Czytelnikami, jej książki potrafią poprawić nastrój, a ich największą siłą są emocje i ciepło. Spotkanie okazało się jednym z najbardziej dynamicznych w ostatnich miesiącach. Różne opinie nie tylko nie przeszkodziły w rozmowie, ale wręcz ją wzbogaciły. Uczestnicy zgodnie podkreślili, że warto rozmawiać o książkach, które budzą emocje - także te mieszane.

Dziękujemy wszystkim za obecność, otwartość i gotowość do wymiany poglądów. Już dziś zapraszamy na kolejne spotkanie DKK dla dorosłych, które odbędzie się 8 maja o godz. 16.00. Do zobaczenia w bibliotece!

Zgodnie z Zarządzeniem nr 3/2026 Dyrektora MGBP w Nasielsku z dnia 09.04.2026 r. w sprawie wprowadzenia zasad sprzedaży publikacji pt. „Dzieje Nasielska”, wpłaty za egzemplarz należy dokonać na następujący numer rachunku bankowego Miejsko-Gminnej Biblioteki Publicznej w Nasielsku: 76 8226 0008 2001 0000 3636 0002. W tytule wpłaty należy wpisać: Zakup książki „Dzieje Nasielska” i podać swoje imię i nazwisko. Koszt to 80 zł. Po zaksięgowaniu wpłaty książkę można odebrać w siedzibie Biblioteki Głównej w Nasielsku, ul. Piłsudskiego 6. Zapraszamy serdecznie!

W czwartek, 8 kwietnia br. zorganizowaliśmy kolejny wyjazd z cyklu „Zwiedzamy z biblioteką”, który cieszy się coraz większym zainteresowaniem. Tym razem nasi kochani Czytelnicy mieli okazję odwiedzić Muzeum Józefa Piłsudskiego w Sulejówku. Już na miejscu zostaliśmy podzieleni na cztery kameralne grupy, co okazało się świetnym rozwiązaniem. Dzięki temu każdy mógł swobodnie słuchać przewodnika, zadawać pytania i naprawdę zanurzyć się w opowieściach o życiu i działalności Marszałka. Zwiedzanie zostało podzielone na dwie wyraźne części, dzięki czemu uczestnicy mogli doświadczyć zarówno klimatu dawnych lat, jak i nowoczesnej narracji muzealnej. Pierwszym etapem była wizyta w dworku „Milusin”, do którego 1923 r. wprowadziła się rodzina Piłsudskich. Dom został zaprojektowany przez znanego architekta Kazimierza Skórewicza w popularnym wówczas stylu, nawiązującym do architektury polskich dworów. Gdy Marszałek zrezygnował z pełnienia funkcji państwowych, dom w Sulejówku stał się miejscem jego wytchnienia po trzydziestu latach intensywnej działalności i pracy nad budową niepodległej Polski. To miejsce ma w sobie niezwykłą atmosferę,  ciche, otoczone zielenią, jakby zatrzymane w czasie. Wchodząc do środka, można było poczuć codzienność rodziny: proste, eleganckie wnętrza, osobiste pamiątki, przedmioty, których Piłsudski i jego bliscy używali na co dzień. Przewodnicy opowiadali o życiu domowym Marszałka, o jego relacjach z córkami, o chwilach spokoju, które znajdował właśnie tutaj. W kameralnych grupach łatwo było wsłuchać się w te historie i naprawdę poczuć ducha tego miejsca. Drugą częścią było zwiedzanie nowoczesnego, multimedialnego muzeum, którego ekspozycja ma powierzchnię 2 100 m2 i znajduje się w podziemnej hali. To zupełnie inny świat, dynamiczny, pełen światła, dźwięku i interaktywnych elementów. Ekspozycja prowadziła uczestników przez kolejne etapy życia Piłsudskiego: młodość, działalność niepodległościową, lata wojny, politykę, aż po jego wpływ na kształt II Rzeczypospolitej. Nikt nie musiał się spieszyć. Każdy miał przestrzeń, by naprawdę poczuć klimat tego miejsca. Po zakończeniu zwiedzania Uczestnicy jeszcze długo wymieniali się spostrzeżeniami, jedni byli pod wrażeniem nowoczesnej formy muzeum, inni poruszeni osobistymi historiami Piłsudskiego. Wszyscy zgodnie przyznali, że wyjazd był wartościowy i inspirujący.

???? Zapraszamy — dobre książki czekają!

Światowy Dzień Świadomości Autyzmu obchodzony jest corocznie 2 kwietnia.

Święto to zostało ustanowione przez Zgromadzenie Ogólne ONZ w 2007 roku.

Celem święta jest podnoszenie świadomości społecznej na temat autyzmu.

Autyzm jest całościowym zaburzeniem rozwoju dziecka.

Motyl jest m.in. symbolem autyzmu, ponieważ symbolizuje indywidualność, wrażliwość, różnorodność i przeobrażanie się.

Z kolei podczas warsztatów literacko-teatralnych, które miały miejsce 26 marca br. poznaliśmy trudne słowa takie jak: konfabulacja, hiperbolizacja i topos. Ponadto pracowaliśmy z tekstem dotyczącym tego samego wydarzenia w dwóch wersjach: subiektywnej i obiektywnej. Zadaniem uczestników zajęć było wskazanie cech charakterystycznych dla obiektywnego i subiektywnego pokazania świata.

„Piękną, miłą błonią

Leci wzrok wesoło;

Wkoło kwiaty wonią,

Kwitną gaje wkoło”.

            Tak Kajetan Koźmian opisywał w wierszu „Wiosna” swoje rodzinne strony, jakże przypominające Lubomin – miejsce lube i miłe. Średniowieczna melodia zawarta w nazwie wsi sugeruje badaczowi jej odległy rodowód, potwierdzony wieloma stanowiskami archeologicznymi z okresu średniowiecza i epoki nowożytnej[1].

            Wieś powstała zapewne w XII lub XIII w. i była własnością kościelną, stanowiąc uposażenie nasielskiej parafii. W 1513 r. kanonik warszawski Wojciech z Popielżyna stał się właścicielem tej wsi po zamianie Załubic i Wolicy Załubskiej na Lubomin[2]. Z 1576 r. pochodzi źródło pisane o proweniencji kościelnej, które stwierdza, że wieś nosiła wówczas miano Lubomyn lub Lubomino i była własnością szlachty zagrodowej, czyli Villae nobilium propriae culture. Wieś składała się z 4 działów należących do 4 właścicieli, którzy płacili podatek gruntowy od 4,5 łana czyli 81 ha, zaś pozostała część wsi pokryta była lasami[3].

            Prawdopodobnie taki stan prawny utrzymywał się w Lubominie do połowy XVII w., czyli aż do drugiej wojny północnej powszechnie nazywanej „potopem” szwedzkim. Nie mające precedensu, ogromne zniszczenia mazowieckich ośrodków osadniczych spowodowały wzmożony obrót ziemią w obrębie warstwy rycerskiej. Spauperyzowana drobna szlachta mazowiecka wyzbywała się rodowych majątków na rzecz możnego rycerstwa. Tak też było w przypadku Lubomina, który przeszedł drogą kupna-sprzedaży na rzecz bogatego rodu Jaroszewskich z Jaroszyna w ziemi płockiej[4]. Znany polski heraldyk ks. Kasper Niesiecki w Herbarzu Polskim tak opisał tę rodzinę: Jaroszewski herbu Zagłoba, w Płockiem województwie. Stanisław, o którym Konstytucye 1626. fol. 13. Paweł 1632. Paweł w zakonie naszym w ośmdziesiąt lat i trzy życia swego w Lublinie w roku 1676 po pracach apostolskich odpoczął w Bogu, rządził kollegium Grudziądzkie, podczas którego czasu, siłą od Szwedów ucierpiał, po śmierci w jego komórce więcej nic się nie znalazło, tylko wytarty brewiarz i koronka. Jaroszewski regent ziemski Płocki, poseł na sejm 1624. Paweł Kazimierz z Jaroszewa chorąży i pisarz grodzki Płocki, sędzia Wyszogrodzki, deputat na trybunał koronny 1714, a potem marszałek tegoż trybunału 1718.,poseł na sejm 1724., umarł starostą Płockim. Paweł Franciszek - stolnik zakroczymski i poseł na konwokacyą 1733. Roku 1778. Jan Jaroszewski wojski Przedecki - Rafał łowczy inowrocławski - Stanisław chorąży Zakroczymski[5].

            Jak wynika z tego wywodu heraldycznego, Jaroszewscy byli możnym rodem szlacheckim zasłużonym nie tylko dla Mazowsza ale też Korony Polskiej w czasach przedrozbiorowych. Lubomin pozostał we władaniu tej rodziny dość długo, bo aż do połowy XIX w., kiedy to spadkobiercy Jaroszewskich sprzedali wieś rodzinie Wrońskich herbu Kościesza.

            Cenne, wręcz niezastąpione źródło z XIX w., czyli Słownik geograficzny Królestwa Polskiego Filipa Sulimierskiego zawiera następującą informację o Lubominie: Lubomin – wieś i folwark, powiat pułtuski, gmina Gołębie, parafia Nasielsk; leży przy drodze żelaznej nadwiślańskiej o 5 wiorst od Nasielska ku Gąsocinowi. W 1827 r. 16 domów i 114 mieszkańców. Rozległość folwarku wynosi mórg 705: grunta orne i ogrody mórg 516, łąk mórg 25, lasu mórg 149, nieużytki i place mórg 15, budynków murowanych 1, z drzewa 16; płodozmian 7 i 13 polowy. Wieś Lubomin osad 15, z gruntem mórg 22[6]. 

           Na szczególną uwagę z rodu Jaroszewskich zasłużył sobie Stanisław Jaroszewski (1808-1900) urodzony w Lubominie. Był on budowniczym powiatu ostrołęckiego w latach 1844-1853. Jego autorstwa są m.in. plany sytuacyjne Ostrołęki z projektowaną lokalizacją pomnika bitwy stoczonej tu 26.05.1831 r., którego budowę nakazał car Mikołaj I w 1844 r. oraz planowanego szpitala powiatowego, a także projekty domów mieszkalnych. Równocześnie pełnił obowiązki inżyniera powiatu pułtuskiego (1849-1850), a następnie był budowniczym tego powiatu w latach 1854-1859. Sporządził także plany pomiarowe bożnic w Nasielsku, Pułtusku, Nowym Mieście, Różanie i Serocku. Od 1860 roku pełnił obowiązki głównego budowniczego guberni płockiej[7].

      Jak wynika z tego wywodu heraldycznego, Jaroszewscy byli możnym rodem szlacheckim, zasłużonym nie tylko dla Mazowsza, ale też Polski zarówno w okresie przedrozbiorowym, jak i podczas Królestwa Kongresowego.

       Jako się rzekło, w połowie XIX w. Lubomin stanowił własność rodu Wrońskich herbu Kościesza. Ks. Kasper Niesiecki pisał o tej rodzinie, że pochodziła z Mazowsza Płockiego, a jednym z jej  protoplastów był  Jarosław Wroński - biskup płocki zmarły w 1367 r. Inny nieznany z imienia Wroński zasłynął jako dzielny żołnierz walczący ze Szwedami w XVII w. Z kolei Piotr Wroński był kanonikiem i dziekanem w Jarosławiu w latach 70. XVII w. Cytowane źródło wymienia nadto Szymona i Felicjana Wrońskiego w zapiskach sejmowych z 1697 r.[8].

            Kolejne źródło informacji o rodzie Wrońskich pochodzi z końca XIX w. Jest to Spis alfabetyczny obywateli ziemskich Królestwa Polskiego oraz dóbr przez nich posiadanych wydany w 1905 r., który podaje jako właściciela Lubomina Stanisława Wrońskiego, a wielkość majątku określa na 344 ha[9].

         Z rodziną Wrońskich należy kojarzyć budowę istniejącego do dziś dworu w Lubominie. Budowla ta posadowiona została w miejscu pierwotnego założenia rezydencjonalnego z XVII w. wybudowanego dla rodu Jaroszewskich. Dwór nie posiada wyraźnych cech stylowych, jest drewniany i zapewne wtórnie otynkowany Parterowa, siedmioosiowa budowla z mieszkalnym poddaszem została wzniesiona na planie wydłużonego prostokąta. Pośrodku elewacji frontowej zdobi ją ganek oparty na ośmiu słupach zwieńczony trójkątnym szczytem, nakryty dwuspadowym daszkiem. W szczycie prawego boku dworu znajduje się prostokątna, murowana przybudówka powstała zapewne już w XX w. Układ wnętrz dwutraktowy, amfiladowy częściowo przekształcony po 1945 r. Całość nakrywa dach naczółkowy z wystawkami kryty blachą. Wokół dworu romantyczny park krajobrazowy z ciekawym układem wodnym oraz licznym starodrzewiem z pomnikami przyrody[10].

            Inną materialną pozostałością po rodzie Wrońskich jest oryginalnej urody grobowiec rodzinny na cmentarzu grzebalnym w Nasielsku. Został on opisany w moim opracowaniu zatytułowanym Nasielskie nekropolie opublikowanym na łamach miesięcznika Życie Nasielska 22/2022, 23/2022, 24/2022, stronie internetowej Miejsko-Gminnej Biblioteki Publicznej w Nasielsku, profilu społecznościowym Facebook Nasielskiego Domu Edukacji i Historii i Biblioteki, tam więc odsyłam Czytelnika po więcej szczegółów[11].

            Wracając do samego Lubomina drugiej połowy XIX stulecia należy zauważyć, że folwark przeszedł w tym czasie istotne przeobrażenia związane z budową Kolei Nadwiślańskiej w latach 1874-1877. Wybudowana linia kolejowa przecięła Lubomin na dwie części, odcinając od macierzystego folwarku ok. 130 ha gruntów, które zaczęto nazywać Lubominkiem. Areał ten ówcześni właściciele Wrońscy przeznaczyli na parcelację tak typową w drugiej połowie XIX w. dla nasielskiej wsi. Warto w tym miejscu przypomnieć Czytelnikom o szeroko zakrojonej akcji parcelacyjnej m. in. Żabiczyna, Wioski czy Broninka w tym właśnie okresie.

Na początku XX w. folwark w Lubominie został sprzedany rodzinie Mąkowskich. O rodzie tym Herbarz Polski Niesieckiego mówi, że: Mąkowski herbu Ogończyk. Na nagrobku Adama z Makoszyna Mąkowskiego opata Jędrzejowskiego, ten herb pierwszy w Jędrzejowie widziałem, drugi Nałęcz, trzeci Jelita, czwarty Rola. Z młodych lat na dworze królewskim, z pięknymi natury przymiotami popisawszy się, kanonią Kujawską opatrzony, od Zygmunta III wysłany do Królestwa Neapolitańskiego, aby tam był prowentów królewskich pilnował; wielką tędy sobie, tak u vicereja Neapolitańskiego, jako i obywatelów tamecznych, mądremi postępkami swei stymą przez kilka lat będąc wyrobił; tak że go też Zygmunt Król, Jędrzejowskim opatem uczynił. Był też dyplomatą królewskim we Francji. W roku 1788 Antoni Mąkowski był komornikiem wschowskim[12].

 We władaniu rodziny Mąkowskich Lubomin pozostał przez cały czas poprzedzający drugą wojnę światową. Podczas I wojny światowej folwark został ograbiony z koni i bydła przez ustępujących z Kongresówki Rosjan, a następnie przez kolejnych okupantów Niemców od lipca 1915 r. do listopada 1918 r. Z pożogi wojennej folwark wyszedł obronną ręką, być może leżał za daleko od twierdzy modlińskiej i nie podlegał oczyszczeniu przedpola?

W okresie Polski Odrodzonej Lubomin znalazł się w województwie warszawskim, powiecie pułtuskim, gminie Gołębie i parafii Nasielsk. Folwark o pow. 344 ha stanowił własność Henryka Mąkowskiego[13], natomiast zamieszkany był przez 98 osób, w tym 46 mężczyzn i 52 kobiety. Wszyscy z nich zadeklarowali narodowość polską i religię rzymsko- katolicką[14]. Oprócz folwarku funkcjonowała też wieś Lubomin złożona z 12 zagród, skupiająca 102 mieszkańców: w tym 56 mężczyzn i 46 kobiet narodowości polskiej i wyznania rzymsko- katolickiego[15].

            Podczas okupacji niemieckiej 1939-1945 Lubomin przeszedł pod zarząd niemiecki, a jego „wehrwalterem” został nieznany z imienia Wittschen. Źródła z epoki przedstawiają go jako człowieka prostego i bezwzględnego w odróżnieniu od prawowitych właścicieli. Dziedzic Henryk Mąkowski został całkowicie odsunięty od prowadzenia gospodarstwa, natomiast jego syn Stanisław zarządzał folwarkiem, otrzymując 50 zł miesięcznie. Szykany stosowane przez Wittschena spowodowały opuszczenie Lubomina przez dziedzica Mąkowskiego, który zamieszkał w Mazewie, a później u chłopa w Lubominku[16]. Pani Mąkowskiej i synowi Stanisławowi „wehrwalter’’ pozwolił  zamieszkać na poddaszu dworu. Niemcy urządzali polowania w Lubominie na dużą skalę, podczas jednego z nich 27 listopada 1943 r. zabili m. in. 165 zajęcy[17].

W lipcu 1944 r. na polach folwarku w Lubominie spadł niemiecki samolot szkoleniowy, przyczyn incydentu nie zdołano ustalić, być może został zestrzelony przez samolot sowiecki?[18]. W tym samym roku zmarł Henryk Mąkowski wywłaszczony przez okupanta, powodem śmierci był atak serca i skrajna bieda bogatego niegdyś ziemianina[19].

            Koniec II wojny światowej przyniósł Lubominowi zagładę jego wielowiekowych dziejów jako ważnego ośrodka życia gospodarczego na obszarze ziemi nasielskiej. Doskonały opis niszczenia pańskiego mienia wyszedł spod ręki ks. Marcelego Przedpełskiego, warto go zatem zacytować: Zaraz po wejściu bolszewików, jak na komendę, ludność folwarczna stworzyła miejscową  ,,jaczejkę" komunistyczną i rozpoczęła rabunek dworu, naprzód mebli, których Niemcy nie zdołali wywieść, rąbano więc je, rozbijano, obdzierano z pokryć, wyrywano podłogi, futryny od drzwi i okien a potem rozgrabiono z podwórza literalnie wszystko, nie pozostawiając jednego ziarnka, więc konie, jeśli jakie były, płoty itp. Nie tylko jednak służba ale i ludność okoliczna zjeżdżała na ten żer, nie licząc, nie licząc się z sumieniem ani żadną przyzwoitością. Słowem była to jena szatańska robota rozwścieczonej, dzikiej zgrai, która znała tylko jedno słowo: „rabować!”. Ta krzywda był dość mocno odczuwalna i potępiana przez zdrowo myślący ogół[20].

            Po drugiej wojnie światowej w zdewastowanym dworze ulokowano szkołę podstawową, którą w 1975 r., w ramach reorganizacji lokalnej oświaty przeniesiono do Zbiorczej Szkoły Gminnej w Nasielsku. Zespół dworsko-parkowy został opuszczony aż do marca 1983r., kiedy kupił go od Urzędu Miasta i Gminy w Nasielsku Zbigniew Morski z Warszawy. Wkrótce potem rozpoczął on gruntowny remont dworu pod nadzorem Urzędu Konserwatorskiego w Ciechanowie[21]. W latach 90. XX w. dwór i park stał się własnością rodziny Szewczyków i taki stan prawny trwa do dziś. Zakres przeprowadzonych prac remontowych skłania do stwierdzenia, że najgorsze ta siedziba ziemiańska ma za sobą, a jej całkowita rewaloryzacja jest na ukończeniu. 

dr Stanisław Tyc

 
[1] Archeologiczne zdjęcie Polski, obszar nr 49-64. Zasoby archiwalne Mazowieckiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w Warszawie. Delegatura w Ciechanowie (w Lubominie zaewidencjonowano 8 stanowisk archeologicznych z tego okresu).
[2] AGAD, BOZ, 71 i 228.
[3] Polska XVI wieku pod względem geograficzno-statystycznym, t. 5, Mazowsze, wyd. A. Pawiński, Warszawa 1892, s. 313.
[4] Regestr diecezjów Franciszka Czaykowskiego czyli właściciele ziemscy w Koronie 1783-1784, pod red. S. Górzyńskiego, Warszawa 2006, s. 532.
[5] Herbarz Polski Kaspra Niesieckiego S.J. powiększony dodatkami z późniejszych autorów, rękopisów, dowodów urzędowych i wydany przez Jana Nep. Bobrowicza, t. IV, Lipsk 1839, s 448.
[6] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich, pod red. F. Sulimierskiego, B. Chlebowskiego, W. Walewskiego, t. V, Warszawa 1888, s. 584.
[7] K. Macias i inni, Nasielsk. Wpisani w dzieje miasta i regionu, pod. red. S. Tyca, Nasielsk 2013, s. 88.
[8] Herbarz Polski, op. cit., t. IV, s. 448.
[9] Spis alfabetyczny obywateli ziemskich Królestwa Polskiego oraz dóbr przez nich posiadanych, Warszawa 1905, b.p.
[10] T. S. Jaroszewski, M. Gierlach, Po pałacach i dworach Mazowsza, przewodnik część IV, Warszawa 1998, s. 58.
[11] S. Tyc, Nasielskie nekropolie [w:] Życie Nasielska nr 22/2022, 23/2022, 24/2022.
[12] Herbarz polski, op. cit., t. VI, s. 325.
[13] Wielka własność ziemska w świetle Spisu ziemian Rzeczypospolitej Polskiej w roku 1930, pod red. T. Epszteina i S. Górzyńskiego, Warszawa 1990, s. 45.
[14] Skorowidz miejscowości Rzeczypospolitej Polskiej, t. I. Miasto stołeczne Warszawa. Województwo warszawskie, Warszawa 1935, s.102.
[15] Ibidem.
[16] Kronika rzymsko- katolickiej parafii Klukowo 1939-1947, pod red. M. Grzybowskiego, Płock 2007, s. 95-128.
[17] Ibidem, s. 281.
[18] Ibidem, s. 310.
[19] Ibidem, s. 388.
[20] Ibidem, s. 369 i s. 396.
[21] T. S. Jaroszewski, M. Gierlach, Po pałacach i dworach Mazowsza, przewodnik część III, Warszawa 1998, s. 58.

Nowość, która podbija serca czytelników! Maciej Siembieda po raz kolejny udowadnia, że jest mistrzem literackich zagadek. Jego najnowsza powieść „Gołoborze” to pełna napięcia historia, w której przeszłość splata się z teraźniejszością, a tajemnice Gór Świętokrzyskich nabierają zupełnie nowego wymiaru.

Autor z charakterystyczną dla siebie dbałością o szczegóły łączy fakty historyczne z fikcją, tworząc opowieść, od której trudno się oderwać. „Gołoborze” wciąga od pierwszych stron - nie tylko atmosferą i świetnie poprowadzoną intrygą, ale też bohaterami, którzy zostają w pamięci na długo.

Warto dodać, że książka zdobyła uznanie czytelników w całej Polsce, wygrywając plebiscyt Książka Roku 2025 na lubimyczytac.pl w kategorii „Powieść Historyczna”!

Zatem jeśli szukacie lektury, która trzyma w napięciu, zaskakuje i zachwyca literacką jakością -„Gołoborze” czeka na Was w naszej bibliotece. Zapraszamy do wypożyczania!

Podczas spotkania wspominaliśmy postać ks. Jana Twardowskiego, kapłana słowa prostego, a zarazem głębokiego. Spróbowaliśmy wsłuchać się w słowa, które mówią cicho, ale trafiają prosto do serca, pokazując piękno ukryte w zwyczajnym życiu. Wysłuchaliśmy wierszy ks. Jana Twardowskiego według pomysłu i scenariusza, który napisała Pani Anna Czachorowska. Poezja ks. Jana Twardowskiego wyróżnia się poczuciem humoru i dystansem do siebie oraz świata. Ks. Twardowski unikał patosu - zamiast wielkich słów wybierał zwyczajność, paradoks i czułą ironię. Dzięki temu Jego wiersze są przystępne nawet dla osób, które na co dzień nie sięgają po poezję. Autor często podkreślał niedoskonałość człowieka i obecność Boga w prostych gestach oraz drobnych chwilach. Jego utwory niosą przesłanie nadziei, akceptacji i zaufania, przypominając, że wiara i sens życia rodzą się w codzienności. Ks. Jan Twardowski uczył nas patrzeć na świat z prostotą i uważnością. W jego poezji wielkie sprawy spotykają się z codziennością – wiara z wątpliwością, radość ze smutkiem, a powaga z łagodnym uśmiechem. Jego wiersze przypominają, że człowiek nie musi być doskonały, by być ważnym i kochanym. W rocznicę Jego śmierci wróciliśmy do myśli, które nam zostawił: że miłość znajduje czas, że dobro i niedobro są częścią życia, a Bóg bywa najbliżej w prostych gestach. Dziękujemy za słowa, które nadal prowadzą, pocieszają i uczą patrzeć sercem.

Zadanie to dofinansowane zostało w ramach Gminnego Programu Profilaktyki i Rozwiązywania Problemów Alkoholowych oraz Przeciwdziałania Narkomanii.

W sobotę, 14 marca br.  na spotkaniu Dyskusyjnego Klubu Książki dla dorosłych dyskutowaliśmy o książce pt. „O pięciu osobach, które odwiedziły moją żonę po mojej śmierci”. Główny bohater, 53-letni Witold, właśnie umarł, ale zamiast „odejść w stronę światła”, utknął we własnym domu. Przywiązany do swojego ulubionego fotela, staje się niewidzialnym obserwatorem życia, które toczy się dalej bez niego. Tytułowe pięć wizyt osób odwiedzających jego żonę, Marię, staje się dla niego okazją do bolesnej, a czasem sarkastycznej weryfikacji własnego życia. W książce znajdziemy zarówno humor, jak i tragedię dnia codziennego. Choć zawiera element nadnaturalny (duch narratora), pozostaje zaskakująco    realistyczna w opisie ludzkich słabości i emocjonalnych zaniedbań. Brak jednoznacznego zakończenia stanowi idealne zaproszenie do własnych interpretacji i dzielenia się osobistymi refleksjami nad tym, co naprawdę po sobie zostawiamy. Wszyscy Klubowicze zgodnie stwierdzili, że szczera rozmowa między małżonkami i w rodzinie, jest podstawą bliskich relacji. Przemilczane słowa, brak komunikacji prowadzi często do konfliktów i samotności. Problemy dnia codziennego głównych bohaterów nie były wyjątkowe, były raczej uniwersalnym obrazem wielu wieloletnich związków. To opowieść skłaniająca do myślenia nad tym, co naprawdę ważne. Co zostawiamy po sobie. Czy aby na pewno jesteśmy tacy, jakimi chcemy się widzieć?

Na następne spotkanie DKK dla dorosłych zapraszamy wyjątkowo w piątek  24 kwietnia o godz. 16°°. Będziemy rozmawiać o książkach Magdaleny Witkiewicz.

W czwartek, 5 marca br., postanowiliśmy na nasze zajęcia literackie zaprosić wiosnę. Ale zanim zaczęliśmy pracę twórczą przypomnieliśmy sobie wiadomości dotyczące liryki i gatunków należących do tego rodzaju literackiego. Następnie układaliśmy wiersze na ten temat z wykorzystaniem 40. wybranych słów. To proste ćwiczenie sprawiło nam mnóstwo radości, szczególnie przy dobieraniu rymów. Oto przykłady naszych rymowanek: 

Budzą się już piękne kwiatki, 

które mają niesamowite płatki. 

Wiosną wycieczka to podstawa, 

nad morze lub w góry, ciekawa sprawa. (Ania) 

Deszczyk to podstawa i wtedy zaczyna się zabawa. (Amelia)

Ptaki miłosne trele śpiewają

Strumyki kropy wody wyrzucają. (Julia)

Wiosna to ciekawa sprawa

Wiosną kwiaty to podstawa

Wiosna jest miłosną porą

Wiosną ogród na wesoło. (Wiktoria)

Po śniegu już zniknął ślad

Rozweselił się cały świat

Słońce głaszcze nas ciepłem po twarzy 

Zielono jest wokół i lato się marzy.(red.)

Kolejny czwartek, 12 marca br., minął nam pod znakiem dyskusji nad pomysłami opowiadań o bibliotece. Każda z przedstawionych propozycji była ciekawa. Na kolejnym spotkaniu poznamy już szczegółowe plany utworów, a może będziemy już czytać i omawiać ich fragmenty. Podczas zajęć zajmowaliśmy się rolą narratora w naszych pracach, a także zwiększaliśmy zasób słownictwa dyskutując nad następującymi pojęciami: synonim, homonim, antonim, dygresja. Do zobaczenia w czwartek.

W drugiej części spotkania przeczytaliśmy legendę  „O Popielu i myszach”, a na zakończenie przyszedł czas na rozwiązywanie zagadek, rebusów i labiryntów dotyczących legend.

Spotkanie zgromadziło Panie w różnym wieku, a biblioteka na kilka godzin zamieniła się w twórczą, pełną zieleni przestrzeń. Uczestniczki, pod okiem prowadzących, tworzyły własne kompozycje roślinne w szklanych naczyniach -każda inna, każda piękna i niepowtarzalna. Praca z roślinami wprowadziła atmosferę spokoju, relaksu i dobrej energii. 

Nie zabrakło również poczęstunku i miłych rozmów, które sprawiły, że warsztaty stały się nie tylko okazją do kreatywnego działania, ale także do wspólnego spędzenia czasu i celebrowania kobiecej siły i wrażliwości. Wydarzenie przebiegło w serdecznej, ciepłej atmosferze, a uczestniczki zabrały do domów nie tylko własnoręcznie wykonane mini‑ogrody, lecz także uśmiech i poczucie dobrze spędzonego przedpołudnia.

Wydarzenie było pięknym podkreśleniem kobiecej energii i wspólnoty, zgodnie z myślą, że „Biblioteka jest kobietą” - pełną ciepła, otwartości i inspiracji.

Zadanie to dofinansowane zostało w ramach Gminnego Programu Profilaktyki i Rozwiązywania Problemów Alkoholowych oraz Przeciwdziałania Narkomanii.

 

Z okazji Dnia Kobiet składamy wszystkim naszym Kochanym Czytelniczkom najserdeczniejsze życzenia, niech książki, które trzymacie w dłoniach, wciąż będą dla Was źródłem inspiracji, wiedzy i emocji. Życzymy Wam niekończącej się radości z odkrywania nowych światów, pasji, które rozweselają serca i siły, by spełniać marzenia.

Dziękujemy, że jesteście z nami i współtworzycie tę literacką przestrzeń pełną magii słów. Wasza obecność jest dla nas nieoceniona! ❤️❤️❤️

Zaczerpnięta z nowej księgi przysłów polskich maksyma ,,Miasta ludźmi stoją, nie murami ani domami’’ zainspirowała nas do zobrazowania dorobku nasielskich kobiet na przestrzeni dziejów miasta i naszego regionu. Powszechnie wiadomo, że trzy węgły domu na kobiecie stoją, a więc z okazji  Święta Kobiet przytoczone cytaty mają szczególny wymiar. Postaramy się przybliżyć Państwu biogramy Nasielszczanek wyrazistych w wymiarze kondycji społecznej, aktywności zawodowej, czy osiągnięć docenianych przez potomnych. Zestawione obok siebie krótkie życiorysy mają tworzyć swoisty panteon nasielskich kobiet kultury, nauki, ale też walki i pracy. Chcemy tym samym ocalić od zapomnienia osiągnięcia wielu kobiet, związanych z historią Nasielska i najbliższej okolicy przestrzeni stuleci. Prezentowany zestaw postaci ma charakter alfabetyczny, otwiera go więc Berger Katarzyna Leokadia z domu Grzebska (1890-1933) dużego formatu działaczka oświatowa i społeczna. Urodziła się w Jackowie i była najmłodszą córką Konstancji z Waśniewskich i sędziego Leona Grzebskiego. Jej bracia byli znanymi działaczami niepodległościowymi i spółdzielczymi. Po ukończeniu pensji w Warszawie nasza bohaterka wraca do Jackowa, gdzie zajęła się pracą społeczną trwającą aż do wybuchu I wojny światowej. Wkrótce rozpoczęła studia w Wyższej Szkole Ogrodniczej w Warszawie, które ukończyła w 1919 r. Praktykę zawodową odbywała w Czechach, a po powrocie do kraju pracowała jako instruktorka rolnictwa i ogrodnictwa przy Związku Kółek Rolniczych w powiecie płockim. Na początku lat 20. XX w. wraz z mężem Stanisławem współtworzyła szkołę ludową dla dziewcząt w Trzepowie k. Płocka zostając jej długoletnią dyrektorką. Szkoła ta stała się dziełem jej życia, oddała się bez reszty pracy stawiając wysokie wymagania sobie, nauczycielom i uczennicom czyniąc ze szkoły wyróżniający się obiekt oświatowy. 

Następną Nasielszczanką zasłużoną na niwie rodzimej oświaty była Natalia Brzeska – nauczycielka, dyrektorka Samorządowego Gimnazjum Koedukacyjnego. Zaraz po zakończeniu II wojny światowej Natalia Brzeska przy wydatnej pomocy Jadwigi Rostkowskiej utworzyła pierwszą w Nasielsku szkołę średnią jaką było Samorządowe Gimnazjum Koedukacyjne. Działalność jej przypadła w wyjątkowo trudnym okresie spowodowanym zarówno zniszczeniami wojennymi jak i ideologią komunistyczną, stąd też w 1947 r. przeniosła się do Płońska, gdzie była dyrektorem miejscowego gimnazjum. 

Kolejną kobietą o dużych zasługach w zakresie oświaty, ale też dobroczynności była właścicielka folwarku w Kossewie - Cecylia Dobiecka (?-1959). Pochodziła z okolic Krakowa a pierwsze kroki w dziedzinie zakładu wychowawczego dla dziewcząt stawiała w Cyranowie na Kielecczyźnie. W 1919 r. uruchomiła w Kossewie tzw. ochronkę, w której schronienie znalazły dziewczęta osierocone podczas I wojny światowej. Wśród nich było 10 sierot z Litwy, 10 z Ukrainy, pozostałe z Warszawy i okolic – razem ok. 40 dziewcząt. Przy ochronce działała pięcio-klasowa szkoła powszechna. Starsze wychowanki uczyły się ponadto szycia, kroju, gotowania i prowadzenia gospodarstwa rolnego. Szkoła Cecylii Dobieckiej funkcjonowała do czasu okupacji niemieckiej, a definitywnie została zniszczona przez sowietów w 1945 r.

Z oświatą związana była kolejna zasłużona Nasielszczanka Zofia Kocięcka (1906-1981). Piękną kartę swojego życia zapisała w latach okupacji niemieckiej, kiedy to z narażeniem własnego życia prowadziła tajne nauczanie, ucząc 20-ro dzieci w zakresie szkoły powszechnej i 5-ro w zakresie szkoły średniej. Po wojnie uczyła w szkole podstawowej nr 2 pracując również społecznie na rzecz szkoły i środowiska lokalnego. Podobnie jak Zofia Kocięcka, również Leokadia Kociołkowa w czasie wojny i okupacji uczyła dwanaścioro dzieci.

Na karty lokalnej historii weszła Eugenia Krzyczkowska z domu Mossakowska (1896-1966). Urodziła się w Popowie a większość swojego życia spędziła we wsi Krzyczki-Pieniążki.  W październiku 1942 r. przyjęła pod swój dach i obdarzyła rodzicielską niemalże opieką dwie żydowskie dziewczynki i 9-letnią Chaję: 13-letnią Hanę Ajzenfisz cudem uratowane z warszawskiego getta. Dziewczynki pozostały w domu Eugenii Krzyczkowskiej do końca maja 1945 r. kiedy to wyjechały za granicę. Za ten akt człowieczeństwa nasza bohaterka otrzymała medal „Sprawiedliwy Wśród Narodów Świata”. 

Kolejną osobą o pięknym życiorysie była niewątpliwie Adamina Kulbabińska z domu Pracka (1889-?). Pochodziła z Kresów Wschodnich II RP, a do Nasielska przybyła w przededniu I wojny światowej. Od 1915 r. działała  w strukturach Rady Opiekuńczej Miejskiej w Nasielsku, zajmując się prowadzeniem miejscowej ochronki dla dzieci. W latach 20. XX w. prowadziła w naszym mieście przedszkole, we wrześniu 1939 r. wraz z mężem, oficerem z twierdzy modlińskiej, została internowana na Węgrzech. Po 1945 r. pozostała na emigracji.

Przez długie lata mieszkała w Nasielsku i tu niosła posługę lekarską Krystyna Łodzińska (1924-2008). Pochodziła co prawda z Piotrkowa Trybunalskiego, ale większość życia spędziła na Mazowszu Północnym i w Nasielsku. Była sanitariuszką w Powstaniu Warszawskim, a po ukończeniu studiów medycznych została lekarzem - początkowo w Warszawie, a następnie w Nasielsku. Była długoletnim dyrektorem Nasielskiego Ośrodka Zdrowia. Przez kilka kadencji była też radną Rady Miejskiej w Nasielsku, radną Wojewódzkiej Rady Narodowej w Ciechanowie i członkiem Wojewódzkiej Komisji Zdrowia popularyzując szeroko pojętą higienę i idee krwiodawstwa.

Mówiąc o zasłużonych dla Nasielska i regionu kobietach nie można pominąć Marii Apolonii Mackiewicz z Domu Dolińskiej (1909-1980). Pochodziła z miasta Stryj na kresach II RP, gdzie ukończyła Seminarium Nauczycielskie. W 1929 r. otrzymała posadę nauczyciela w Wyszkowie, a następnie w Jadwisinie k. Zegrza. W 1933 r. związała się na stałe z Nasielskiem, poślubiając Gustawa Mackiewicza – sekretarza miasta. Podczas okupacji niemieckiej prowadziła tajne nauczanie w podnasielskich wsiach w zakresie szkoły podstawowej, ucząc trzydzieścioro dzieci. Po wojnie pracowała w szkole podstawowej nr 2 w Nasielsku.

Swoisty fenomen w historii Nasielska stanowią siostry Miłancz, zarówno Czesława Agata (1892-1985) jak i Jadwiga (1887-1969) oraz Janina (1884-1953), które były działaczkami oświatowymi, społecznymi i niepodległościowymi. Rodzina Miłanczów pochodziła z okolic Puńska na Kresach, gdzie posiadali majątek ziemski. W wyniku ważnych wydarzeń politycznych przełomu XIX i XX w. Miłanczowie przenieśli się na Mazowsze do powiatu pułtuskiego. Z racji posiadanych kwalifikacji nauczycielskich, siostry Miłancz podjęły pracę w szkołach powszechnych w rejonie Nasielska m.in. w Pomiechówku, Szczypiornie, Nasielsku, Dębinkach  i Ochudnie. Wraz z pracą pedagogiczną rozpoczęły też działalność niepodległościową w Polskiej Organizacji Wojskowej oraz działalność społeczną. W okresie okupacji niemieckiej siostry Miłancz prowadziły tajne nauczanie okolicznych dzieci, zarówno w Gminie Nasielsk jak i w gminach ościennych. Spoczęły w rodzinnym grobowcu w Winnicy.

Kolejną godną pamięci  i uznania współczesnych Nasielszczan kobietą jest Maria Wanda Mróz z domu Jaszczak (1946-2008). Urodziła się w Nasielsku i tu ukończyła szkołę podstawową oraz miejscowe liceum. Po studiach na Wydziale Historii Uniwersytetu Mikołaja Kopernika w Toruniu, podjęła pracę w znanej Szkole Głównej Planowania i Statystyki w Warszawie na stanowisku archiwistki. Pracowała również naukowo, prowadząc badania nad historią szkoły. Tę problematykę zawarła w swojej rozprawie doktorskiej, jednocześnie spod jej ręki wyszło wiele monografii i artykułów naukowych. Dzięki badaniom dr. Mróz zachowana została pamięć o przeszłości Szkoły Głównej Handlowej, o jej absolwentach i nauczycielach. 

W nasielskim panteonie nie można pominąć Reginy Olszewskiej z domu Kołakowskiej (1940-2015) wielce zasłużonej działaczki oświatowej i samorządowej. Studia magisterskie ukończyła na Uniwersytecie Warszawskim w zakresie filologii polskiej. Pracę nauczycielską rozpoczęła w Szkole Podstawowej nr 1 w Nasielsku, gdzie w latach 1978-1980 była jej dyrektorem. Następnie pracowała w ciechanowskim Kuratorium Oświaty na stanowisku wizytatora. Później natomiast w Instytucie Kształcenia Nauczycieli w Ciechanowie i Liceum Ogólnokształcącym w Nasielsku. Działała w nasielskim samorządzie będąc nawet członkinią zarządu Miejskiego. Piastowała również funkcję wiceprezesa Nasielskiego Towarzystwa Kultury. Za swoje osiągnięcia na rzecz lokalnej społeczności Regina Olszewska otrzymała specjalną nagrodę wojewody mazowieckiego. 

Warto kultywować pamięć o Helenie Przybyłowskiej z domu Wasiewicz (1920-2005), która była żołnierzem Armii Krajowej, więźniem obozu koncentracyjnego i długoletnim pracownikiem nasielskiego magistratu. Z urodzenia była warszawianką, tam też ukończyła Gimnazjum Żeńskie im. Narcyzy Żmichowskiej. W okresie okupacji niemieckiej działała w ruchu oporu i uczestniczyła w powstaniu warszawskim. Po upadku powstania została wywieziona do obozu przejściowego w Pruszkowie, a następnie Ravensbruck, gdzie pozostała do zakończenia wojny. Od 1948 r. zaczął się jej nasielski epizod, tu znalazła pracę w Urzędzie Miejskim w Nasielsku, pracując na różnych stanowiskach m.in. też jako sekretarz urzędu. Pozostawiła po sobie zapiski pamiętnikarskie z okresu pobytu w niemieckim obozie, które później zostały umieszczone w księdze „Historia oczyma mieszkańców Nasielska’’. Po śmierci w 2005 r. została pochowana na nasielskiej nekropolii. 

Z kolei Genowefa Przybysz z domu Pająk (1902-2006) została zapamiętana przez potomnych jako ceniony nauczyciel i wychowawca. Urodziła się w podnasielskich Morgach, szkołę powszechną ukończyła w Pieścirogach, zaś w 1924 r. ukończyła Seminarium Nauczycielskie Katolickiego Związku Polek w Warszawie. W okresie międzywojennym uczyła w szkołach wiejskich okręgu ciechanowskiego m.in. w Klicach, Rydzewie i Ciemniewku, kończąc równocześnie naukę na Państwowym Wyższym Kursie Nauczycielskim. W czasie okupacji niemieckiej zaangażowała się w pracę konspiracyjną i tajne nauczanie. Do Nasielska powróciła w 1948 r., ucząc w miejscowej szkole powszechnej, a następnie w szkole średniej. Szykanowana przez władze komunistyczne przeszła do pracy w liceum w Legionowie. Po śmierci spoczęła na cmentarzu w Nasielsku.

Lokalną bohaterką przełomu XVIII i XIX w. była Tekla Rapacka z domu Kozłowska (1799-1883) – ziemianka, filantropka, fundatorka kościołów i hojna dobrodziejka. Urodziła się we wsi Mokrzyce w parafii Cieksyn w rodzinie szlacheckiej. Dzięki takim przymiotom jak pracowitość i sumienność wraz z mężem Wincentym Rapackim, dorobiła się na dzierżawie majątków ziemiańskich całkiem sporej fortuny złożonej z kilku folwarków m.in. w Borzęcinie i Ożarowie oraz własnego domu spokojnej starości w Warszawie. Kapitał uzyskany ze sprzedaży posiadanych majątków ziemskich, Tekla Rapacka przeznaczyła na działalność filantropijną, wspierając dzieci uczęszczające do szkół średnich, ale zakładała też gar – kuchnie dla najuboższych, ochronki dla sierot i domy dla starców. Lista jej zasług była naprawdę długa i została opisana w książce „Nasielsk. Wpisani w dzieje miasta i regionu”, do lektury której zapraszamy. Warto dodać, że ufundowała okazały murowany kościół Borzęcinie, po spaleniu się drewnianej świątyni. Przebogaty w fakty życiorys Rapackiej starczyłby dla kilku osób. Po śmierci w 1883 r. została pochowana w podziemiach kościoła w Borzęcinie Dużym.

W poczcie najważniejszych Nasielszczanek wszechczasów jednym tchem należy wymienić Jadwigę Rostkowską (1893-1977) – harcerkę i zasłużoną nauczycielkę. Urodziła się w Nasielsku ze związku Feliksa Rostkowskiego i Ludwiki Tyskiej. Wczesną edukację szkolną rozpoczęła Jadwisia w nasielskiej szkole powszechnej, a kontynuowała ją na pensji w pułtuskim gimnazjum. Po ukończeniu gimnazjum zapisała się do Zakładu Wychowawczo-Naukowego Żeńskiego Sabiny Chmielewskiej w Warszawie. Szkołę tę kończy z wyróżnieniem i rozpoczyna naukę na Kursach Handlowych Stanisława Regulskiego. Jednak jej prawdziwym marzeniem było ukończenie Wydziału Filologicznego Uniwersytetu Warszawskiego. I wojna światowa przekreśliła jej plany i zamierzenia, więc rozpoczęła pracę w prywatnych szkołach średnich, a następnie w szkołach państwowych. Tam zaczyna się jej pasja czyli harcerstwo, którego pierwsze kroki stawia w 1915 r. w drużynie żeńskiej im. Adama Mickiewicza w Warszawie. Później, już podczas pracy w Nasielsku, założyła drużynę harcerską. Po odzyskaniu niepodległości pracowała w nasielskim progimnazjum i kierowała I drużyną żeńską im. Królowej Jadwigi i I drużyną żeńską im. T. Kościuszki we Winnicy. Miała ogromny wpływ i udział w założeniu I Komendy Hufca Harcerek obejmującego powiaty: mławski, przasnyski i ciechanowski. Po wkroczeniu Niemców w 1939 r. nie przerwała pracy nauczycielskiej, prowadząc kursy szkoły średniej i włączyła się do konspiracji harcerskiej. Po wojnie powróciła do Nasielska, gdzie jej rodzina posiadała znaczne zasługi i odpowiednią bazę lokalową. Od 1 września 1945 r. rozpoczęła pracę w Szkole Podstawowej nr 1 i współtworzyła szkołę średnią wraz z Natalią Brzeską. Pracę zawodową zakończyła w 1966 r. przechodząc na emeryturę. Jej wytężona praca była powodem dla wielu wyróżnień i nagród pieniężnych. Jej życiorys to gotowy wzór do naśladowania przez młode pokolenie Nasielszczan. 

Wzorem dla współczesnych niewątpliwie pozostanie Maria Sienkiewicz (1879-1944), która przeszła na karty historii jako nauczycielka i siostrzenica Henryka Sienkiewicza. Prawdopodobnie urodziła się w Wołkowysku na Kresach Wschodnich, natomiast do Ruszkowa została skierowana nakazem pracy wystawionym przez władze oświatowe po 1920 r. w celu zorganizowania tu szkoły. Zrazu szkoła znajdowała się w prywatnym budynku, a później mieszkańcy Ruszkowa postawili nowy drewniany obiekt oświatowy. Jako ciekawostkę podamy fakt, że szkoła w Ruszkowie nosiła imię Henryka Sienkiewicza. Uczęszczały tu dzieci z Ruszkowa, Malczyna, z Mokrzyc, Konar i Czajek. Podczas okupacji niemieckiej, pomimo cukrzycy, prowadziła tajne nauczanie okolicznych dzieci. Zmarła w sierpniu 1944 r., a pochowana została na cmentarzu w Cieksynie. 

Wielce nobliwą niewiastą w dziejach ziemi nasielskiej była z całą pewnością Maria Józefa z Wesslów-Sobieska żona królewicza Konstantego Sobieskiego żyjąca w latach 1685-1761. Ojcem jej był Stanisław hrabia Wessel dziedzic Nasielska i Czerwina, a matką Maria Barbara de Stanenberg z pochodzenia austriaczka, bratanica sławnego komendanta, oblężonego przez Turków Wiednia w 1683 r. Po śmierci matki Maria Józefa wychowywała się u Sakramentek w Warszawie. Od 1702 r. przebywała w Oławie jako dama respektowa Jadwigi Elżbiety i królewicza Jakuba Sobieskiego. W 1708 r. wyszła za mąż za Konstantego syna Jana III, lecz małżeństwo okazało się krótkotrwałe i nawet wniesiono pozew o rozwód, ale odstąpiono od tego zamiaru po śmierci Marysienki Sobieskiej, która była przeciwna temu związkowi. W 1720 r. chory Konstanty powrócił do małżonki, która stale przebywała w Żółkwi koło Lwowa. Po śmierci Konstantego zamieszkała w Pilicy k. Olkusza, posiadając tam zamek i liczne dobra ziemskie. Dała się tam poznać jako osoba zabiegająca o prawa i przywileje dla mieszkańców Pilicy. W 1753 r. przekazała Pilicę bratankowi Teodorowi Wesslowi, a sama osiadła na stałe w Warszawie w klasztorze Sakramentek, gdzie zmarła w 1761 r. Pochowano ją w habicie w kościele Sakramentek na Nowym Mieście, gdzie posiadała marmurowy nagrobek, który uległ zniszczeniu w czasie powstania warszawskiego. Jej życiorys stał się inspiracją dla Anny Zielińskiej autorki książki „Na zamku Nasielskim”, wydanej w 1916 r. 

Z Nasielska pochodziła jedna z najwybitniejszych polskich śpiewaczek operowych doby powojennej - Krystyna Szczepańska z domu Bulak (1917-1986). Jej ojciec Franciszek Bulak był organistą w nasielskim kościele, uczył też śpiewu i był kapelmistrzem miejscowej orkiestry dętej. Pani Krystyna po ukończeniu szkoły podstawowej w Nasielsku kontynuowała naukę w żeńskim Gimnazjum im. Marii Konopnickiej w Łomży, a następnie w Państwowym Konserwatorium Muzycznym w Warszawie. W 1939 r. uzyskała dyplom na Wydziale Nauczycielskim tegoż Konserwatorium. Już w czasie wojny prowadziła działalność artystyczną, występując na koncertach organizowanych przez radę Główną Opiekuńczą. Po wojnie współpracowała z Państwową Operą Śląską w Bytomiu, a następnie z Operą Warszawską i Teatrem Wielkim. Śpiewała m. in. w Berlinie, Budapeszcie, Bukareszcie, Brukseli, Gandawie, Kijowie, Leningradzie, Mediolanie, Moskwie, Palermo, Rzymie i  Turynie. Była też cenionym pedagogiem, docentem wokalistyki w warszawskiej Państwowej Wyższej Szkole Muzycznej czyli obecnej Akademii Muzycznej im. Fryderyka Chopina. 

Poczet wielce zasłużonych dla miasta i regionu Nasielszczanek zamyka lubiana przez wszystkich Stanisława Wiśniewska z domu Łaszczyk (1936-2025). Urodziła się w podpułtuskich Lipnikach Starych, tam też ukończyła szkołę podstawową, a następnie Liceum Pedagogiczne w Pułtusku. Naukę kontynuowała w Studium Nauczycielskim w Ciechanowie na kierunku filologia polska. Uczyła języka polskiego w szkołach powiatu pułtuskiego, najdłużej w Nasielsku bo przeszło 20 lat. Stanisława Wiśniewska dała się poznać również jako autorka wielu wierszy, które ukazały się drukiem w 2019 r. w tomiku zatytułowanym „Cieszmy się życiem’’. Była też zaangażowana w działalność Nasielskiego Uniwersytetu Trzeciego Wieku. 

Kończąc, musimy zwrócić Państwa uwagę na nurtujące nas pytanie, mianowicie: czy wszystkie godne upamiętnienia kobiety zostały uwzględnione w tym opracowaniu? Czy nie została pominięta, a zasługująca na zaszczytny tytuł Nasielszczanki wszech czasów? 

To doskonała okazja, by zatrzymać się na chwilę i pomyśleć o tych, którzy tworzą światy, wzruszają, inspirują i pozwalają nam spojrzeć na rzeczywistość z zupełnie innej perspektywy.
Dzięki ich wyobraźni i słowom nasze biblioteczne półki nigdy nie pustoszeją, a my możemy codziennie odkrywać coś nowego.

Zachęcamy Was do sięgnięcia dziś po ulubioną książkę lub… po coś zupełnie nowego. A może macie swoich ukochanych autorów i autorki, których twórczość zawsze do Was wraca? Podzielcie się w komentarzach - chętnie poznamy Wasze literackie inspiracje.

Świętujmy razem! 

W drugiej części lekcji bibliotecznej wspólnie odpowiedzieliśmy na pytania dotyczące lektury „Zaczarowana zagroda”, która od pokoleń uczy dzieci spostrzegawczości i szacunku do przyrody. Książka ta fascynuje lekkością i humorem, uczy dzieci, że zwierzęta są niezwykle mądre, a naukowa obserwacja może być wielką przygodą. Nasi mili goście z chęcią odpowiadali na pytania ze znajomości treści, dotyczące  profesora Dobrowolskiego oraz jego ulubieńca – pingwina Elegancika, który dzięki swojej inteligencji i charakterystycznej „krawatowej” łatce stał się niekwestionowanym bohaterem dnia.

Za oknem słońce, a w naszym Klubie... wieczna zima! Na ostatnim spotkaniu Dyskusyjnego Klubu Książki dla młodzieży, które miało miejsce 26 lutego br. przenieśliśmy się do magicznej Narnii, by wraz z rodzeństwem Pevensie stawić czoła Białej Czarownicy. Wspólnie zastanawialiśmy się, dlaczego ta historia, mimo upływu lat, wciąż nas zachwyca? Narnia to nie tylko baśń o gadających zwierzętach. To opowieść o tym, że każdy błąd można naprawić, a największa siła drzemie w przebaczeniu i wspólnym działaniu. Porozmawialiśmy o tym czym są trudne sytuacje, czy często zdarzają się  w życiu i jak na nie reagujemy. A trudna sytuacja to najczęściej sytuacja dla nas nowa, stawiająca przed nami nowe wymagania, zmuszająca do wysiłku, a ponieważ jest nowa nie wiemy jak się zachować, jak poradzić sobie z komplikacjami. W takich sytuacjach często odczuwany niepokój, lęk, niepewność. 

Wspólnie poszukaliśmy odpowiedzi w jaki sposób radzić sobie z trudnościami, które napotykamy: 

WARTO SKORZYSTAĆ Z POMOCY INNYCH

DOBRZE JEST OTRZYMAĆ WSPARCIE RODZINY

W PRZYPADKU GRUPY – ZACHOWAĆ SOLIDARNOŚĆ

OPANOWAĆ NEGATYWNE EMOCJE

TRZEBA BYĆ ODWAŻNYM

NIE BAĆ SIĘ RYZYKA

NIE PODDAWAĆ SIĘ

WIERZYĆ W SIEBIE I W SWOJE MOŻLIWOŚCI

TRZEBA DOBRZE ROZPOZNAĆ SYTUACJĘ

NALEŻY PRZYZNAĆ SIĘ DO BŁĘDÓW

NIE ROZPAMIĘTYWAĆ PRZESZŁOŚCI

BYĆ GOTOWYM DO ZMIANY

ZAWSZE STAĆ PO STRONIE DOBRA

TRZEBA SZUKAĆ POROZUMIENIA Z INNYM

USTĄPIĆ, GDY TO KONIECZNE

WIERZYĆ W SWOJE SZCZĘCIE, ZAISTNIENIE SZCZĘŚLIWYCH OKOLICZNOŚCI

MYŚLEĆ NIESCHEMATYCZNIE

BYĆ POMYSŁOWYM

Dziękujemy naszym Kochanym Klubowiczom za ożywioną dyskusję! Na następne spotkanie DKK dla młodzieży zapraszamy w marcu.

„Cyfrowa twierdza” to debiutancka powieść Dana Browna, w której autor po raz pierwszy łączy technologię, kryptologię i sensacyjny rytm akcji - elementy, które później stały się jego znakiem rozpoznawczym. Choć nie jest to jego najbardziej znane dzieło, książka wciąż potrafi wciągnąć czytelnika w świat cyfrowych zagadek i moralnych dylematów związanych z bezpieczeństwem informacji. Akcja koncentruje się wokół Susan Fletcher, wybitnej kryptolożki pracującej dla NSA. Gdy w ręce agencji trafia pozornie niełamliwy algorytm - tytułowa „Cyfrowa twierdza” - zaczyna się wyścig z czasem. Brown buduje napięcie wokół pytania, czy absolutna prywatność w sieci jest błogosławieństwem, czy zagrożeniem. To temat, który dziś brzmi jeszcze bardziej aktualnie niż w momencie premiery książki. Mocnymi stronami powieści jest z pewnością dynamiczna akcja, technologiczne tło, moralne napięcie. „Cyfrowa twierdza” to lekki, sensacyjny thriller technologiczny, który czyta się szybko i z przyjemnością. Nie jest to literatura ambitna ani szczególnie głęboka, ale spełnia swoje zadanie: dostarcza rozrywki, trzyma w napięciu i skłania do refleksji nad tym, jak krucha jest granica między prywatnością a kontrolą. Polecamy szczególnie fanom powieści z zagadkami, tajnymi organizacjami i technologicznym twistem. To książka, zapewni kilka godzin dobrej zabawy.

We czwartek, 19 lutego br. odbyło się kolejne spotkanie Dyskusyjnego Klubu Książki dla dzieci. Tego dnia grupa naszych kochanych Klubowiczów przystąpiła do akcji „Luty z Cukierkiem. Książki z pazurem”, która łączy zamiłowanie do czytania z miłością do kotów, w szczególności do słynnego kota Cukierka. Luty jest idealnym miesiącem na takie lektury ze względu na Światowy Dzień Kota przypadający 17 lutego, a książki z tej serii uczą empatii i odpowiedzialności za zwierzęta. Kim jest Cukierek? Cukierek to bohater serii książek autorstwa Waldemara Cichonia. Choć z wyglądu słodki, w rzeczywistości to łobuziak, który potrafi przewrócić życie swoich właścicieli (rodziny Marcela) do góry nogami. Książki te, napisane z dużym poczuciem humoru, opowiadają o perypetiach kota, który kocha jeść, spać i… broić. W tym dniu na naszym klubowym spotkaniu, oprócz stałych członków pojawili się dorośli – rodzice i starsze rodzeństwo, aby poczytać młodszym. Rozpoczęliśmy od głośnego miauknięcia, którego nie powstydziłby się żaden kot. Następnie, ku zadowoleniu uczestników, wysłuchaliśmy fragmentów książki  „Gdzie jesteś, Cukierku?”.

Akcja "Luty z Cukierkiem – Książki z Pazurem" okazała się cenną inicjatywą, która ma na celu promocję czytelnictwa wśród dzieci. Każdy z uczestników wyszedł po spotkaniu z wypożyczoną książką z serii przygód o Cukierku. Ponadto nasze spotkanie pokazało jak można zbudować  więź z książką od najmłodszych lat.  Dzięki „kocim” łobuzerstwom Cukierka, dzieci uczą się, że literatura może być fascynująca, śmieszna i… bardzo wciągająca, a tym bardziej, że obok byli starsi, również zachwyceni Cukierkiem. Na następne spotkanie DKK dla dzieci zapraszamy w marcu. Do zobaczenia!

Dzisiaj w naszej bibliotece, specjalnie dla uczniów klasy VIa i VIb uczęszczających do Szkoły Podstawowej Nr 1 im. Konstytucji 3 Maja w Nasielsku odbyły się warsztaty „Podróże w (nie)znane”, które przeprowadziła Pani Katarzyna Kamler ze Stowarzyszenia Pracownia Etnograficzna. Turkusowe plaże, bujna przyroda, historyczne miejsca, niezapomniana przygoda. Takimi hasłami kuszą biura podróży, organizacje turystyczne czy influencerzy promujący wymarzone wakacyjne kierunki. Jednak czy wszystko, co widzimy w katalogach, reklamach i filmach promocyjnych, odzwierciedla prawdziwe oblicze odwiedzanych miejsc? A jak wygląda codzienne życie lokalnych mieszkańców i jaki wpływ ma na nie rosnący ruch turystyczny? W czasie zajęć nasi mili goście zaproszeni zostali do odkrywania turystyki nie tylko jako przyjemności i przygody, ale również jako zjawiska społecznego. Uczestniczki i uczestnicy poznali podstawowe pojęcia związane z podróżowaniem i turystyką, zastanowili się, jak relacje między turystami a mieszkańcami wpływają na życie w odwiedzanych miejscach, a także spojrzeli krytycznie na materiały promocyjne, które często pokazują wyidealizowany obraz rzeczywistości. Spotkanie było także okazją do zastanowienia się nad własnymi sposobami podróżowania.

KONKURSU PLASTYCZNEGO

„MOJA WYMARZONA ZAKŁADKA DO KSIĄŻKI”

Organizator: Miejsko-Gminna Biblioteka Publiczna w Nasielsku

Cele konkursu:

- rozbudzanie aktywności czytelniczej oraz propagowanie idei głośnego  czytania dzieciom,

- zainteresowanie i poznawanie literatury dziecięcej,

- kształtowanie wrażliwości odbioru utworów literackich,

- rozbudzenie twórczej inwencji dziecka i kreatywności,

- rozwijanie uzdolnień plastycznych dzieci,

- stwarzanie uczestnikom konkursu możliwości prezentacji własnych uzdolnień,

- zachęcenie uczniów do czytania i czerpania wiedzy z książek,

- rozbudzenie ciekawości poznawczej i twórczego myślenia oraz wrażliwości estetycznej uczestników,

- rozwijanie wyobraźni oraz umiejętności wypowiedzi artystycznej.

Zasady uczestnictwa:

1. Konkurs adresowany jest do dzieci w wieku przedszkolnym i uczniów klas I-III. 

Prace będą oceniane w następujących  kategoriach wiekowych:

3-latki,

4-latki,

5-latki,

klasy „0”,

klasy I,

klasy II,

klasy III.

2. Zadaniem uczestników jest samodzielne wykonanie zakładki do książki.

Technika wykonania prac dowolna. Format dowolny. 

3. Każdy uczestnik może zgłosić do konkursu tylko jedną pracę. Nie będą brane pod uwagę prace  wykonane zbiorowo.

4. Prace należy dostarczyć do Wypożyczalni dla dzieci i młodzieży (I piętro) Miejsko-Gminnej Biblioteki Publicznej w Nasielsku, ul. Piłsudskiego 6, 05-190 Nasielsk, do 29 maja 2026 r.

5. Prace powinny być opatrzone załącznikami nr 1 i nr 2.

6. Oceny prac dokona powołane przez organizatora jury.

7. Główne kryteria brane pod uwagę przy ocenie prac to:

- walory artystyczne i estetyczne, 

- ciekawe przedstawienie tematu, 

- wkład pracy, oryginalność, pomysłowość,

- samodzielność wykonania pracy przez dziecko.

8. Prace nie będą zwracane i przechodzą na własność Organizatora.

Zastrzegamy sobie prawo do wykorzystania prac uczestników w celu promocji konkursu i placówki.

9. O wynikach konkursu uczestnicy zostaną poinformowani do 5 czerwca 2026 roku, a wręczenie nagród nastąpi w terminie wyznaczonym przez Organizatora.

Wyniki konkursu zostaną zamieszczone na stronie internetowej Miejsko-Gminnej Biblioteki Publicznej w Nasielsku - www.biblioteka.nasielsk.pl i profilu Facebook biblioteki.

Załącznik nr 1 do Regulaminu 

Zgoda rodziców (opiekunów prawnych) na udział dziecka w konkursie plastycznym „Moja wymarzona zakładka do książki” organizowanym przez Miejsko-Gminną Bibliotekę Publiczną w Nasielsku. 

Wyrażam zgodę na udział mojego dziecka............................................................................ 

w konkursie plastycznym  „Moja wymarzona zakładka do książki”  organizowanym przez Miejsko-Gminną Bibliotekę Publiczną w Nasielsku. 

Wyrażam zgodę na przetwarzanie przez organizatora konkursu danych osobowych mojego dziecka (imię, nazwisko, wiek) w celach wynikających z organizacji konkursu zgodnie z ustawą z dnia 10 maja 2018 r. o ochronie danych osobowych (tj. Dz. U. z 2018r., poz. 1000). 

      Miejscowość i data                                                   Podpis rodzica/opiekuna prawnego                                                                                  

…….…………………….                                        ………………………………………….. 

Załącznik nr 2 do Regulaminu 

METRYCZKA – KARTA ZGŁOSZENIA 

 na konkurs plastyczny „Moja wymarzona zakładka do książki”   

DANE AUTORA PRACY 

 Imię i nazwisko: ........................................................................... 

 Wiek: ............................................................................................  

 Klasa: ........................................................................................... 

 Nazwa i adres przedszkola lub szkoły, do której dziecko uczęszcza 

…………………………………………………………………….. 

…………………………………………………………………….. 

Nr telefonu do rodzica/opiekuna prawnego 

…………………………………………………………………….. 

      Miejscowość i data                                                   Podpis rodzica/opiekuna prawnego                                                                                  

….…….…………………….                                        ……….……………………………….

Prezentowana książka powstała w ramach inicjatywy lokalnej, ze środków finansowych Gminy Nasielsk, na wniosek złożony przez Panią Olgę Ickiewicz i Panią Iwonę Pęcherzewską.

            Redaktorem naczelnym tego dzieła jest Pan prof. dr. hab. Janusz Grabowski, wybitny mediewista, specjalista w zakresie nauk pomocniczych historii oraz archiwistyki, badacz dziejów politycznych i społecznych Mazowsza oraz Europy Środkowej w średniowieczu, profesor Uniwersytetu Kardynała Wyszyńskiego oraz Archiwum Głównego Akt Dawnych w Warszawie, autora m. in. sześciu książek oraz ponad dwustu publikacji, członek: Mazowieckiego Zespołu Badawczego w Instytucie Historii Polskiej Akademii Nauk, Zarządu Towarzystwa Miłośników Historii oraz jury konkursu Varsawiana. Pan prof. dr. hab. napisał również drugi rozdział naszej publikacji zatytułowany „Dzieje Nasielska w okresie panowania książąt mazowieckich”.

Pierwszy rozdział naszej książki wyszedł spod pióra dr. Mariusza Błońskiego, który jest absolwentem Instytutu Archeologii Uniwersytetu Warszawskiego, adiunktem w Instytucie Archeologii i Etnologii Polskiej Akademii Nauk, autorem i współautorem kilkudziesięciu artykułów poświęconych osadnictwu i środowisku przyrodniczemu ziem Polski w średniowieczu, opublikowanych w czasopismach polskich i zagranicznych, uczestnikiem i kierownikiem licznych badań wykopaliskowych na terenie całego kraju, w tym wykopalisk na grodzisku w Nasielsku, autorem monografii „Nasielsk we wczesnym średniowieczu”, ale też Honorowym Obywatelem Gminy Nasielsk.

Koleje osiem rozdziałów napisał dr Stanisław Tyc - doktor nauk humanistycznych, wieloletni dyrektor nasielskiej biblioteki, autor ponad 130 publikacji dotyczących Nasielska i ziemi nasielskiej, współautor sześciu publikacji zwartych, odznaczony za swoją działalność m. in. Medalem Gloria Artist.

Nasielsk i okolice w okupacji niemieckiej 1939-1945 opisał Pan mgr Zdzisław Suwiński – historyk, który całe swoje życie zawodowe związany był z edukacją młodzieży, uczestnik w realizacji różnych projektów badawczych dotyczących historii Nasielska, autor kilku monografii poświęconych dziejom oręża XX wieku, z uwzględnieniem lotnictwa. Pan Zdzisław sporządził pierwsze dogłębne studium dotyczące zagłady nasielskich Żydów.

Ostatni rozdział dzieła opisała pani mgr Anna Kotarbińska – absolwentka Uniwersytetu Łódzkiego na wydziale filologii romańskiej, pasjonatka mikrohistorii, autorka publikacji „Moje miasto Nasielsk” i „Nasielskie facecje”, wyróżniona przez kapitułę Nagrody Lew Nasielska dyplomem za krzewienie wartości historycznych Gminy Nasielsk.

            Podczas uroczystości swoją obecnością zaszczycili nas: Pan Radosław Kasiak - Burmistrza Nasielska  wraz z małżonką, Pan Marek Maluchnik - Sekretarz Nasielska wraz z małzonką, Pan Marek Gerasik - Przewodniczącego Rady Miejskiej w Nasielsku, Pan Piotr Frączak  -Radny Rady Miejskiej w Nasielsku wraz z małżonką, Pan Dariusz Kordowski – Radny Rady Miejskiej w Nasielsku, Pan Bogdan Ruszkowski - Radny Rady Powiatu Nowodworskiego i wieloletni Burmistrz Nasielska wraz z małżonką, Pani Bogumiła Szlaska - Radna Rady Powiatu Nowodworskiego, Pani Ewa Borkowska - Dyrektor Miejskiej i Powiatowej Biblioteki Publicznej w Nowym Dworze Mazowieckim, Pani Joanna Warakomska – instruktor powiatowa w Miejskiej i Powiatowej Bibliotece Publicznej w Nowym Dworze Mazowieckim, Państwo dyrektorzy placówek oświatowych i jednostek organizacyjnych Gminy Nasielsk, Pani Teresa Skrzynecka - Prezes Fundacji „Bądźmy Razem”, założycielka Nasielskiego Uniwersytetu Trzeciego Wieku wraz z Państwem Słuchaczami Nasielskiego Uniwersytetu Trzeciego Wieku, Pani Halina Kamińska – prezes Akcji Katolickiej wraz z Państwem członkami Akcji Katolickiej, Państwo Członkowie Dyskusyjnego Klubu Książki dla Dorosłych prężnie działającego przy naszej bibliotece, Pan Krzysztof Miller – Kierownik Wydziału Organizacji i Promocji Urzędu Miejskiego w Nasielsku, Pani Ewa Mikulska – Kierownik Urzędu Stanu Cywilnego i Wydziału Spraw Obywatelskich, Państwo laureaci prestiżowej nagrody Lew Nasielska oraz licznie przybyli na uroczystość Mieszkańcy Gminy Nasielsk i goście.

Podczas promocji publikacji w odpowiedni nostalgiczny nastrój, wprowadzili zebranych niezwykle utalentowani mieszkańcy Nasielska, a mianowicie Zuzanna Kuczborska i Franciszek Żabik, którzy wykonali utwory gdzie motywem przewodnim było miasto. W  pierwszej kolejności Goście usłyszeli utwór „Nasielski walczyk” do którego słowa i muzykę napisał śp. Stefan Jaworski, znany lokalny kompozytor, a następnie utwory: „Miasto budzi się”, „Chłopcy z naszej ulicy” i „W wielkim mieście”.

Publikacja „Dzieje Nasielska” zapewne by się nie ukazała, gdyby nie pomoc Pana Radosława Kasiaka – Burmistrza Nasielska. Składamy więc na Pana ręce serdeczne podziękowania za stworzenie pozytywnej aury dla naszej publikacji.

Serdecznie dziękujmy całemu zespołowi redakcyjnemu, w skład którego weszli Pan Marek Maluchnik, Pani Jolanta Budziszewska-Rogalska, Pan Krzysztof Miller, Pani Iwona Pęcherzewska i Pani Olga Ickiewicz.

Serdeczne podziękowania należą się również Pani Jolancie Budziszewskiej-Rogalskiej, Pani Oldze Ickiewicz, Pani Iwonie Pęcherzewskiej, Pani Jadwidze Szymańskiej – Długoletniej  nauczycielce języka polskiego, które to Panie podjęły się korekty tekstu.

Serdecznie dziękujemy Panu Krzysztofowi Millerowi, Panu Tomaszowi Krasoniowi i Arturowi Nojbertowi za udostępnienie fotografii, które zostały zamieszczone w publikacji.

Serdeczne podziękowania kierujemy także w stronę Pana Pawła Rasińskiego, właściciela firmy All In One Media, który dokonał składu i przygotował dzieło do druku.

Mamy nadzieję, że książka znajdzie uznanie wśród Czytelników, a być może zainspiruje przyszłych badaczy dziejów naszego miasta do dalszych poszukiwań. Dedykujemy ją wszystkim Mieszkańcom Gminy Nasielsk, miejscowym i tym rozsianym po całym świecie. 

W sobotę, 7 lutego br. odbyło się kolejne spotkanie Dyskusyjnego Klubu Książki dla dorosłych, na którym omawialiśmy książkę „Ludzie. Krótka historia o tym, jak spieprzyliśmy wszystko” Toma Phillipsa. Jest to błyskotliwa, pełna czarnego humoru kronika największych wpadek w historii ludzkości. Autor  w lekkim stylu analizuje katastrofalne decyzje - od błędów ekologicznych po absurdy polityczne - pokazując, że jako gatunek często nie wyciągamy wniosków z przeszłości. Co znajdziemy w książce? Anatomię ludzkiej głupoty oraz najbardziej spektakularne potknięcia. Autor przytacza dziesiątki historii, które wydają się zbyt nierealne, by mogły być prawdziwe. Oto kilka z nich:

1.     Wojna z wróblami: Próba Mao Zedonga, by wyeliminować wróble (bo zjadały ziarno), doprowadziła do plagi szarańczy i jednej z największych klęsk głodu w historii. To klasyczny przykład tego, jak próba „naprawienia” natury kończy się katastrofą.

2.     Armia, która pokonała samą siebie: Historia bitwy pod Karánsebes, gdzie austriacka armia - w wyniku pomyłki i alkoholu - zaczęła walczyć z własnymi oddziałami, zanim przeciwnik w ogóle pojawił się na horyzoncie.

3.     Zabójczy ołów: Opowieść o Thomasie Midgleyu Jr., człowieku, który najpierw dodał ołów do benzyny (trując pokolenia), a potem wynalazł freon (dziurawiąc warstwę ozonową). Trudno o bardziej niefortunny dorobek naukowy.

Książka skłoniła Klubowiczów do dyskusji m.in. o tym, czy jesteśmy „inteligentnym” gatunkiem, a historie w niej zawarte sprawiają, że człowiek czuje się trochę lepiej, myśląc o własnych błędach (bo zawsze mogło być gorzej). Wszyscy zgodnie stwierdzili, że jest to 320 stron lekkiej, ale dającej do myślenia lektury, która pokazuje, że nasza historia jest równie fascynująca, co absurdalna.

Zapraszamy na kolejne spotkanie w marcu. Omawiać będziemy książkę Julii Maj  „O pięciu osobach, które odwiedziły moją żonę po śmierci”.

Eliza Kącka w swojej najnowszej książce proponuje coś, co trudno jednoznacznie zaszufladkować i właśnie w tym tkwi największa siła tej prozy. „Wczoraj byłaś zła na zielono” to literacki eksperyment, który nie boi się ryzyka: balansuje między intymnym zapisem codzienności a filozoficzną medytacją nad językiem, pamięcią i emocjami.

Co w tej książce zachwyca?

- Język, który żyje własnym życiem: Kącka pisze tak, jakby każde zdanie było osobnym organizmem. Słowa pulsują, zmieniają się, czasem buntują przeciwko oczywistości. To proza, która nie tylko opowiada, ale też myśli i zaprasza czytelnika do współmyślenia.

- Forma wymykająca się schematom: autorka nie prowadzi linearnej narracji. Zamiast tego tworzy mozaikę krótkich form, impresji, mikroobserwacji. To trochę jak czytanie dziennika osoby, która widzi świat intensywniej niż inni i próbuje tę intensywność uchwycić, zanim się rozpłynie.

- Emocjonalna precyzja: tytułowa „złość na zielono” jest tu tylko jednym z wielu odcieni uczuć, które Kącka rozkłada na czynniki pierwsze. Nie ma tu melodramatu, jest za to uważność: na drobne gesty, na zmiany nastroju, na to, co zwykle umyka.

Dlaczego warto po tę książkę sięgnąć?

To lektura dla osób, które lubią, gdy literatura stawia opór, ale robi to w sposób czuły i inteligentny. Kącka nie podaje gotowych interpretacji, lecz otwiera przestrzeń do własnych skojarzeń. Jej proza jest jak rozmowa z kimś, kto mówi półgłosem, ale każde słowo trafia w sedno.

„Wczoraj byłaś zła na zielono” to książka, która nie daje o sobie szybko zapomnieć. Zostawia w czytelniku lekki niepokój, ale też poczucie, że obcował z literaturą świadomą swojej mocy i swojej delikatności. To jedna z tych pozycji, które chce się czytać powoli, wracać do nich, podkreślać zdania, a potem długo o nich myśleć.

Magia w bibliotece

We czwartek, 29 stycznia odbyło się kolejne spotkanie Dyskusyjnego Klubu Książki dla młodzieży, którego tematem przewodnim były przygody Harry`ego Pottera - wspólnie odkrywaliśmy tajemnice Hogwartu. Okazało się, że nasi Klubowicze: Karol, Filip, Michał, Karol i Zosia doskonale znają serię książek o Harrym Potterze. Uczestnicy udowodnili, że wystarczy wyobraźnia i wspólna lektura książek, aby móc wcielić się w przygody głównego bohatera. 

Książki te, to więcej niż tylko czary. Choć kojarzą się głównie z przygodą, nasi młodzi Klubowicze  dostrzegli w nich tematy bliskie każdemu dziecku. Podczas debaty zastanawialiśmy się:

Czym jest prawdziwa odwaga? Czy to walka z trollem w łazience, czy może postawienie się przyjaciołom (jak zrobił to Neville Longbottom)?
Wybory zamiast pochodzenia: dyskutowaliśmy o tym, jak Tiara Przydziału bierze pod uwagę nasze chęci, a nie tylko predyspozycje. 
Siła przyjaźni: analizowaliśmy relację Harry’ego, Rona i Hermiony jako wzór współpracy, w której każdy wnosi coś innego.
Po części dyskusyjnej emocje sięgnęły zenitu. Wspólnie rozwiązaliśmy Wielki Quiz Wiedzy składający się ze 100 pytań  dotyczących  bohaterów,  relacji między nimi oraz ich przygód, toczących się na stronach  książek. Pytania nie sprawiły uczestnikom najmniejszego problemu, na 100 pytań poprawnie odpowiedzieliśmy na 88.

Podsumowując spotkanie, Klubowicze zgodnie stwierdzili, że mimo upływu lat, świat wykreowany przez Rowling wciąż fascynuje. To książki, które łączą pokolenia - niektórzy uczestnicy przyznali, że ich rodzice również zaczynali swoją przygodę z czytaniem właśnie od tej lektury.

Na kolejne spotkanie DKK dla młodzieży zapraszamy już za miesiąc! 

 „Teoria pozwól im”  Mel Robbins

Mel Robbins w książce „Teoria pozwól im” proponuje zaskakująco proste, a jednocześnie uwalniające podejście do życia. Autorka, znana z bezpośredniego stylu i motywacyjnych wystąpień, zachęca Czytelnika do porzucenia nadmiernej kontroli nad innymi ludźmi i skupienia się na tym, na co naprawdę mamy wpływ - na własnych reakcjach, decyzjach i granicach.

Główna idea książki sprowadza się do dwóch słów: „pozwól im”. Pozwól innym myśleć to, co myślą. Pozwól im zachowywać się tak, jak chcą. Pozwól im odejść, popełniać błędy czy podejmować decyzje, z którymi się nie zgadzasz. Robbins przekonuje, że walka z cudzymi wyborami jest jednym z największych źródeł stresu, frustracji i poczucia bezsilności. Uwolnienie się od tej walki daje ogromną ulgę psychiczną.

Książka napisana jest prostym, przystępnym językiem, pełnym przykładów z życia codziennego - relacji partnerskich, pracy, rodziny czy przyjaźni. Autorka często odwołuje się do własnych doświadczeń, co sprawia, że przekaz jest autentyczny i łatwy do utożsamienia. To nie jest akademicki poradnik oparty na skomplikowanych teoriach psychologicznych, lecz praktyczne narzędzie do zmiany sposobu myślenia.

Mocną stroną „Teorii pozwól im” jest jej uniwersalność. Zasada ta może być stosowana zarówno w drobnych codziennych sytuacjach, jak i w poważnych życiowych decyzjach. Jednocześnie książka może wydać się niektórym Czytelnikom powtarzalna - główna myśl jest bardzo prosta i bywa wielokrotnie przywoływana w różnych kontekstach.

Podsumowując, „Teoria pozwól im” to wartościowa lektura dla osób, które czują się przytłoczone oczekiwaniami innych, nadmiernie się przejmują cudzymi opiniami lub mają trudność z odpuszczaniem. Mel Robbins przypomina, że spokój i poczucie kontroli zaczynają się tam, gdzie kończy się potrzeba kontrolowania innych. To książka, która nie tyle zmienia życie spektakularnie, co pomaga je wyraźnie uprościć.

Rok 2026 został ogłoszony przez Sejm i Senat Rzeczypospolitej Polskiej Rokiem wyjątkowych postaci, instytucji i wydarzeń, które mają ogromne znaczenie dla naszej historii, kultury i tożsamości narodowej.

Osoby i instytucje ogłoszone Patronami Roku 2026 w kategorii „Literatura” to:

- Józef Czapski – malarz, pisarz i jeden z najważniejszych świadków XX w. (130. rocznica urodzin),

- Sergiusz Piasecki – pisarz i uczestnik wojny polsko-bolszewickiej,

- Józef Maksymilian Ossoliński – założyciel Ossolineum, ważnej instytucji kultury i nauki.

W 2026 r. mija 130 lat od urodzin Józefa Czapskiego, wybitnego malarza, pisarza i jednego z najważniejszych świadków XX wieku. Czapski, czołowy przedstawiciel kapistów, autor esejów i obszernych dzienników, odznaczony Orderem Virtuti Militari, przeszedł sowiecką niewolę i dokumentował zbrodnię katyńską. Po zwolnieniu służył w armii Andersa, a po wojnie współtworzył paryską „Kulturę”. Uważany jest za prekursora pojednania polsko-ukraińskiego i orędownika idei zjednoczonej Europy.

Decyzją Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej wśród patronów 2026 roku znalazł się Sergiusz Piasecki, żołnierz, agent wywiadu, więzień, a później jeden z najważniejszych pisarzy XX w. Po skomplikowanej młodości i wyroku więzienia nauczył się literackiej polszczyzny, a jego „Kochanek Wielkiej Niedźwiedzicy” stał się bestsellerem, co doprowadziło do ułaskawienia go w 1937 r. W czasie wojny działał w AK, po 1945 r. żył na emigracji jako zdecydowany przeciwnik komunizmu, tworząc kolejne powieści i ostrzegając przed rosyjskim imperializmem.

Sejm RP uhonorował także Józefa Maksymiliana Ossolińskiego w 200. rocznicę jego śmierci, jako twórcę Ossolineum i wybitnego mecenasa polskiej kultury i nauki. Ossoliński - bibliofil, pisarz, poeta, historyk i badacz słowiańszczyzny, przez całe życie gromadził polonika, tworząc prywatną bibliotekę, którą w 1817 r. przekształcił w fundację Biblioteki Ossolińskich we Lwowie. Przekazał jej swoje zbiory, obejmujące dziesiątki tysięcy druków, rękopisy, ryciny, mapy i kolekcje artystyczne, co stało się podstawą dzisiejszego Zakładu Narodowego im. Ossolińskich. Ossolineum, rozwijane m.in. przez Józefa Bema i wzbogacone o Muzeum Książąt Lubomirskich, stało się jednym z najważniejszych ośrodków polskiej kultury. „Fundację Ossolińskiego” uznano za symbol wytrwałości Polaków w obronie tożsamości i niepodległości.

Warto podkreślić, że Literaccy Patroni Roku 2026 stanowią  nie tylko okazję do wspomnień, ale przede wszystkim zaproszenie do dialogu z przeszłością i do ponownego odkrywania tekstów, które wciąż pozostają aktualne. Ich twórczość inspiruje, skłania do refleksji i pomaga lepiej zrozumieć współczesny świat. Niech ten rok stanie się dla nas wszystkich pretekstem do częstszych wizyt w bibliotece, sięgania po wartościową literaturę i aktywnego uczestnictwa w kulturze.

Przeszłość Krogul położonych w dużym kompleksie pól na południowy wschód od Nasielska jest zupełnie nieznana. Oto bowiem, badacze dziejów ośrodków osadniczych północnego Mazowsza zajmują się z reguły miastami i miasteczkami, natomiast wsie, zwłaszcza te o mniejszej liczbie mieszkańców, nadal czekają na swoje monografie.

Krogule z całą pewnością mają średniowieczną metrykę i na przestrzeni swoich długich dziejów stanowiły własność rycerską, będąc częścią znacznej jak na warunki Mazowsza fortuny. Nazwy wsi należy się dopatrywać od krogulca łac. acipiter nisus, czyli ptaka z rodziny sokołów zamieszkujących Europę i Azję, dość pospolitego, występującego w zagajnikach, lasach i parkach, powszechnie uważanego za szkodnika[1].

Nazewnictwo wsi zaczerpnięte od nazw ptaków, było dość powszechne w rejonie Nasielska. Wystarczy wymienić takie wsie jak: Czajki, Gołębie, Gąsiorowo, Jaskółowo, Kanią Górę, Kokoszkę czy Wronę, aby potwierdzić to zjawisko.

W 1576 r. wieś występowała pod nazwą Krogulie i stanowiła własność Jana Borkowskiego herbu Junosza[2]. Znany polski heraldyk ks. Kacper Niesiecki pisał o Borkowskich, że pochodzili z Borkowa z płockiem województwie, jednejże dzielnice z Rościszewskimi; Kazimierz z Borkowa, Franciszek, Jan, Marcin i Adam z ziemią ciechanowską podpisali elekcyę Augusta II[3].

W posiadaniu rodu Borkowskich Krogule pozostawały do połowy XVII w., stąd też wydaje się zasadne stwierdzenie, że gdzieś na terenie wsi musiała być ich rezydencja. Przez analogię do innych siedzib rycerskich na Mazowszu, zapewne był to dwór obronny posadowiony na terenie trudno dostępnym, otoczony wodą i palisadą. Dziś trudno wskazać to miejsce i na tym etapie badań nie można choćby w przybliżeniu określić lokalizacji dawnego fortalicjum Borkowskich. Siedziba ta zapewne została zniszczona wzorem innych dworów i zamków mazowieckich w okresie drugiej wojny północnej nazywanej „potopem”. Można śmiało powiedzieć, że apogeum zniszczeń szwedzkich nastąpiło w maju 1657 r., kiedy to wycofujące się wojska Karola Gustawa z Pułtuska przez Nasielsk do Płońska paliły i grabiły całą okolicę na trasie przemarszu[4].

Okoliczne wsie wyszły z katastrofy „potopu” zrujnowane ekonomicznie tak gruntownie, że przez kilka następnych dziesięcioleci nie mogły podnieść się z upadku. W interesujących nas Krogulach pozostały wówczas zaledwie trzy zabudowania, a wieś zaczęto nazywać Wólką Krogulską[5]. Zniszczone i zadłużone okoliczne dobra ziemskie (w tym Krogule) skupowała zyskująca na znaczeniu z powodu koligacji z rodziną królewską magnacka rodzina Wesslów herbu Rogala[6]. Jednakże w rękach tego możnego rodu Krogule pozostawały tylko do schyłku czasów staropolskich, kiedy to jako mienie posażne wraz z ręką Józefy Wesslówny dostały się hrabiemu Stanisławowi Dąbskiem herbu Godziemba[7].

Dąbscy wywodzili się z jednej dzielnicy z Lubrańskimi i stąd pisali się z Lubrańca, którego z czasem zostali właścicielami. Ich nazwisko pochodzi od wsi Dąbie, w powiecie brzesko-kujawskim. Ojcem Stanisława był Antoni Józef hr. Dąbski (1706-1771), a matką Anna Karolina ks. Lubomirska z Lubomierza herbu Drużyna. W latach pięćdziesiątych XVIII w. Stanisław Dąbski był starostą młodzieszyńskim. W 1761 r. mianowany został pułkownikiem regimentu piechoty przy hetmanie wielkim koronnym Branickim. W 1766 r. otrzymał chorągiew husarską po bracie Auguście. W 1783 r. został kasztelanem a następnie wojewodą brzesko-kujawskim. Odznaczony orderem św. Stanisława (1781 r.) i Orła Białego (1785 r.) W 1787 r. został rotmistrzem kawalerii narodowej. Uczestniczył w obradach Sejmu Czteroletniego, był też konsyliarzem konfederacji generalnej i prezesem sądów apelacyjnych prowincji koronnych. W 1765 r. ożenił się z Józefą Marianną Wessel i miał z nią sześcioro dzieci, trzech synów: Stanisława, Adama i Józefa i trzy córki: Agnieszkę, Teodorę i Mariannę[8]. Wojewoda posiadał osiem miast i ponad 100 wsi, niemniej nie potrafił utrzymać tak wielkiej fortuny. Jego dążeniem było podniesienie z upadku zrujnowanych „potopem’’ oraz  III wojną północną wsi i folwarków, a służyć temu miał kredyt hipoteczny zaciągnięty z Banku Pruskim. Używając współczesnego języka należy stwierdzić, że popadł on w spiralę zadłużenia i nie był w stanie spłacić umownych odsetek. W 1805 r. jego zadłużenie dóbr nasielskich wynosiło 330 tys. talarów co stanowiło aż 70% zadłużenia całego powiatu pułtuskiego. Dąbski zmarł w 1809 r. w Warszawie w sędziwym jak na tamte czasy wieku, mając 79 lat[9].

W 1826r. zadłużone dobra nasielskie, w tym Krogule, zostały ostatecznie przejęte od spadkobierców Dąbskiego przez Bank Główny Berliński. Zaś w 1832 r. dobra te od Banku Berlińskiego nabył Skarb Publiczny Banku Polskiego, aby wkrótce (w 1836 r.) wystawić je na sprzedaż w drodze licytacji publicznej. Do sprzedaży jednak nie doszło, ponieważ nie znalazł się odpowiedni nabywca, niemniej jednak wydzierżawiono liczące 318 włók dobra Aleksandrowi Kurtzowi. W 1845 r. podczas ponownej licytacji publicznej w Płocku Kurtz został właścicielem całej niepodzielonej jeszcze fortuny liczącej 5400 ha oraz samego Nasielska[10]. Obszerny biogram Aleksandra Kurtza znajduje się w książce pt. Nasielsk wpisani w dzieje miasta i regionu, znajdującej się w zasobach nasielskiej biblioteki i tam odsyłam Czytelnika po więcej szczegółów[11].

Z 1827 r. pochodzi informacja dotycząca Krogul zawarta w Słowniku geograficznym Królestwa Polskiego Filipa Sulimierskiego, która mówi, że Krogule nazywane też Budami Krogulskimi zamieszkiwało 70 mieszkańców skupionych w 10 domostwach[12]. Niestety Słownik tak bardzo przydatny, wręcz niezastąpiony dla badaczy dziejów ośrodków osadniczych, milczy o okresie późniejszym w zakresie potencjału demograficznego i gospodarczego Krogul. Prawdopodobnie wieś została włączona w obręb folwarku Siennica z przyległościami i tam przypisano jej mieszkańców. Krogule nie występują też w spisie miejscowości guberni łomżyńskiej z 1882 r.

Na okoliczność sprzedaży dóbr nasielskich w 1849r. zostało sporządzone stosowne obwieszczenie sprzedającego czyli Trybunału Cywilnego w Płocku, określające potencjał gospodarczy zadłużonej fortuny i generowane przez nią zyski. Dokument ten znajduje się w zasobie Archiwum Głównego Akt Dawnych w Warszawie i jest cennym źródłem informacji m. in. na temat Krogul. Dowiadujemy się z niego, że: Wieś Krogule składa się z jednego ciągłego kawała ziemi, żadną cudzą własnością nie przeciętego graniczy i styka się z folwarkami Siennicą i Żabiczynem, oraz wsią Psucinem, ma przestrzeni gruntu jako to: a) w ogrodach warzywnych mórg 5, b) w gruntach ornych klasy II i III obejmujących zarazem 5 mórg gruntu do karczmy jeszcze nie egzystującej przywiązane, włók 6 mórg 29, d) w drogach i nieużytkach mórg 3, razem włók 7 i mórg 11. Na którym to gruncie znajduje się chałup wiejskich 11 (…) Zabudowania te wszystkie są z drzewa postawione, po większej części dranicami pokryte, a jak czynszownicy utrzymują są ich własne i przez nich zajmowane, którzy z posiadanych domów, zabudowań i gruntów opłacają czynsz rocznie jak następuje: 1) Roch Malinowski - rubli srebrnych 5 i  62 kop., Augustyn Osiński - 6 rbs, 3)Wawrzyniec Olbryś – 4 rbs i 21 kop., 4) Antoni Dąbrowski - 4 rbs i 67 kop., Antoni Chrościński - 4 rbs i 53 kop, 6) Józef Dąbrowsk -- 2 rbs i 62 kop., 7) Jan Majewski - 2 rbs i 2 kop., 8) Paweł Jastrzębski - 3 rbs i 37 kop., 9) Józef Kostewicz - 1 rbs i 50 kop.,  10) Jan Osiński - 1 rbs i 50 kop., 11) Jan Kostewic -- 75 kop. Razem 37 rbs i 4 kop[13].

Na uwagę zasługują tu niskie czynsze dzierżawne, które skłaniają do stwierdzenia, że płatnicy dysponowali niewielkimi gospodarstwami kilkumorgowymi, niezdolnymi do zaspokojenia nawet potrzeb konsumpcyjnych rodziny rolnika. Możemy mówić nawet o skrajnym ubóstwie kilku rodzin. Aby utrzymać rodzinę należało podejmować pracę najemną w pobliskich folwarkach ziemiańskich zwłaszcza w okresie spiętrzonych prac polowych związanych ze żniwami czy wykopkami.

W latach pięćdziesiątych XIX stulecia na obszarze ziemi nasielskiej doszło do parcelacji na wielką skalę dóbr nasielskich. Początkowo prowadził je Aleksander Kurtz, a po jego wyjeździe za granicę w okresie postyczniowym parcelację kontynuował jego syn Bronisław Zygmunt Stanisław (1843-1916). W wyniku parcelacji powstały wsie na tzw. surowym korzeniu takie jak Nuna, Paulinowo i Chechnówka, ale podziału gruntów dokonano również w Krogulach. Z początku nabywcami jednowłókowych parceli była drobna szlachta mazowiecka licznie występująca na północnym Mazowszu, później zaś zwłaszcza po uwłaszczeniu chłopów w 1864 r., również włościanie, aczkolwiek nabywali oni niewielkie kilkumorgowe areały[14].

Na przełomie XIX i XX w. doliczono się w Krogulach 128 mieszkańców w tym 63 mężczyzn i 65 kobiet, zamieszkujących w 16 drewnianych domostwach[15]. Zestawiając dane ze spisu powszechnego przeprowadzonego w 1897 r. i informacji z 1827 r. zawartej w Słowniku geograficznym Filipa Sulimierskiego otrzymamy dane, że w ciągu 70 lat liczba mieszkańców wzrosła o 58 osób (44%), natomiast przybyło 6 zabudowań czyli 37%. Nie nastąpił zatem zdecydowany i przyspieszony rozwój Krogul w tym okresie. Wieś leżała bowiem z dala od ważnych traktów komunikacyjnych czy też większych ośrodków miejskich. Można tu mówić o pewnej stagnacji czy zastoju gospodarczym, pomimo że początek XX stulecia był okresem prosperity całego Królestwa Kongresowego.

Warto zaznaczyć, że przełom XIX i XX w. to czas, kiedy to na obszarze ziemi nasielskiej doszło do kilku spektakularnych inwestycji prowadzonych zarówno przez rząd jak i spółki kapitałowe oraz związki wyznaniowe. Inwestycją rządową była rozbudowa twierdzy modlińskiej prowadzona w latach 1883-1914. Spory fragment zewnętrznego pierścienia fortecy został wykonany w południowej części gminy Nasielsk (Cegielnia Psucka, Goławice, Miękoszyn i Toruń)[16]. Z kolei spółki kapitałowe z udziałem Jana Blocha i Leopolda Kronenberga sfinansowały budowę Kolei Nadwiślańskiej biegnącej z Uściługa aż do granicy pruskiej[17].  Miejscowa ludność mogła znaleźć zatrudnienie podczas  realizacji tych ważnych i zakrojonych na dużą skalę inwestycji. W centrum uwagi mieszkańców Krogul była budowa nowego kościoła parafialnego w Nasielsku. Inwestycja ta była prowadzona w latach 1898-1909 pod nadzorem autorskim architekta Józefa Piusa Dziekońskiego.[18] Wzorem innych parafian, mieszkańcy Krogul zbierali składki pieniężne na zakup materiałów budowlanych i prowadzone roboty murarskie. Najzamożniejsi gospodarze zobowiązali się do przekazania na budowę nowej świątyni kwoty 100 rubli w ciągu 5 lat. Było to duże obciążenie skromnych dochodów ubogich mieszkańców, wystarczy powiedzieć, że  100 rb. kosztowała morga ziemi w Krogulach.

Wyjątkowo trudny w dziejach Krogul był okres I wojny światowej, m.in. opisany w zapiskach pamiętnikarskich ks. Marcelego Przedpełskiego- wicedziekana nasielskiego. Co prawda nie dotyczą one bezpośrednio samych Krogul, lecz całego mikroregionu to per-analogiam można je śmiało w tym miejscu zacytować. Ciężkie dni przeżywaliśmy w październiku 1914r., kiedy to toczyła się walka pod Warszawą. Echo bitwy bardzo silnie odbijało się na nas. Od końca grudnia 1914r. huk armat, kartaczownic, karabinów maszynowych, szybowanie aeroplanów, wszystko to przez sześć miesięcy, to jest aż do połowy lipca 1915r. trwożyło i przerażało ludność. W początkach lutego 1915r. tysiące ludzi nawet z dalszych okolic zostało powołanych do kopania wielkich okopów pozycyjnych. Lasy i laski, ogrody, stodoły i szopy, płoty, wszystko poszło na okopy(…) Dzień 14 lipca przyniósł nam wieść gromną: wojska rosyjskie cofają się i wszystko palą, ludność zmuszają do ucieczki. Zrazu tegoż dnia ludność ruszyła ze swoich siedlisk. Dnia 15 lipca ucieczka przybrała olbrzymie rozmiary. Nikt oprócz starców, których własne dzieci porzuciły na razie nie został, bo i nie było gdzie. Około południa paliło się w parafii 16 wsi(…) Paliła się potem cała okolic, folwarki i wsie, sterty i stygi ze świeżym zbożem…(…)[19].

Część miejscowej ludności wypędzono w rejon Jabłonny i Warszawy, pozostali zaś koczowali w prowizorycznie skleconych szałasach i ziemiankach, będąc na garnuszku Komitetu Obywatelskiego Okręgu Serockiego. Według raportu tego komitetu, zorganizowano 6 wypraw żywnościowych, które podążały przez lasy dóbr Jabłonna do spalonych wsi na drugiej stronie Narwi m.in. do Nuny i Krogul[20].

 Rok 1920 przyniósł kolejne zniszczenia, bowiem Krogule znalazły się na linii działań zbrojnych będących elementem wojny polsko-bolszewickiej. Wojskowe raporty z tego okresu podają informację, że rankiem 16 sierpnia oddziały WP zaatakowały Rosjan na rubieży Krogule-Nuna-Kukarzewo. Po przygotowaniu artyleryjskim żołnierze 69 p.p uderzyli na pozycje bolszewickie obsadzone przez 6. sowiecką dywizję strzelców, przełamując je na całej linii[21]. W zmaganiach wzięła potem udział cała 17 DP, co świadczy o skali bitwy, ale też o znacznych zniszczeniach materialnych.

Dopiero po 1920 r. nastąpił okres odbudowy z wojennej pożogi, czas trudny ze względu na ogromne braki materiałów budowlanych. Czynnikiem nakręcającym koniunkturę gospodarczą w południowej części gminy Nasielsk w okresie II RP miała być budowa linii kolejowej Nasielsk-Wieliszew. Na początku lat 30 powstał projekt tego połączenia kolejowego, natomiast jego otwarcie nastąpiło 25 lutego 1939r. tuż przed wybuchem II wojny światowej. W sąsiedztwie Krogul powstały dwa przystanki kolejowe: w Młodzianowie i Wójtostwie. Linia kolejowa nie stała się czynnikiem rozwoju gospodarczego, ponieważ funkcjonowała zaledwie do września 1939r., kiedy to most w Orzechowie, w obawie przed spodziewanym atakiem Wehrmachtu został wysadzony przez polskich saperów[22].

W okresie międzywojnia w Krogulach doliczono się 18 zagród, w których zamieszkiwało 136 mieszkańców, w tym 67 mężczyzn i 69 kobiet. Wszyscy z nich zadeklarowali narodowość polską i religię rzymsko-katolicką[23]. Krogule tego okresu znalazły się w rzędzie średnich wsi gminy Nasielsk obok Lorcina, Malczyna, Kosewa i Konar, jeśli chodzi o liczbę mieszkańców. Prawie wszyscy z nich zajmowali się rolnictwem, a średnia wielkość gospodarstwa wynosiła 5,7 ha. W zakresie produkcji roślinnej dominowała uprawa żyta, którym obsiewano 49% gruntów ornych, następnie owsa zajmującego ok. 15% zasiewów, wprowadzono również produkcję roślin przemysłowych podnosząc tym samym poziom dochodów z rolnictwa. W zakresie produkcji zwierzęcej zdołano odbudować pogłowie inwentarza żywego sprzed I wojny światowej znacznie podnosząc mleczność krów[24]. Korzystne przemiany gospodarcze lat 1921-1939 zostały przerwane wybuchem II wojny światowej i latami okupacji niemieckiej. Niestety okres ten stanowi białą plamę w dziejach Krogul i na tym etapie badań należy pominąć go milczeniem, wierząc że zostanie wnikliwie zbadany w najbliższym czasie. Proszę w tym miejscu mieszkańców Krogul o przekazywanie do Nasielskiego Domu Edukacji i Historii wszelkich informacji oraz ikonografii z tego okresu.

Pisząc o historii Krogul nie można pominąć tragedii, która rozegrała się 1 kwietnia 1945r. w samą Rezurekcję. Wtedy to pijany radziecki czołgista jadąc od strony Bud Siennickich najechał na 2 furmanki z mieszkańcami Krogul jadące do kościoła w Nasielsku zabijając 11 osób[25]. W miejscu zdarzenia znajduje się stosowna tablica upamiętniająca ofiary barbarzyńskiego ataku.

Kończąc niniejsze opracowanie należy stwierdzić, że jest to już 23 monografia podnasielskiej wsi, która wyszła spod ręki Stanisława Tyca – historyka, dokumentalisty pracownika Nasielskiego Domu Edukacji i Historii. Rok bieżący przyniesie zapewne dalsze opracowania dziejów małych ośrodków osadniczych na północnym Mazowszu.

    dr Stanisław Tyc

 
[1] Wielka Encyklopedia Powszechna PWN, t. 6, Warszawa 1965, s. 191.
[2] A. Wolff, Mazowieckie zapiski herbowe z XV i XVI wieku, Kraków 1937, s. 186.
[3] Herbarz polski Kaspra Niesieckiego. S. J. Powiększony dodatkami z późniejszych autorów rękopisów, dowodów urzędowych i wydany przez jana Nep. Bobrowicza, t. II, Lipsk 1839, s. 224.
[4] J. Gieysztorowa, Zniszczenia i straty wojenne oraz ich skutki na Mazowszu, [w;] Polska w okresie drugiej wojny północnej 1655-1660, t.1, Rozprawy, pod red. K. lepszego, warszawa 1967, s. 322.
[5] Regestr Diecezjów Franciszka Czaykowskiego czyli właściciele ziemscy w Koronie 1783-1784, pod. red. S. Górzyniskiego, Warszawa 2006, s. 534
[6] Ibidem.
[7] Herbarz polski, op. cit., t. 3, s. 298.
[8] K. Macias, Nasielsk wpisani w dzieje miasta i regionu, pod red. S. Tyca, Nasielsk 2013, s. 54
[9] Ibidem, s.55
[10] S. Tyc i inni, Dzieje Nasielska, Nasielsk 2025, s. 185-195
[11] Nasielsk wpisani w dzieje miasta, op. cit., s. 122-126
[12] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich, pod red. F. Sulimierskiego, B. Chlebowskiego, W. Walewskiego, Warszawa 1880-1888, s. 132
[13] AGAD, KRSW, sygn.. 4420, p. VI, k. 10.
[14] S. Tyc, Zarys dziejów wsi Nuna,
[15] Pierwaja wsieobszczaja pierepis naselenija Rossijskoj Imperii 1897, t. 1, Warszawskaja gubenia 1904, s. 2-8
[16] R. H. Bochenek, Twierdza Modlin, Warszawa 2003, s. 233.
[17] A. Peretz, Finansjera warszawska (1870-1925). Z osobistych wspomnień, pod red. A Podolskiej-Meduckiej, Warszawa 2008, s. 32.
[18] Przegląd katolicki 1900, s. 697.
[19] Kronika Rzymsko-katolickiej parafii Klukowo (1939-1947), pod red. M.M Grzybowskiego, Płock 2007, s. 11
[20] S. Tyc, Zarys historii wsi Nuna, strona internetowa…
[21] Ibidem.
[22] Ibidem.
[23] Pierwszy powszechny spis Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 30 września 1921r.
[24] AAN, Centralne Towarzystwo Rolnicze 1906-1939(CTR), sygn..1107,  k.5
[25] Kronika rzymsko-katolickiej parafii Klukowo, op. cit., s. 382

Dzisiaj, 22 stycznia br., odbyło się czwarte już spotkanie w ramach akcji „Zima w Mieście”, podczas którego do naszej biblioteki zawitał Teatr KoDa ze spektaklem profilaktycznym "Moja babcia elegantka, czyli Dzień Babci i Dziadka", którego tematem przewodnim był Dzień Babci, Dzień Dziadka, moda, szacunek i magiczne słowa. Maria to niestandardowa babcia, ponieważ chustki, serdaki i kamizelki to nie jej styl. Babcia Maria, to kobieta z klasą uwielbiająca kapelusze, biżuterię i znająca się na modzie. Całe dnie woli spędzać w kawiarniach i na spacerach, a nie w kuchni albo w ciepłych skarpetach przed telewizorem. Zaś wieczory to czas na dancingi i spotkania z przyjaciółkami. Babcia Maria inspiruje innych seniorów do dbania o siebie, a swoją wnuczkę Agnieszkę uczy szacunku do ubrań i ustalania nowych trendów.

Zadanie to dofinansowane zostało w ramach Gminnego Programu Profilaktyki i Rozwiązywania Problemów Alkoholowych oraz Przeciwdziałania Narkomanii.

Muminki – książki, do których chce się wracać 

W piątkowe popołudnie, 16 stycznia br. w naszej bibliotece odbyło się kolejne  magiczne spotkanie Dyskusyjnego Klubu Książki dla dzieci, podczas którego przenieśliśmy się do urokliwej Doliny Muminków. Uczestnicy mieli okazję poznać bliżej białych, okrągłych bohaterów stworzonych przez fińską pisarkę Tove Jansson, odkrywając ich niesamowite przygody, co sprawia, że Muminki są tak uwielbiane przez kolejne pokolenia. Spotkanie rozpoczęło się od wprowadzenia w świat mieszkańców Doliny. Dzieci poznały główne postaci, takie jak ciekawski Muminek, gościnna Muminka, pomysłowy Tatuś Muminka, a także ich przyjaciół: Włóczykija, Małą Mi i Ryjka. Wprowadzenie to miało na celu nie tylko zapoznanie z bohaterami, ale także rozbudzenie ciekawości ich przygodami.

Centralnym punktem spotkania było głośne czytanie dwóch pięknych opowiadań pt.: „Muminek i księżycowa przygoda” oraz „Muminek i urodzinowy guzik”. Po lekturze mali Czytelnicy aktywnie uczestniczyli w dyskusji. Rozmawialiśmy o przyjaźni, odwadze, a także o tym, jak ważne jest poczucie bezpieczeństwa i domu, które Muminki tak mocno cenią. Dzieci dzieliły się swoimi ulubionymi momentami, doceniając spokojny charakter opowieści, pełen ciepła i rodzinnej miłości.

Część literacka płynnie przeszła w warsztaty kreatywne. Mali Klubowicze, zainspirowani wyglądem Muminków, mieli okazję stworzyć własne, urocze postaci – bo przecież Muminki wcale nie muszą być białe. Była to doskonała okazja do rozwijania wyobraźni i zdolności manualnych, a powstałe prace z dumą zabrano do domów.

Spotkanie DKK  dla dzieci było wspaniałą podróżą do świata, gdzie każdy może liczyć na pomoc i przyjaźń. Pokazało, że książki Tove Jansson, choć czasem niosą ze sobą nutkę melancholii czy filozoficznej refleksji, przede wszystkim uczą empatii i akceptacji. Z pewnością nie było to ostatnie „muminkowe" spotkanie.

„Dziennik pocieszenia” Wojciecha Bonowicza

W sobotę, 10 stycznia br. odbyło się pierwsze w nowym roku spotkanie Dyskusyjnego Klubu Książki dla dorosłych, które upłynęło w wyjątkowo spokojnej, refleksyjnej atmosferze. Tym razem Klubowicze pochylili się nad „Dziennikiem pocieszenia” Wojciecha Bonowicza - książką, która już samym tytułem zaprasza do zatrzymania się i spojrzenia na codzienność z większą uważnością.

Rozmowę rozpoczęto od podzielenia się pierwszymi wrażeniami. Wielu Uczestników zwróciło uwagę na nietypową formę książki: krótkie, często aforystyczne zapiski, które bardziej przypominają szept niż głośną opowieść. Wszyscy zgodnie podkreślali, że taka forma sprzyja intymności i pozwala Czytelnikowi wejść w osobisty dialog z autorem.

W drugiej części spotkania dyskusja skupiła się na samym pojęciu „pocieszenia”. Klubowicze zastanawiali się, czy Bonowicz rzeczywiście udziela odpowiedzi, czy raczej zaprasza do wspólnego poszukiwania sensu w codziennych gestach, spotkaniach i obserwacjach. Wiele osób zauważyło, że autor nie moralizuje ani nie narzuca interpretacji, raczej towarzyszy Czytelnikowi, podsuwając delikatne myśli, które można zabrać ze sobą na resztę dnia.

Nie zabrakło również rozmów o duchowości obecnej w książce. Uczestnicy Dyskusyjnego Klubu Książki zwrócili uwagę, że Bonowicz pisze o niej w sposób bardzo subtelny, nienachalny, a jednocześnie głęboko poruszający. Wspomniano także o jego poetyckiej wrażliwości, która sprawia, że nawet najprostsze sceny, jak spacer, rozmowa, obserwacja świata nabierają nowego znaczenia.

W dalszej części spotkania Klubowicze dzielili się fragmentami, które szczególnie ich poruszyły. Wiele osób mówiło o tym, że książka skłoniła ich do refleksji nad własną codziennością i tym, jak łatwo przeoczyć drobne momenty, które mogą stać się źródłem ukojenia.

Na zakończenie Uczestnicy zgodnie stwierdzili, że „Dziennik pocieszenia” to książka, do której warto wracać, niekoniecznie w całości, ale po kilka stron, wtedy gdy potrzebujemy chwili oddechu. Spotkanie zakończyło się w poczuciu spokoju i wdzięczności za możliwość wspólnej rozmowy o literaturze, która nie tylko opisuje świat, ale także pomaga go na nowo zobaczyć.

Dzisiaj, 21 stycznia br., w naszej bibliotece odbyło się trzecie spotkanie w ramach akcji „Zima w mieście" dla dwóch grup dzieci - pierwsza grupa odbyła zajęcia o godzinie 11.00, druga zaś o godzinie 12.00. Na naszych małych, miłych gości czekał Pan Mariusz Garwoliński z warsztatami majsterkowania Gepetto.

Warsztaty te są wspaniałą okazją do twórczego spędzenia czasu, a także stworzenia swojego dzieła z drewna. Uczestnicy trzeciego dnia Ferii w bibliotece wykonali przepiękne obrazki z drewna, które okazały się być ich dumą oraz dały ogromną satysfakcję, wiarę we własne siły i umiejętności, a także podniosły ich pewność siebie.

Podczas tego spotkania nasi Kochani uczestnicy, poprzez zabawę i dziecięcą wyobraźnię, przenieśli swoje pomysły w drewnianą rzeczywistość, a nauka majsterkowania odbyła się za sprawą prawdziwych narzędzi.

Były to niezwykle żywe i inspirujące warsztaty uczące dzieci siły własnych umiejętności, pobudzające wyobraźnię i aktywujące chęć do twórczego działania. Mamy nadzieję, iż tego typu zajęcia przypadły wszystkim do gustu, ponieważ uważamy, że są one niezwykle wartościową rozrywką dla naszych Kochanych, Małych Czytelników.

Zadanie to dofinansowane zostało w ramach Gminnego Programu Profilaktyki i Rozwiązywania Problemów Alkoholowych oraz Przeciwdziałania Narkomanii.

Dzisiaj, 20 stycznia br., podczas drugiego dnia Ferii w Bibliotece, dla dwóch grup dzieci spędzających ferie w mieście, odbyły się warsztaty edukacyjne pt.: „Jak powstaje książka?” oraz dotyczące procesu czerpania papieru. Uczestnicy w czasie bogatego programu warsztatowego poznali historię piśmiennictwa, papieru, książki. Zaznajomili się w teorii i praktyce jak wygląda cykl produkcyjny powstania książki oraz papieru. Poznali technikę druku offsetowego. Eksperymentując dzieci stworzyły własną mini -  książkę. Wykorzystywanie rekwizytów uzmysłowiło naszym miłym gościom zasady produkcji książek. Podjęto również próby pisania na „tabliczkach glinianych”. W przyjaznej atmosferze i twórczej zabawie powstały wyjątkowe dzieła sztuki - autorskie książki oraz papier czerpany. W czasie drugiego dnia Ferii w Bibliotece królowała kreatywność. Na zakończenie każdy uczestnik otrzymał książkę pt.: „O Małej Ogrodniczce" lub „Złoty pierścień". Było to niezwykłe wydarzenie!

Zadanie dofinansowane zostało w ramach Gminnego Programu Profilaktyki i Rozwiązywania Problemów Alkoholowych oraz Przeciwdziałania Narkomanii.

Judaica zgromadzone w Nasielskim Domu Edukacji i Historii tworzące wystawę pt. „Nasielska Diaspora Żydowska” zostały powiększone o  kolejny cenny dar. Mianowicie w dniu 16 stycznia br. Nasielszczanin Pan Marek Prusinowski przekazał nam kamienną macewę pochodzącą z nasielskiego kirkutu. Inskrypcja zawieszona na granitowej płycie mówi: „Tu spoczywa czcigodna kobieta i szanowana matka Rachela Lea, córka pana Mordechaja rabina Arie. Zmarła 25 dnia miesiąca tamuz roku 5696 (czyli 25 lipca 1936 r.). Niech jej dusza zostanie związana w węzeł życia”.

Warto zaznaczyć, że macewa jest kompletna w odniesieniu do pozostałych, zgromadzonych w naszym lokalnym muzeum, które zachowały się tylko we fragmentach. Stąd jest też ona szczególnie cenna dla dziejów nasielskiej społeczności żydowskiej. Dziękujemy naszemu Darczyńcy, który przekazując ten skrawek kultury żydowskiej, tak naprawdę chroni go dla przyszłych pokoleń Nasielszczan. Jest to zatem przykład do naśladowania dla innych osób posiadających ślady naszej przeszłości, które prosimy o przekazywanie do naszego muzeum.

Muzyczna podróż – jubileuszowy koncert Czerwonych Gitar

Wieczór 17 stycznia 2026 roku na długo pozostanie w pamięci Czytelników naszej biblioteki. Tego dnia 50-osobowa grupa miłośników książek i muzyki wyruszyła do Domu Polonii w Pułtusku, by wspólnie uczestniczyć w wyjątkowym wydarzeniu – koncercie z okazji 60-lecia istnienia zespołu Czerwone Gitary. Koncert był niezwykłą muzyczną podróżą przez sześć dekad twórczości jednego z najważniejszych zespołów w historii polskiej muzyki rozrywkowej. Publiczność miała okazję usłyszeć największe przeboje Czerwonych Gitar, które od lat łączą pokolenia i niezmiennie cieszą się ogromną popularnością. Koncert dostarczył wielu wzruszeń, wspomnień oraz pozytywnych emocji, a jego wysoki poziom artystyczny został doceniony przez wszystkich obecnych na sali. Wyjazd był nie tylko okazją do kontaktu z kulturą muzyczną, ale także do integracji Czytelników oraz wspólnego spędzenia czasu w miłej atmosferze. Takie inicjatywy doskonale wpisują się w działania naszej biblioteki na rzecz aktywizacji kulturalnej lokalnej społeczności i promowania uczestnictwa w wydarzeniach artystycznych.

Zadanie dofinansowane zostało w ramach Gminnego Programu Profilaktyki i Rozwiązywania Problemów Alkoholowych oraz Przeciwdziałania Narkomanii.

1. Jak opowiadać o lokalnym dziedzictwie Nasielska – tworzenie wydarzeń angażujących lokalną społeczność. 

 2. Strategie promocji kultury lokalnej.                                                                                                                                   

 3. Sztuczna inteligencja w bibliotece.                                                                                                                                        

Celem szkoleń było wzmocnienie umiejętności niezbędnych do nowoczesnego prowadzenia działalności kulturalnej, rozwijania oferty dla mieszkańców oraz skuteczniejszego odpowiadania na zmieniające się potrzeby odbiorców kultury. Szkolenia obejmowały zagadnienia związane m.in. z rozwojem kompetencji cyfrowych, nowoczesnymi formami animacji kultury oraz podnoszeniem jakości pracy instytucji kultury. Udział w nich pozwolił pracownikom biblioteki zdobyć nową wiedzę, wymienić doświadczenia oraz wdrożyć innowacyjne rozwiązania w codziennej pracy.

Realizacja szkoleń stanowi istotny element projektu „Nasielskie Wrota Kultury” i przyczynia się do dalszego rozwoju biblioteki jako nowoczesnego, otwartego i aktywnego centrum kultury lokalnej.

Bardzo nietypowo przebiegały nasze warsztaty literacko-teatralne, które odbyły się w czwartkowe popołudnie, 8 stycznia br., w naszej bibliotece. Poświęciliśmy je planowaniu, omawianiu pomysłów, „burzy mózgów”, tworzeniu harmonogramów, a w końcu także zwiedzaniu i rysowaniu. Burzliwe dyskusje dotyczyły bohaterów, o których planujemy napisać kilka tekstów. Jednym z nich będzie nasza biblioteka, dlatego część zajęć poświęciliśmy wędrówce po niedostępnych na co dzień dla Czytelników pomieszczeniach tego budynku.

Zwiedzanie dokończymy na kolejnym spotkaniu. Poznamy również historię tej pięknej kamienicy i… rozdzielimy zadania.

Do zobaczenia na zajęciach!

·        „Nasielsk w średniowieczu”, 

·        „Wojna 1920 r. na ziemi nasielskiej”, 

·        „Nasielska diaspora żydowska”, 

·        „Nasielski Węzeł Kolejowy”, 

·        „Sto zdjęć na stulecie”, 

·        „Nasielski Hufiec ZHP”, 

·        „Ocalić od zapomnienia”, 

·        „Nasielsk Wczoraj i Dziś”, 

·        „Napoleon w Nasielsku 24 grudnia 1806 r.”, 

·        „Nasielska OSP”, 

·        „Stu zasłużonych nasielszczan”,

·        „Nasielszczan portret własny zatrzymany w starym obiektywie”,

·        „Nasielski Instal”

·        „Nasielsk w rysunku graficznym”.

W Nasielskim Domu Edukacji i Historii działa Pracownia Dokumentacji Dziejów Miasta i Regionu, która tworzy bazę archiwaliów dla wszystkich zainteresowanych lokalną historią, a szczególnie dla studentów piszących rozprawy naukowe dotyczące dziejów północnego Mazowsza. Odbywają się liczne lekcje i wykłady historyczne, opracowujemy monografie lokalnych ośrodków osadniczych, biogramy ważnych Nasielszczan w wymiarze kondycji społecznej, aktywności zawodowej, czy też innych osiągnięć docenianych przez potomnych, podejmujemy próbę kształtowania właściwych postaw patriotyczno-społecznych, upamiętniamy ważne rocznice patriotyczne związane z historią Polski i Mazowsza. Gromadzone są tu również artefakty i pamiątki dotyczące Nasielszczan, ważnych zakładów pracy, związków wyznaniowych i organizacji gospodarczych, społecznych i politycznych minionych dekad. Troszcząc się o nasielskich twórców promujemy ich dorobek artystyczny w zakresie malarstwa i sztuk graficznych. Ponadto w placówce znajduje się Punkt Informacji Turystycznej wspierający turystykę lokalną.

            W minionym 2025 r., już na początku stycznia zbiory Nasielskiego Domu Edukacji i Historii zostały powiększone o cenne dary dotyczące działalności zawodowej p. Jana Maluchnika, zasłużonego pracownika PKP, które przekazał p. Marek Maluchnik pełniący funkcję Sekretarza Nasielska w lokalnej administracji. Pod koniec stycznia obchodziliśmy 162. rocznicę wybuchu powstania styczniowego. Przypomnieliśmy kompleksowe opracowanie przedstawiające przebieg insurekcji 1863 r. w okolicach Nasielska, które wyszło spod ręki Stanisława Tyca w 2023 r. Opisana  problematyka jest bardzo ważna dla Nasielszczan z powodu licznego udziału mieszkańców miasta i gminy w tym zrywie niepodległościowym. 29 stycznia otrzymaliśmy fotografie dotyczące znanej w Nasielsku rodziny rzemieślniczej pp. Piłatowiczów, darczyńcami byli potomkowie tego rodu rozsiani po całym świecie, a więc z USA, Śląska i Niemiec. W lutym zakończono opracowanie monografii wsi Jaskułowo, które ukazało się na stronie internetowej i profilu społecznościowym facebook MGBP  i NDEiH. Przedstawia ono ród drobnoszlachecki Jaskłowskich vel Jaskułowskich, a także późniejszych właścicieli tej wsi – Chojnackich. 1 marca, w Narodowy Dzień Pamięci Żołnierzy Wyklętych przypomnieliśmy działalność żołnierzy Narodowego Zjednoczenia Wojskowego na Ziemi Nasielskiej w artykule Stanisława Tyca pt. „Gloria Victis – czyli ostatni partyzanci Ziemi Nasielskiej”, przybliżono tego dnia działalność niepodległościową żołnierzy Narodowego Zjednoczenia Wojskowego w Gminie Nasielsk podległych Mieczysławowi Dziemieszkiewiczowi  ps. „Rój”. W marcu zbiory naszego lokalnego muzeum powiększyły się o portrety Józefa Piłsudskiego i Władysława Sikorskiego, które wykonał i przekazał lokalny twórca, Pan Grzegorz Jodłowski mieszkający w Pieścirogach. Uważamy, że warto promować kult, zarówno marszałka Piłsudskiego, jak i gen. Władysława Sikorskiego – polskiego męża stanu, który walczył o Nasielsk w 1920 r. 7 kwietnia  ukazał się artykuł pt. „Zarys dziejów wsi Kędzierzawice”, w którym jego autor, dr Stanisław Tyc omówił historię tej wsi, od średniowiecza do lat 30. XX w., pisząc m.in. o rodzie Kędzierzawskich pochodzących z tej wsi. 4 kwietnia nasze lokalne muzeum zagościło na żywo w programie pt. „Dobrego Dnia na Wiosnę” w TVP 3 Warszawa, co świadczy o profesjonalizmie nasielskiego muzeum i jest powodem do dumy dla osób tu pracujących. 14 kwietnia obchodziiśmy Święto Chrztu Polski, a 15 kwietnia, w Milenium Korony Polskiej,  gościli u nas uczniowie Szkoły Podstawowej Nr 2 im. Stefana Starzyńskiego w Nasielsku, którzy usłyszeli o kulisach koronacji Bolesława Chrobrego i następnie Mieszka II Lamberta. Obydwa te ważne akty polityczne miały miejsce w 1025 r. i były wynikiem długiej akcji dyplomatycznej władców Polski w konfrontacji z wrogością cesarza Niemiec i obojętnością Watykanu. 19 kwietnia obchodziliśmy rocznicę Powstania w Gettcie Warszawskim, tego dnia osoby zwiedzające informowano o tym wydarzeniu, o tyle ważnym, bo w gettcie znaleźli się też nasielszczanie o proweniencji żydowskiej, którzy po 3 grudnia 1939 r. w niewielkiej liczbie przenieśli się do Warszawy. 2 maja  świętowaliśmy Dzień Flagi Rzeczypospolitej Polskiej, a 3 maja obchodziliśmy Święto Konstytucji 3 Maja.  Natomiast 6 maja, w Nasielskim Domu Edukacji i Historii, gościliśmy wieloletniego polskiego dyplomatę Pana Bogusława Zakrzewskiego, który w latach 1976-1979 był ambasadorem w Tajlandii, następnie w przedziale 1983-1986 w Portugalii, natomiast od 1997 r. do 2007 r. w Brazylii. Była to kolejna osoba wielkiego formatu zasłużona w dziejach europejskiej dyplomacji, która odwiedziła Nasielsk i nasze lokalne muzeum. Warto w tym miejscu przypomnieć, że we wrześniu 2022 r. wizytowała u nas p. Daphne Bergsma – ambasador Królestwa Niderlandów. W piątek, 6 czerwca odbyła się kolejna, trzecia już odsłona nasielskiej Nocy Muzeów, podczas której pochylono się nad działalnością zasłużonego na niwie kultury Stefana Jaworskiego, żołnierza, harcerza i muzyka, pracownicy muzeum wyszli po trosze naprzeciw oczekiwaniom mieszkańców, którzy zwracali uwagę na konieczność przypomnienia tej właśnie postaci. Uczestnicy Nocy Muzeów mogli wysłuchać utworów skomponowanych przez Stefana Jaworskiego w interpretacji uczniów nasielskich szkół, ale tej obejrzeć ocalałe fotografie związane z działalnością tego twórcy. 12 lipca Nasielski Dom Edukacji i Historii odwiedziła mieszkanka nowojorskiego Manhattanu, p. Yael Gold Holand wraz z małżonkiem. Nasielsk jest miastem, gdzie przed wielu laty mieszkali ich przodkowie. Nasi goście ze wzruszeniem wysłuchali wykładu nt. społeczności żydowskiej Nasielska, a następnie dokonali wpisu do wyłożonej Księgi Pamiątkowej. W lipcu ukazał się kolejny obszerny artykuł autorstwa Stanisława Tyca zatytułowany „Zarys dziejów Psucina”. Zawarto w nim kompendium wiedzy na temat tego dużego i starego ośrodka osadniczego. Autor z benedyktyńską dokładnością dokonał rekonstrukcji dziejów Psucina, pisząc o jego właścicielach i późniejszych mieszkańcach, przemarszach wojsk podczas pierwszej wojny polskiej i powstania listopadowego. Dokładny opis dotyczy też okresu I wojny światowej, czasu upadku gospodarczego Psucina, a następnie jego odbudowy w okresie II RP. Pod koniec lipca utworzono mini wystawę pt. „Historyczny Nasielsk w miniaturze” prezentującą małe makiety przedwojennych nasielskich budynków. Makiety wykonał i przekazał p. Adam Morawski, twórca strony Architektura Modeli. 1 sierpnia obchodziliśmy 81. rocznicę wybuchu Powstania Warszawskiego, jedną z najważniejszych rocznic związanych z walkami narodowo-wyzwoleńczymi Polaków. Trzeba zaznaczyć, że wśród uczestników tego zrywu nie zabrakło Warszawiaków o nasielskim rodowodzie. Skutki tego powstania widoczne są do dziś, bowiem niektóre obiekty dawnej architektury nie zostały odbudowane z wojennej pożogi, jak chociażby Pałac Saski. Przez cały sierpień odwiedzający mogli usłyszeć obszerne informacje na temat Powstania Warszawskiego. Sierpień był również czasem na przypomnienie kolejnej, 105. już rocznicy Bitwy Warszawskiej, której ważnym elementem była Bitwa o Nasielsk stoczona 16 sierpnia 1920 r. To ważne wydarzenie upamiętnia stała wystawa tematyczna „Wojna 1920 r. na Ziemi Nasielskiej” eksponowana w naszej placówce, co świadczy o randze wydarzenia. 18 sierpnia  Nasielski Dom Edukacji i Historii odwiedziły przedstawicielki Stowarzyszenia „Drugie Pokolenie”, czyli potomkowie ocalałych z Holocaustu w osobach p. Ewy Łuczyńskiej i p. Anny Gutkowskiej z Warszawy. Podczas wizyty panie wysłuchały wykładu dotyczącego nasielskiej diaspory żydowskiej, odbyła się też część plenerowa, podczas której nasze gościnie oglądały miejsca związane z religią i kulturą żydowską w Nasielsku. 1 września upamiętniono 86. rocznicę II wojny światowej, a 2 września gościliśmy Amerykanina p. Freda Raimiego (Reingewentza), mieszkańca Ann Arbor w stanie Michigan, który przyjechał do nas w poszukiwaniu swoich korzeni. Pan Fred jest światowej sławy wiolonczelistą, profesorem z zakresu muzykologii na Uniwersytecie Duke`a. Jako ciekawostkę podamy fakt, że jego bliski krewny, Samuel Raimi, wyreżyserował słynnego w całym świecie Spider-Mana. Kolejny już raz pracownicy Nasielskiego Domu Edukacji i Historii mogą poszczycić się kontaktami z osobami wielkiego światowego formatu, znanymi dyplomatami, ludźmi sztuki, kultury czy kinematografii. Mamy świadomość, że promujemy tym samym Nasielsk w całym współczesnym świecie. 16 września odbyła się w Nasielskim Domu Edukacji i Historii podniosła uroczystość nadania tytułu Honorowego Obywatela Gminy Nasielsk dr. Glennowi Kurtzowi z Nowego Jorku, którego dziadek Dawid był mieszkańcem Nasielska do lat 20. XX w. i wyemigrował do USA. Glenn Kurtz jest znanym działaczem na rzecz polsko-żydowskiego pojednania, pracownikiem naukowym na czołowych amerykańskich uczelniach, a także pisarzem promującym polsko-żydowskie dziedzictwo. Uroczystość była dobrą okazją do prezentacji niekwestionowanych osiągnięć, zarówno Glenna i Dawida, ale też Aleksandra Kurtza i jego syna Bronisława – znanych działaczy politycznych i gospodarczych, którzy zamieszkiwali w Chrcynnie. 26 września Miejsko-Gminna Biblioteka Publiczna w Nasielsku, w strukturach której znajduje się Nasielski Dom Edukacji i Historii, otrzymała prestiżową nagrodę im. Kierbedziów w kategorii Działalność Regionalna. Nagroda ta została ustanowiona w 2005 r. przez Bibliotekę Publiczną m. st. Warszawy - Bibliotekę Główną Województwa Mazowieckiego jako swoisty hołd dla patronów nagrody, Eugenii i Stanisławów Kierbedziów - fundatorów zabytkowej siedziby biblioteki na Koszykowej. Od tego czasu nagrody wręczane są nie tylko wyróżniającym się bibliotekarzom i bibliotekom Mazowsza, lecz także osobom i instytucjom wspierającym rozwój bibliotek w województwie mazowieckim. Nagrody im. Kierbedziów wyłaniają ze środowiska bibliotekarskiego placówki wyjątkowe, działające wzorcowo i przekraczające oczekiwania. Laureaci to osoby i instytucje szczególnie zaangażowane w działalność na rzecz książki i czytelnictwa oraz zasłużone dla rozwoju bibliotekarstwa na Mazowszu. W piątek, 26 września br. Pan Radosław Kasiak Burmistrz Nasielska wraz z Jolantą Budziszewską-Rogalską, Dyrektor biblioteki odebrali to szczególne wyróżnienie. A oto słowa laudacji, które odczytano podczas uroczystego wręczenia nagrody: „Miejsko-Gminna Biblioteka Publiczna w Nasielsku (powiat nowodworski) to instytucja, która z niezwykłym zaangażowaniem łączy pasję do książek oraz działalność kulturalną z troską o edukację i rozwój lokalnej tożsamości. Szczególne znaczenie w działalności biblioteki ma powołany we wrześniu 2021 roku Nasielski Dom Edukacji i Historii - wyjątkowa przestrzeń w zabytkowej kamienicy, której celem jest upowszechnienie wiedzy o historii Nasielska i okolic. Stałą ekspozycję stanowi kilkanaście wystaw tematycznych związanych z przeszłością ziemi nasielskiej: od wczesnego średniowiecza do współczesności. To niezwykle cenne i oryginalne połączenie edukacji, kultury i lokalnego dziedzictwa, które czyni bibliotekę nie tylko miejscem wypożyczania książek, lecz prawdziwym centrum refleksji nad tożsamością regionu. Watro podkreślić, że Nasielski Dom Edukacji i Historii to nie jedyna, choć z pewnością najważniejsza, forma kultywowania historii lokalnej. Wśród licznych aktywności biblioteki, często finansowanych z wykorzystaniem zewnętrznych źródeł, szczególne miejsce zajmują działania na rzecz upamiętnienia ważnych wydarzeń i ludzi związanych z Nasielskiem. Za konsekwentne łączenie funkcji bibliotecznej z edukacyjną i regionalistyczną, za umiejętność animowania życia kulturalnego i pielęgnowania pamięci lokalnej - Miejsko-Gminna Biblioteka Publiczna w Nasielsku w pełni zasługuje na Nagrodę im. Kierbedziów w kategorii: Działalność Regionalna”. Przez cały wrzesień trwały intensywne prace związane z planowaną edycją książki „Dzieje Nasielska”, która powstała staraniem nasielskich historyków i zaproszonych do współpracy, m. in. prof. dr. hab. Janusza Grabowskiego. Efekty tego wiekopomnego dzieła będzie można podziwiać już w lutym 2026 r., kiedy to planowana jest promocja książki z udziałem wszystkich jej współautorów. Warto powiedzieć, że 70% tego opracowania wyszło spod pióra dr. Stanisława Tyca, pracownika Nasielskiego Domu Edukacji i Historii.  25 października mieszkańcy Gminy Nasielsk oraz zaproszeni goście mogli wyruszyć w pasjonująca podróż przez wieki i wziąć udział w spacerze pt. „Szlakiem Nasielskich Zabytków”, podczas którego w rolę przewodnika wcielił się dr Stanisław Tyc, znawca dziejów północnego Mazowsza, a Nasielska w szczególności. Trasa spaceru obejmowała m.in. bibliotekę, czyli dawną kamienicę pp. Chojnackich, kościół parafialny, miejsce po byłej synagodze, budynek szkoły żydowskiej, Basztę, a także Fabrykę Guzików, liczne kamienice i miejsca pamięci, które na co dzień mijamy, nie zdając sobie sprawy z ich bogatej przeszłości. Przewodnik nie tylko przytaczał fakty historyczne, ale również ożywiał je anegdotami, ciekawostkami i wspomnieniami mieszkańców, które pozwoliły uczestnikom spojrzeć na znane obiekty z zupełnie nowej perspektywy, zatem historia Nasielska nabrała osobistego, niemal rodzinnego wymiaru. Spacer był elementem większego projektu, czyli gry miejskiej, która odbyła się 11 października 2025 r. i została zrealizowana dzięki dofinansowaniu ze środków „Muzeum Historii Polski” w ramach programu „Patriotyzm Jutra”.  Koniec października przyniósł kolejne osiągnięcie, mianowicie powstała wtedy możliwość wirtualnego zwiedzania wnętrz Nasielskiego Domu Edukacji i Historii. To doskonała okazja, by poznać Nasielsk z zupełnie nowej perspektywy, czyli interaktywnie i ciekawie. 11 listopada upamiętniliśmy Narodowe Święto Niepodległości. W listopadzie powstała monografia wsi Wągrodno autorstwa Stanisława Tyca, w którego bogatym dorobku naukowym znalazły się, oprócz samego miasta, również 23 wsie. Jest to bogate w fakty opracowanie dotyczące gniazda rodowego rodziny Wągrodzkich, z której m.in. wyszedł gen-adiutant ostatniego króla Polski, Franciszek Wągrodzki. 3 grudnia obchodziliśmy smutną 86. rocznicę brutalnego wysiedlenia Nasielszczan o proweniencji żydowskiej z naszego miasta, zakończoną następnie ich eksterminacją w hitlerowskich obozach zagłady.

Wszystkie artykuły dotyczące opisywanych miejscowości, wydarzeń, odwiedzin i relacje z wizyt zamieszczane były na profilu społecznościowym Facebook Nasielskiego Domu Edukacji i Historii i Miejsko-Gminnej Biblioteki Publicznej w Nasielsku oraz stronie internetowej Miejsko-Gminnej Biblioteki Publicznej w Nasielsku, a także większość z nich drukowana była na łamach dwutygodnika „Życie Nasielska”.

W 2025 roku Nasielski Dom Edukacji i Historii odwiedziło 2856 zwiedzających, w liczbie tej znaleźli się uczniowie szkół i przedszkoli z placówek oświatowych Gminy Nasielsk, indywidualni zwiedzający oraz grupy zorganizowane.

Reasumując należy stwierdzić, że rok 2025 był kolejnym dobrym rokiem dla Nasielskiego Domu Edukacji i Historii. Przede wszystkim mamy powody do dumy z powstania długo wyczekiwanego dzieła „Dzieje Nasielska”, które przez cały miniony rok absorbowało naszą uwagę. Mamy nadzieję, że spotka się ono z ciepłym przyjęciem Nasielszczan, zarówno tych obecnie tu mieszkających, jak i rozsianych po całym świecie. Prosimy o śledzenie naszej strony internetowej i profilu społecznościowego Facebook, gdzie będziemy informowali Państwa o terminie promocji publikacji i wzięcia udziału w tym ważnym wydarzeniu z zakresu historii i kultury lokalnej.

Kochani Czytelnicy, uprzejmie informujemy, że nasza biblioteka wzbogaciła swoją ofertę, oprócz dobrze już znanych kodów do Legimi, o zupełną nowość, a mianowicie kody do platformy Empik Go! To idealna okazja, by poszerzyć swoje czytelnicze horyzonty i skorzystać z jeszcze większej liczby ebooków, audiobooków i podcastów. Zachęcamy do kontaktu mailowego lub odwiedzenia biblioteki osobiście w celu uzyskania kodu oraz skorzystania z poszerzonej oferty.

Jak aktywować kod do platformy Empik Go?

1.     Odbierz kod w bibliotece (8 znaków, bez spacji).

2.     Wejdź na stronę: empik.com/go/biblioteki/kod

3.     Wpisz kod i zaloguj się na swoje konto Empik (lub załóż nowe).

4.     Pobierz aplikację Empik Go na telefon lub tablet.

5.     Po aktywacji możesz korzystać z ebooków, audiobooków i podcastów przez 30 dni.

Zapraszamy serdecznie! Do zobaczenia w bibliotece!

Szanowni Państwo, z ogromną radością informujemy, że w naszej bibliotece powstał salonik prasowy, w którym czekają na Państwa następujące tytuły w wersji papierowej:

- „Zwierciadło”

- „Na żywo”

- „Charaktery”

- „Działkowiec”

- „Kobieta i życie”

- „Pani domu”

- „Przyjaciółka”

- „Abecadło”

- „Kumpel”

- „Cogito”

- „Victor”

- „Świerszczyk”

- „Tygodnik Nowodworski”

- „Życie Nasielska”

- „Mazowsze serce Polski”

- „Poradnik bibliotekarza”

- „Kultura wsi”

Natomiast w wersji elektronicznej, na specjalnie wydzielonym stanowisku komputerowym znajdującym się w Pracowni Komputerowej naszej biblioteki, proponujemy Państwu następujące tytuły:

- „Newsweek Polska”

- „Super Express”

- „Gazeta Wyborcza (Stołeczna)”

Zapraszamy serdecznie! Do zobaczenia w bibliotece!

Dzisiaj naszą bibliotekę odwiedzili uczniowie Niepublicznej Szkoły Podstawowej im. por. Roberta Petersa i por Josepha Vigny wraz z Ciociami. Podczas lekcji bibliotecznej panie bibliotekarki przybliżyły dzieciom zawód bibliotekarza. Opowiedziały o tym, że do głównych zadań bibliotekarza, zajmujących najwięcej czasu, należy wypożyczanie książek oraz sprawowanie opieki nad zasobami biblioteki. Wspomniały również, że bibliotekarze zajmują się gromadzeniem i opracowywaniem zbiorów, promowaniem czytelnictwa poprzez ciekawe lekcje biblioteczne, warsztaty dla dzieci w różnym wieku, zajęcia organizowane dla dzieci spędzających wakacje i ferie zimowe w mieście, włączanie się do ogólnopolskich akcji takich jak: Mała książka–wielki człowiek, Narodowe Czytanie pod patronatem Pary Prezydenckiej, Cała Polska Czyta Dzieciom, Tata też czyta, Noc Bibliotek i wielu, wielu innych. Podkreśliły też, jak  ważna w zawodzie bibliotekarza jest znajomość odpowiednich systemów bibliotecznych, administracja danych osobowych oraz doskonała znajomość przepisów prawa związanych z prawami autorskimi i prawami pokrewnymi. Jest to bardzo wszechstronna i różnorodna praca. Biblioteka to również miejsce, które ma inspirować i zachęcać młodego czytelnika do korzystania z księgozbioru. 

Podczas lekcji bibliotecznej panie bibliotekarki zaprezentowały dzieciom różne rodzaje książek dostosowanych do ich wieku, jakie posiada w swoich zasobach biblioteka. Były to głównie krótkie bajeczki i historyjki, dłuższe bajki i opowiadania, obrazkowe historie, książki dźwiękonaśladowcze, edukacyjne, z ruchomymi elementami, do nauki czytania, interaktywne oraz książki aktywizujące z elementami dźwiękowymi, a także w formacie trójwymiarowym. Następnie przybliżono dzieciom zasady udziału w kampanii społecznej „Mała książka – wielki człowiek”, w której nasza biblioteka bierze udział. Długo rozmawialiśmy też o korzyściach płynących z systematycznego czytania i przy użyciu teatrzyku kamishibai przeczytaliśmy „Legendę o Smoku Wawelskim”.

Na zakończenie dzieci, które nie były jeszcze użytkownikami  biblioteki dołączyły do grona Czytelników i wypożyczyły wybrane przez siebie książeczki. Było to niezwykle miłe i pouczające spotkanie. 

Dzięki wsparciu w formie bezzwrotnego grantu z planu rozwojowego w ramach Inwestycji A2.5.1 „Program wspierania działalności podmiotów sektora kultury i przemysłów kreatywnych na rzecz stymulowania ich rozwoju” z Krajowego Planu Odbudowy, sfinansowanego przez Unię Europejską NextGenerationEU, z ramach pozytywnie rozpatrzonego wniosku „Nasielskie Wrota Kultury”, nasza biblioteka wzbogaciła swoje wyposażenie o 75‑calowy monitor interaktywny wraz z mobilną podstawą oraz laptop.

Zakup nowoczesnego sprzętu to inwestycja, która znacząco poszerza ofertę biblioteki i czyni ją jeszcze bardziej atrakcyjną dla użytkowników w każdym wieku. Interaktywny monitor otwiera nowe możliwości prowadzenia zajęć, od multimedialnych lekcji bibliotecznych, przez warsztaty edukacyjne i spotkania autorskie, aż po prezentacje, projekty artystyczne i działania animacyjne. Dzięki mobilnej podstawie urządzenie może być wykorzystywane w różnych przestrzeniach biblioteki, co zwiększa elastyczność i dostępność oferty.

Nowy laptop wspiera pracę bibliotekarzy, umożliwiając sprawną obsługę zajęć, przygotowywanie materiałów edukacyjnych oraz prowadzenie działań promocyjnych i organizacyjnych. W połączeniu z monitorem tworzy zestaw, który pozwala realizować nowoczesne formy pracy z czytelnikami, rozwijać kompetencje cyfrowe mieszkańców oraz wzmacniać rolę biblioteki jako lokalnego centrum kultury i edukacji.

Dzięki tej inwestycji biblioteka staje się miejscem jeszcze bardziej otwartym, inspirującym i dostosowanym do współczesnych potrzeb społeczności - przestrzenią, w której tradycja spotyka się z nowoczesnością, a kultura i edukacja zyskują nową, atrakcyjną formę.

Drodzy Mieszkańcy Gminy Nasielsk, z ogromną radością zapraszamy Państwa do odbycia wirtualnego spaceru po naszej bibliotece, bez wychodzenia z domu.

Wirtualny spacer jest dostępny online, wystarczy kliknąć!

Link do spaceru https://widoki360.pl/nasielsk/biblioteka/

Na stronie internetowej biblioteki, w menu głównym, pojawiła się nowa zakładka pn. „Wirtualny spacer”, która odsyła do wirtualnego spaceru po Miejsko-Gminnej Bibliotece Publicznej w Nasielsku. Wirtualny spacer po wnętrzach Nasielskiej Biblioteki został sfinansowany z bezzwrotnego wsparcia w formie grantu z planu rozwojowego w ramach Inwestycji A2.5.1. Program wspierania działalności podmiotów sektora kultury i przemysłów kreatywnych na rzecz stymulowana ich rozwoju z Krajowego Planu Odbudowy sfinansowanego przez Unię Europejską NextGenerationEU w ramach pozytywnie rozpatrzonego wniosku „Nasielskie Wrota Kultury”.

Wirtualny spacer to nowoczesna forma prezentacji obiektu dostępna online w formie interaktywnej wycieczki, umożliwiającej płynne, intuicyjne przemieszczanie się pomiędzy kolejnymi pomieszczeniami Miejsko-Gminnej Biblioteki Publicznej w Nasielsku. Spacer dodatkowo został wzbogacony głosem lektora, w którego rolę wcielił się Pan Andrzej Wójciak i w atrakcyjny sposób opowiada o historii budynku biblioteki, jej działalności, bogatej ofercie, poszczególnych pomieszczeniach i zbiorach. 

Zapraszamy do odbycia wirtualnego spaceru online, dzięki któremu mogą Państwo poznać naszą bibliotekę, a następnie zdecydować, że warto odwiedzić placówkę osobiście.

W czwartek, 11 grudnia br. odbyło się spotkanie Dyskusyjnego Klubu Książki dla dzieci, podczas którego rozmawialiśmy o zbliżających się wielkimi krokami Świętach Bożego Narodzenia oraz o Wigilii, która jest dniem oczekiwania na narodziny Jezusa. Tego dnia w każdym chrześcijańskim domu ubiera się choinkę. Ozdobione bombkami, łańcuchami i lampkami drzewo – najczęściej świerk lub jodła – jest symbolem życia i odradzania się, a także narodzin Jezusa. W Wigilię  pod choinką na wszystkich czekają prezenty od Mikołaja. Współcześni Mikołajowie wzorują się na św. Mikołaju z Miry, biskupie, który podarował biednym cały swój majątek. W wigilijny wieczór spożywa się uroczystą kolację, zwaną również wigilią. Zasiada się do niej, gdy na niebie zabłyśnie pierwsza gwiazdka. Ta tradycja jest nawiązaniem do Gwiazdy Betlejemskiej, którą według Biblii ujrzeli na niebie trzej królowie i która doprowadziła ich do nowo narodzonego Dzieciątka. Wigilijną wieczerzę rozpoczyna modlitwa i czytanie fragmentów Pisma Świętego opowiadających o narodzinach Pana Jezusa. Następnie wszyscy dzielą się opłatkiem, co symbolizuje zgodę i pojednanie. Na zasłanym białym obrusem stole stoją postne, czyli bezmięsne dania. Potraw powinno być dwanaście, aby zapewnić sobie szczęście w nadchodzącym roku, należy skosztować każdego z dwunastu dań. Jak każe tradycja na wigilijnym stole powinno być o jedno nakrycie więcej, jest ono przeznaczone dla niezapowiedzianego gościa. Potem śpiewa się kolędy, a o północy rozpoczyna się uroczysta msza, zwana pasterką na pamiątkę pasterzy, którzy przybyli do stajenki z maleńkim Jezusem. Istnieje przesąd, że o północy zwierzęta przemawiają ludzkim głosem. Dawniej mieszkańcy wsi dzielili się  ze zwierzętami opłatkiem, a nawet wprowadzano je do domu. Miało to ochronić je przed chorobami i zabezpieczyć przed złymi czarami.

W drugiej części naszego świątecznego spotkania odwiedził nas Mikołaj, który wręczył każdemu dziecku słodki upominek. Następnie wspólnie przeczytaliśmy opowiadanie „Gwiazdkowe prezenty” autorstwa Anny Onichimowskiej. Było to niezwykle miłe i pouczające świąteczne spotkanie DKK dla dzieci.

Z ogromną radością informujemy Państwa, że wniosek o objęcie przedsięwzięcia „Nasielskie Wrota Kultury” wsparciem bezzwrotnym w formie grantu z planu rozwojowego w ramach Inwestycji A2.5.1:Program wspierania działalności podmiotów sektora kultury i przemysłów kreatywnych na rzecz stymulowana ich rozwoju z Krajowego Planu Odbudowy sfinansowanego przez Unię Europejską NextGenerationEU został rozpatrzony pozytywnie i otrzymał dofinansowanie w kwocie 21 312,00 zł.

Efektem realizacji projektu będzie wirtualny spacer po naszej bibliotece, szkolenia dla pracowników biblioteki i wolontariuszy, zakup monitora interaktywnego 75 cali z mobilną podstawą oraz laptopa.

Wirtualny spacer to nowoczesna forma prezentacji obiektu dostępna online na stronie internetowej biblioteki. Proces jego stworzenia rozpocznie się od wykonania profesjonalnych zdjęć sferycznych 360°, które wiernie oddadzą przestrzeń placówki. Każde ujęcie poddawane będzie obróbce, retuszowi i montażowi, aby zapewnić najwyższą jakość wizualną. Następnie całość zostanie skonfigurowana programistycznie w formie interaktywnej wycieczki, umożliwiającej płynne przemieszczanie się pomiędzy kolejnymi pomieszczeniami Miejsko-Gminnej Biblioteki Publicznej w Nasielsku. Spacer dodatkowo zostanie wzbogacony głosem lektora, w którego rolę wcieli się Pan Andrzej Wójciak i w atrakcyjny sposób opowie o historii budynku biblioteki, jej działalności, bogatej ofercie, poszczególnych pomieszczeniach i zbiorach. Efektem końcowym będzie intuicyjny, angażujący wirtualny spacer online, dzięki któremu odwiedzający stronę mogą poznać naszą bibliotekę, a następnie zdecydować, że warto odwiedzić placówkę osobiście.

Zakup monitora interaktywnego z mobilną podstawą i laptopa to inwestycja, która znacząco poszerzy ofertę biblioteki i uczyni ją jeszcze bardziej atrakcyjną dla użytkowników. Nowoczesne narzędzie edukacyjne umożliwi prowadzenie warsztatów, lekcji bibliotecznych i spotkań autorskich w formie multimedialnej. 

Dla pracowników biblioteki i wolontariuszy przewidziane są szkolenia, które poszerzą nasze kompetencje i ułatwią obsługę nowego sprzętu.

Dzisiaj naszą bibliotekę odwiedzili uczniowie klasy 0 b Szkoły Podstawowej nr 1 im. Konstytucji 3 Maja w Nasielsku wraz z wychowawczynią, Panią Martą Wrońską. Podczas lekcji bibliotecznej panie bibliotekarki przybliżyły dzieciom zawód bibliotekarza. Opowiedziały o tym, że do głównych zadań bibliotekarza, zajmujących najwięcej czasu, należy wypożyczanie książek oraz sprawowanie opieki nad zasobami biblioteki. Wspomniały również, że bibliotekarze zajmują się gromadzeniem i opracowywaniem zbiorów, promowaniem czytelnictwa poprzez ciekawe lekcje biblioteczne, warsztaty dla dzieci w różnym wieku, zajęcia organizowane dla dzieci spędzających wakacje i ferie zimowe w mieście, włączanie się do ogólnopolskich akcji takich jak: Mała książka–wielki człowiek, Narodowe Czytanie pod patronatem Pary Prezydenckiej, Cała Polska Czyta Dzieciom, Tata też czyta, Noc Bibliotek i wielu, wielu innych. Podkreśliły też, jak  ważna w zawodzie bibliotekarza jest znajomość odpowiednich systemów bibliotecznych, administracja danych osobowych oraz doskonała znajomość przepisów prawa związanych z prawami autorskimi i prawami pokrewnymi. Jest to bardzo wszechstronna i różnorodna praca. Biblioteka to również miejsce, które ma inspirować i zachęcać młodego czytelnika do korzystania z księgozbioru. 

W drugiej części lekcji bibliotecznej panie bibliotekarki zaprezentowały dzieciom różne rodzaje książek dostosowanych do ich wieku, jakie posiada w swoich zasobach biblioteka. Były to głównie krótkie bajeczki i historyjki, dłuższe bajki i opowiadania, obrazkowe historie, książki dźwiękonaśladowcze, edukacyjne, z ruchomymi elementami, do nauki czytania, interaktywne oraz książki aktywizujące z elementami dźwiękowymi, a także w formacie trójwymiarowym. Następnie przybliżono dzieciom zasady udziału w kampanii społecznej „Mała książka – wielki człowiek”, w której nasza biblioteka bierze udział. Długo rozmawialiśmy też o korzyściach płynących z systematycznego czytania.

Na zakończenie dzieci, które nie były jeszcze użytkownikami  biblioteki dołączyły do grona Czytelników i wypożyczyły wybrane przez siebie książeczki. Było to niezwykle miłe i pouczające spotkanie. 

W niedzielne popołudnie, 7 grudnia br., grupa Czytelników Miejsko-Gminnej Biblioteki Publicznej w Nasielsku wyruszyła do Warszawy, aby wspólnie obejrzeć musical „Opowieść wigilijna” w Teatrze Palladium. Już od pierwszych chwil podróży czuło się wyjątkową atmosferę, w autokarze panowała radość i podekscytowanie, a rozmowy krążyły wokół nadchodzących Świąt Bożego Narodzenia. Dla wielu uczestników był to nie tylko wyjazd kulturalny, ale także okazja do spędzenia czasu w gronie znajomych i sąsiadów.

Musical „Opowieść wigilijna” zachwycił wszystkich bogactwem scenografii, mroczne zaułki XIX-wiecznego Londynu kontrastowały z ciepłem świątecznych dekoracji, a efekty świetlne i muzyka budowały nastrój pełen magii. Historia Ebenezera Scrooge’a, który dzięki spotkaniu z duchami Bożego Narodzenia przechodzi przemianę serca, została przedstawiona w sposób niezwykle poruszający.

Wyjazd do Teatru Palladium był czymś więcej niż tylko spotkaniem z kulturą, stał się wspólnym przeżyciem, które wprowadziło wszystkich w nastrój nadchodzących Świąt. Dzięki inicjatywie biblioteki Czytelnicy mogli nie tylko obejrzeć znakomite widowisko, ale też poczuć magię wspólnoty i radości, jaką daje obcowanie z literaturą i sztuką.

Mikołajkowe opowieści

Czwartkowe, 4 grudnia br., warsztaty literacko-teatralne poświęciliśmy opowieściom mikołajkowym. Podczas naszego spotkania poznaliśmy historię żyjącego w IV wieku biskupa z Miry - św. Mikołaja, który słynął z dobroci i pomagania potrzebującym. Dowiedzieliśmy się, że związany z Mikołajkami zwyczaj obdarowywania się drobnymi upominkami narodził się w średniowieczu i trwa do dziś w wielu krajach Europy. Sprawdziliśmy, jak nazywany jest św. Mikołaj w różnych krajach. Wiemy już, że prezenty przynosi np.: Sinterklaas, Santa Claus, Noel Baba, Pai Natal, Mikulas, Sveti Nikola, Julemanden, Jultomten, Joulupukki i Shengdan Laoren. Przy słodkim poczęstunku dzieliliśmy się historiami o tym, w jaki sposób obchodzimy to święto: w gronie rodzinnym, w szkole, wśród przyjaciół czy znajomych. A także w skupieniu pisaliśmy listy do św. Mikołaja, które następnie skrupulatnie zapakowaliśmy. Otworzymy je dopiero w nowym roku, może na ostatnich zajęciach, żeby nasz ulubiony święty miał więcej czasu na ich realizację. 

W sobotę, 6 grudnia br. o godzinie 11:30 spotkaliśmy się w bibliotece, aby uczestniczyć w mikołajkowym spotkaniu Dyskusyjnego Klubu Książki dla dorosłych.

Atmosfera tego dnia była wyjątkowo intensywna i gorąca, a wszystko to za sprawą najnowszej powieści Łukasza Orbitowskiego zatytułowanej „Wróg”, która wzbudziła żywe emocje i podzieliła uczestników. Jest to opowieść dziejąca się w dwóch rzeczywistościach: między Krakowem w 2003 roku, a Rzymem czasów Nerona. Głównym jej bohaterem jest Stanisław Zoll, strażak oskarżony o wywołanie pożaru w krakowskim centrum handlowym Gigant. Podczas rozmów z psychiatrą opowiada historię, w której twierdzi, że w poprzednim wcieleniu był cesarzem Neronem. Wspólnie uznaliśmy, że bohater „Wroga” chce się rozgrzeszyć, ale zadaliśmy sobie pytanie czy może sam autor nie próbuje tego zrobić? Powieść ta łączy wątki katastrof, miłości i winy, pokazując, że ludzkie namiętności i słabości są ponadczasowe. Pokazuje, iż człowiek sam dla siebie potrafi być wrogiem. Członkowie Dyskusyjnego Klubu Książki jednogłośnie stwierdzili, że jest to wyjątkowy utwór, który nie wpisuje się w żadne schematy. Klubowicze podkreślili, że książka jest wymagająca, a narracja prowadzona w formie monologu wymaga skupienia. Część osób była zafascynowana tym, jak autor odczarowuje stereotyp cesarza jako szalonego tyrana, pokazując go także jako artystę i człowieka targanego emocjami. Ostatecznie powieść Orbitowskiego została uznana za książkę prowokującą do refleksji o tym, jak historia powtarza się w różnych odsłonach, i jak człowiek zmaga się z własną tożsamością. Zgodziliśmy się, że to lektura, która nie daje łatwych odpowiedzi, ale zmusza do zadawania pytań o naturę winy, miłości i odpowiedzialności. I mimo że opinie były podzielone, wszyscy zgodnie stwierdziliśmy, że „Wróg” to książka, która idealnie nadaje się do dyskusji, bo każdy odczytuje ją inaczej.

Było to ostatnie w tym roku spotkanie Dyskusyjnego Klubu Książki. Bawiliśmy się świetnie, a dyskusja była pełna niezwykłych emocji, pokazała nam, że każdy może odebrać ten sam utwór zgoła inaczej. Dziękujemy wszystkim za tak liczne przybycie i współtworzenie Klubu oraz przemiłą atmosferę. Kolejne spotkanie już w styczniu! Do zobaczenia!

Przeszłość Wągrodna położonego na południe od Nasielska przy dawnym trakcie do Pomiechowa, jest słabo znana. Przeszkodą do rekonstrukcji dziejów tej wsi jest wyjątkowo uboga baza źródłowa w dostępnych zasobach archiwalnych, zamykająca się łacińskimi słowami ex-silentio[1]. Jednakowoż, studiując herbarze polskich heraldyków można założyć, że wieś ta była u schyłku średniowiecza własnością rycerską i gniazdem rodowym Wągrodzkich herbu Rogala. Według znakomitego heraldyka ks. Kacpra Niesieckiego, Stanisław Wągrodzki był podsędkiem ziemi zakroczymskiej i poborcą opłat sądowych w XVII w., i inny nieznany z imienia Wągdrodzki pełnił godność podczaszego zakroczymskiego, będąc jednocześnie posłem na sejm w 1724r. Kolejny przedstawiciel tego rodu, Adam był miecznikiem zakroczymskim i podczaszym tej ziemi, inny Adam był pisarzem ziemskim zakroczymskim[2]. Na szczególną uwagę w czasach staropolskich zasłużył sobie Franciszek Wągrodzki będący generałem –  adiutantem Stanisława Augusta Poniatowskiego[3]. Jak wynika z tego wywodu heraldycznego, był to ród możny, zasłużony dla kraju, skoligacony i spowinowacony z wieloma rodzinami szlacheckimi na całym Mazowszu.

Z ksiąg Heroldii Królestwa Polskiego pochodzi informacja mówiąca o majorze Antonim Wągrodzkim, synu Macieja i Julianny Marx, legitymowanym ze szlachectwa w 1838 r., który był wnukiem Alfonsa – pisarza ziemi zakroczymskiej. Źródła z epoki przedstawiają go jako gorącego patriotę, powszechnie szanowanego przez współobywateli. Warto dodać, że u schyłku czasów staropolskich do Wągrodzkich należały takie wsie jak: Grabie, Mazewo, Małoklęski, Pokrzywnica, Popielżyn i Szczytno[4].

Zakładając, że stwierdzenie dotyczące gniazda rodowego we wsi Wągrodno jest słuszne, należy zadać pytanie gdzie mogła znajdować się siedziba tak zacnego i zasłużonego rodu rycerskiego? Przez analogię i domysły, miejsca posadowienia dawnego dworu należy szukać wśród mokradeł, czyli w terenie trudno dostępnym. Według Łukasza Opalińskiego autora książki Krótka nauka budownicza dworów, pałaców, zamków podług nieba i zwyczaju polskiego: Starzy polacy albo na wysokich górach albo w dole i w błocie murowali, jako to dawne zamki pokazują[5].

Słusznym wydaję się domniemanie, że fortalicjum Wągrodzkich powstało jeszcze u schyłku średniowiecza i zapewne było w większości zbudowane z drewna okolicznych lasów, a tylko niektóre jego fragmenty takie jak skarbczyk czy alkierze wymurowane zostały z ciosanego kamienia. Przypuszczalnie, dwór obronny otoczony był fosą, a być może też palisadą zwaną ostrokołem. Poprzez analogię do innych ośrodków osadniczych ziemi nasielskiej, dwór i wieś Wągrodno zostały zniszczone w okresie drugiej wojny północnej powszechnie nazywanej potopem. Należy zaznaczyć, że wieś leżała przy ważnym trakcie wiodącym z Nasielska do Zakroczymia, gdzie przez dwa lata funkcjonował szwedzki obóz wojskowy znany w całej okolicy z uwagi na niszczycielską działalność skoszarowanych tam żołnierzy.

Źródła pisane o 17-wiecznej proweniencji nader dobitnie oceniają sytuację powojenną następującymi słowami: po nieprzyjacielu, ani budynków chłopskich, ani dworskich, ani bydeł, stada owiec i żadnego sprzętu domowego nie zostało, ale wszystko z gruntu przez ogień nieprzyjaciel zniósł i tak same pola gołe jeno bez zasiewów stały. Poddanych pozabijano, drudzy powietrzem pomarli, a drudzy się porozchodzili[6].

Po zniszczeniach potopu fortuna Wągrodzkich znacznie zmalała, więc Wągrodno oddano w zastaw hipoteczny rodzinie Wesslów, skoligaconej z Sobieskimi. W połowie  XVIII w. Wągrodno przeszło ostatecznie na własność dziedziczną Wesslów, jednakże w posiadaniu tego rodu pozostało tylko w ciągu jednego pokolenia, bo już u schyłku czasów staropolskich wraz z ręką Józefy Wesslówny przeszło na własność Stanisława hr. Dąbskiego herbu Godziemba, wywodzącego się z Kujaw[7]. Źródła pisane przedstawiają Dąbskiego jako ekscentrycznego magnata i utracjusza, który żywota dokonał w niedostatku. Powodem jego niepowodzeń finansowych było ogromne zadłużenie posiadanych dóbr ziemskich w Banku Berlińskim szacowane na 330 tys. talarów, stanowiące 70% zadłużenia całego powiatu pułtuskiego. Większość pożyczek Dąbskiego została wypowiedziana przez bank w 1805 r., o czym świadczą liczne procesy sądowe w sprawach dłużnych z tego okresu. Nominalnie Wągrodno stanowiło więc własność Dąbskiego do 1809 r., a później jego dzieci, a de facto wierzyciela czyli Banku Berlińskiego, w którego imieniu zarządzał pełnomocnik w osobie W. Englera do lat 20. XIX w., a następnie do lat 40. mecenasa Jeziorańskiego.[8]

Do zadłużonych wsi i folwarków kierowano kolonistów niemieckich, którzy otrzymywali różne przywileje i zwrot kosztów dojazdu na miejsce osiedlenia tzw. podwodowe. Na obszarze gminy Nasielsk osiedlali się oni obok Chlebiotek, Dębinki Czajkowskiej, Mazewa i Mogowa, również w Wągrodnie. Część z nich spolonizowała się całkowicie, przechodząc na katolicyzm, pozostali przesiedlali się w późniejszym czasie w inne rejony okupowanych ziem polskich lub do Rzeszy[9].

Zimą 1806r. przez Wągrodno do Nasielska przemieszczał się korpus marszałka Davouta, w którym przebywał Napoleon Bonaparte. Źródła pamiętnikarskie francuskie i polskie wspominają o potyczkach w lasach pomiędzy Psucinem a Wągrodnem z Baszkirami i Kozakami i o niebywałych zniszczeniach dróg i zabudowań[10].

Liczne przemarsze wojsk polskich przez wieś miały też miejsce podczas wojny polsko-rosyjskiej 1831 r. Szacuje się, że w toku tej wojny przez Wągrodno do Nasielska przeszło kilkanaście tysięcy żołnierzy i zbliżona liczba koni. Wydaje się, że najbardziej sentymentalny był przemarsz 250 kosynierów i jednego batalionu 3. Pułku strzelców pieszych pod rozkazami majora Antoniego Wągrodzkiego, którego ród wywodził się z tej wsi[11]. Inne oddziały Wojska Polskiego przeciągające przez Wągrodno wymienione zostały w moim opracowaniu pt. Zarys dziejów Psucina i tam odsyłam Czytelnika po więcej szczegółów.

Wracając do dziejów gospodarczych Wągrodna warto dodać, że w październiku 1832r. dobra nasielskie nabył od Banku Berlińskiego Skarb Publiczny Banku Polskiego, kilka lat później w 1836 r. dominium wystawiono na sprzedaż w drodze licytacji publicznej, jednak do transakcji nie doszło z uwagi na brak oferenta[12]. W 1838 r., podczas kolejnej licytacji dobra nasielskie nabył Józef Koźmiński herbu Poraj, będący wówczas mieszkańcem Warszawy, który na zakup fortuny i jej modernizację zaciągnął znaczne kredyty w Banku Polskim. W 1842 r. jego zobowiązania wobec banku osiągnęły kwotę 953.810 złp., a ich konsekwencją była kolejna licytacja przeprowadzona w Płocku w 1845 r.[13]. Z opisu dóbr wynika, że Wągrodno wraz z Krogulami wchodziło w skład folwarku Siennica i wieś z przyległościami Budy Siennickie. Nabywcą klucza nasielskiego został wówczas Aleksander Kurtz znany w Królestwie Polskim działacz gospodarczy na dużą skalę, ale też równie znany polityk obozu Białych. Był on ostatnim właścicielem całej tej niepodzielonej jeszcze fortuny liczącej 5400 ha i samego Nasielska[14]. Po nim, w okresie postyczniowym w drodze exdywizji dobra zostały rozdrobnione.

Wiarygodnym źródłem informacji z tego okresu dotyczącym ośrodków osadniczych w Królestwie Polskim jest z pewnością Słownik Geograficzny Królestwa Polskiego Filipa Sulimierskiego, wydany pod koniec XIX w. Wynika z niego, że Wągrodno było wsią powiatu pułtuskiego, gminy i parafii Nasielsk leżącą przy drodze do Twierdzy Nowogieorgijewskiej. W 1827 r. liczyło 10 domów i 60 mieszkańców[15]. Innym bardziej szczegółowym zasobem wiedzy o Wągrodnie jest Obwieszczenie pisarza Trybunału Cywilnego Guberni Płockiej datowane na 27 lutego 1849 r. sporządzone na okoliczność planowanej sprzedaży dóbr nasielskich. Dokument określa granice Wągrodna, stwierdzając, że leży pomiędzy wsią Budy Siennickie a folwarkiem Siennica i ma powierzchni ziemi jak to: a) w ogrodach warzywnych mórg 4, w gruntach ornych klasy II i III obejmujących zarazem 5 mórg gruntu do karczmy jeszcze nie egzystującej przywiązanego, włuk 6 mórg 16, e) w placach pod zabudowaniami mórg 4, d) w drogach i nieużytkach mórg 2, razem włuk 6 mórg 26[16] (Czyli ogółem Wągrodno liczyło 120 ha – S.T.). Z dalszej treści cytowanego dokumentu wynika, że Wągrodno było zabudowane 11. chałupami wraz z towarzyszącą im zabudową gospodarczą czyli chlewami, oborami i stodołami, a każda zagroda miała też mały ogródek owocowo–warzywny. Siedem posesji należało do czynszowników, a cztery dalsze były własnością dworską zasiedloną przez chłopów pańszczyźnianych. Obwieszczenie wymienia tylko czynszowników jako tzw. osoby główne płacące czynsz dzierżawczy, natomiast pomija ich rodziny i milczy na temat rodzin chłopskich. Płatnikami czynszu były następujące osoby: 1. Ewa, Stanisław, Józef i Antoni rodzeństwo Łosiewiczowie uiszczający sumę 6 rubli srebrnych i 75 kopiejek rocznie, 2. Mateusz Barcel -6 rbs i 75 kop., 3. Kazimierz Fijewski - 22 rbs i 87 kop., 4. Jakub Krysiński - 8 rbs i 75 kop., 5. Bartłomiej Adamski- 6 rbs i 87 kop., 6. Paweł Kaczyński - 13 rbs i 50 kop., 7. Antoni Kaczyński - 6 rbs i 75 kop.[17].

Najwyższy czynsz odprowadzał do dominium Kazimierz Fijewski, który dysponował areałem o pow. ok. 20 ha, pozostałe gospodarstwa były znacznie mniejsze i zajmowały obszar 7–8 hektarów. Oprócz czynszu dzierżawnego, mieszkańcy Wągrodna opłacali podatek transportowy przeznaczony na utrzymanie dróg lokalnych oraz podatek rekrutowy, który uwalniał ludność wiejską od uciążliwego obowiązku bezpłatnego kwaterowania wojska. Wymienione obciążenia fiskalne rzutowały w znaczny sposób na kondycję ekonomiczną mieszkańców Wągrodna[18]. Różne podatki bezpośrednie uzupełniane były w miarę potrzeb ofiarami i składkami nadzwyczajnymi przeznaczonymi na potrzeby władz cywilnych i wojskowych. Zjawisko to rozwinęło się zwłaszcza w latach po powstaniu styczniowym, stanowiąc element represji politycznych wobec zniewolonego narodu.

Po uwłaszczeniu chłopów w 1864 r., ponad 20 ha gruntów z Wągrodna przeszło na własność włościańską. Chłopi mogli ponadto wypasać w folwarku Siennica 4 sztuki własnego bydła oraz 15 sztuk trzody chlewnej na gruntach folwarcznych. Włościanom przysługiwało również prawo korzystania z dworskich lasów w zakresie pozyskiwania drewna na cele budowlane, opałowe i na ogrodzenia[19].

Warto w tym miejscu zauważyć, że gospodarstwa chłopskie powyżej 5 ha, stanowiły przynajmniej połowę wszystkich gospodarstw w okolicach Nasielska i jako takie były zdolne do zaspakajania potrzeb konsumpcyjnych rolnika i jego rodziny. Inne potrzeby wymagały zatem podejmowania dodatkowej pracy najemnej w folwarkach ziemiańskich lub w zakładach przetwórczych w pobliskim Chrcynnie takich jak: browar, gorzelnia i krochmalnia będących własnością Bronisława Kurtza. Pod koniec lat 70. XIX w. doszedł następny duży pracodawca niemalże sąsiadujący z Wągrodnem, czyli Kolej Nadwiślańska, która zatrudniła w rejonie Nasielska ok. 200 osób[20].

Schyłek XIX stulecia jawił się dla Nasielska i całego regionu jako okres wzmożonego rozwoju gospodarczego. Podejmowane były wówczas różne śmiałe zadania inwestycyjne. Obok wspomnianej linii Kolei Nadwiślańskiej, doszło do rozbudowy i modernizacji twierdzy modlińskiej, a ściślej mówiąc jej zewnętrznego pierścienia przebiegającego przez południową część gminy Nasielsk w sąsiedztwie Wągrodna. Mieszkańcy dysponujący dobrym sprzężajem mogli całkiem sporo zarobić podczas prac ziemnych i transportowych przy budowie fortów w Toruniu, Goławicach i Cegielni Psuckiej, gdzie powstało tzw. polowe dzieło piechoty czyli fortyfikacje ziemne[21].

Dużej skali inwestycją, która budziła szczególne zainteresowanie społeczności katolickiej była budowa monumentalnej świątyni w Nasielsku. Mieszkańcy Wągrodna wzorem innych nasielskich parafian, uczestniczyli w pracach rozbiórkowych starego gotyckiego kościoła, dostarczali też kamień i żwir na fundamenty nowego obiektu sakralnego. Zbierali datki pieniężne przeznaczone na prace budowalne przy nowym kościele, a wielu z nich własnoręcznie wykonywało proste czynności na placu budowy. Wznoszenie nowej świątyni gromadziło najbardziej aktywnych mieszkańców podnasielskich wsi wchodzących w skład parafii św. Wojciecha. Pochodzili oni ze wszystkich warstw społecznych a więc: ziemian, lokalnej inteligencji, drobnej szlachty, robotników i włościan, reprezentując całe spektrum społeczne mikroregionu[22].

Podczas I wojny światowej, wiele podnasielskich wsi zostało spalonych przez wycofujące się oddziały rosyjskie powszechnie stosując taktykę spalonej ziemi. Ogrom zniszczeń opisuje w swoich zapiskach pamiętnikarskich z tego okresu ks. Marceli Przedpełski- wicedziekan nasielski. Warto na chwilę dać mu głos: dzień 14 lipca 1915r. przyniósł nam wieść ogromną: wojska rosyjskie cofają się i wszystko palą, ludność zmuszają do ucieczki. Zaraz tegoż dnia ludność ruszyła ze swoich siedlisk. Dnia 15 lipca ucieczka przybrała olbrzymie rozmiary. Nikt oprócz starców, których własne dzieci porzuciły na razie nie został, bo i nie było gdzie. Około południa paliło się w parafii jednocześnie 16 wsi. Dzień był spokojny, dymy unosiły się wysoko pod niebo, jakby z żałosną i wielką skargą na krzywdę ludzką. Paliła się potem cała okolica, folwarki i wsie, sterty i stygi ze świeżym zbożem. Parafia w ogóle poniosła olbrzymie straty w zabudowaniach, zbożach, inwentarzu, sprzętach i ubraniu[23].

Zniszczenia wojenne z okresu I wojny światowej lokowały powiat pułtuski a w nim gminę Nasielsk w czołówce najbardziej zniszczonych obszarów Kongresówki, 167 wsi zostało całkowicie zniszczonych, co stanowiło 40% ośrodków osadniczych w obszarze wiejskim starostwa pułtuskiego[24].

Kolejne nieszczęście dotknęło Wągrodno i jego mieszkańców w sierpniu 1920 r. podczas wojny polsko-bolszewickiej. W rejonie Miękoszyn-Studzianki-Wągrodno 17. DP prowadziła zacięte walki z dwoma brygadami piechoty sowieckiej[25]. To, co ocalało z substancji materialnej po rosyjskiej pożodze z 1915 r. zostało zniszczone w roku 1920. Ludność zubożała do tego stopnia, że nie była w stanie płacić podatków, a jesienna uprawa pól okazała się niemożliwa z powodu braku koni zarekwirowanych przez wojsko.

W okresie II Rzeczypospolitej gmina Nasielsk, a w niej Wągrodno, znalazła się powiecie pułtuskim i województwie warszawskim. Gmina Nasielsk w analizowanym okresie zajmowała obszar 13 797 ha (137,97 km2), a zamieszkiwało ją 9304 mieszkańców skupionych w 65 sołectwach. Największymi sołectwami były: Popowo Borowe, Goławice, Psucin i Nuna. Większa własność rolna zajmowała obszar 3 180 ha (23%), natomiast na mniejszą własność rolną składały się 1 832 gospodarstwa włościańskie i drobnoszlacheckie. Przeciętna wielkość takiego gospodarstwa wynosiła 5,7 ha[26]. W strukturze zasiewów dominowała uprawa żyta, którym obsiewano 49% gruntów ornych, następnie owies zajmujący ok. 15% zasiewów, jęczmień – 13% i pszenica – 10,5%. Na pozostałych gruntach uprawiano rośliny okopowe, przemysłowe i pastewne[27]. W zakresie produkcji zwierzęcej zdołano odbudować przedwojenny stan inwentarza żywego w gminie Nasielsk, a nawet go znacząco podnieść. W 1931 r. zanotowano tu 3 465 sztuk bydła (wzrost o 3,6%), 1 242 sztuki trzody chlewnej (wzrost o 4,1%) i 372 owce (wzrost o 9%). Zmniejszeniu natomiast uległo pogłowie koni o 8,7%, chyba głównie za sprawą alternatywnych środków transportu, szczególnie w drugiej połowie lat trzydziestych XX w.[28].

Wągrodno tego okresu zamieszkiwało 108 mieszkańców, w tym 56 mężczyzn i 52 kobiety, do których należało 16 zabudowanych posesji. Wszyscy mieszkańcy podczas spisu powszechnego w 1921 r. zadeklarowali narodowość polską i wyznanie rzymsko-katolickie[29].

Rozwój gospodarczy Wągrodna, wzorem innych ośrodków osadniczych Mazowsza i innych ziem historyczno-geograficznych Polski został przerwany wybuchem II wojny światowej. Hitlerowski okupant doprowadził do eksterminacji ludności, zwłaszcza tej o nastawieniu patriotycznym i zniweczył osiągnięcia gospodarcze będące efektem działania wielu pokoleń mieszkańców. Okres ten wymaga dalszego, bardziej szczegółowego opracowania, do czego zachęcam młodszych badaczy lokalnej historii, deklarując wskazówki bibliograficzne i wszelką inną pomoc w celu zapisania białych plam w dziejach wsi.

Artykuł ten dedykuję Idzie Żmiejewskiej znanej i cenionej autorce polskich bestsellerów poświęconych Warszawie, której mama śp. Jadwiga z Lewandowskich-Sekutowiczowa, znana jako wybitna polonistka, pochodziła z Wągrodna. Wierzę, że kuzynka mojej żony, Ida, napisze kiedyś powieść o Wągrodnie i jego mieszkańcach.

dr Stanisław Tyc

      Nasielsk, grudzień 2025 r.

 
[1] łac. – przeszłość milczy
[2] K. Niesiecki, Herbarz polski Kaspra Nesieckiego S. J. powiększony dodatkami z późniejszych autorów, rękopisów, dowodów urzędowych i wydanych przez Jana Nep. Bobrowicza, Lipsk 1841r. tom X, s. 215.
[3] Guaerenda Biuletyn Warszawskiego Towarzystwa Genealogicznego, Warszawa 2023,  s. 83.
[4] Szlachta wylegitymowana w Królestwie Polskim w latach 1836-1861, oprac. E. Sączys, Warszawa 2007, s.215
[5] Ł. Opaliński, Krótka nauka budownictwa dworów, pałaców, zamków podług nieba i zwyczaju polskiego, Kraków 1659, oprac. A Miłobęcki, Wrocław 1957, s.14.
[6] J. Gieysztorowa, Zniszczenia i straty wojenne oraz ich skutki na Mazowszu, [W]  Polska w okresie drugiej wojny północnej 1655-1650, t.1, Rozprawy, pod red. K. Lepszego, Warszawa 1957, s. 330.
[7] APP Hipoteka w Pułtusku, Księga hipoteczna miasta Nasielsk, nr 69.
[8] AGAD, KRSW, sygn.. 4415, p. I i sygn.. 4417, p. III.
[9] S. Tyc, Nasielsk jako ośrodek życia gospodarczego na północnym Mazowszu w latach 1795–1939, Pułtusk 2011, s. 66.
[10] A. Kociszewski, Mazowsze w epoce napoleońskiej, Ciechanów 1984, s. 43, P.F. Lorain, Napoleons Campain in Poland 1806–1807, A Military history of Napoleon’s First war with Russia, London 1901, s.330; Pamiętnik Polaka, który służył w wojsku francuskim w latach 1806 – 1807, [w;] Pszczółka krakowska z 1822r. b. p
[11] B. Pawłowski, Źródła do dziejów wojny polsko rosyjskiej 1830 – 1831 r., t. 3., od 12 maja do 15 lipca 1831 r., Warszawa 1933, s.240–248.
[12] AGAD, KRSW, sygn.. 4420, p. w.
[13] Ibidem, sygn.. 4418, p. w.
[14] Ibidem, sygn.. 4420, p. VI.
[15] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego i innych krajów Słowiańskich, pod red. F. Sulimierskiego, B. Chlebowskiego, W. Walewskiego, t. 9, Warszawa 1888, s. 458.
[16] AGAd, KRSW. Sygn. 4420, Obwieszczenie pisarza Trybunału Cywilnego Gubernii Płockiej z 27 lutego 1849 r., s. 10.
[17] Ibidem, s. 11
[18] Ibidem, s.12
[19] APP, Hipoteka Nasielska, sygn. 2/105, k. 200
[20] Przemysł Fabryczny w Królestwie Polskim, oprac. A. R. Sroka, Warszawa 1910, b. p; APW, ZPP, sygn. 154, k. 62
[21] R. Bochenek, Twierdza Modlin, Warszawa 2003, s. 83.
[22] Echa Płockie i Łomżyńskie 1900 nr 91, s. 3.
[23] Kronika Rzymsko–Katolickiej parafii Klukowo (1939–1947), pod red. M. M. Grzybowskiego, Płock 2007, s. 11.
[24] T. Świecki, F. Wybult, Mazowsze Płockie w czasach I wojny światowej i powstania państwa polskiego, Toruń 1932, s. 80.
[25] W. Sikorski, Nad Wkrą i Wisłą. Studium polsko–rosyjskiej wojny 1920, Lwów 1928, s. 146.
[26] APP,  ZPP, sygn. 117, k. 17.
[27] AAN, Centralne Towarzystwo Rolnicze 1906 – 1939 (CTR), sygn.. 1107, k. 5
[28] Ibidem, k. 6.
[29] Pierwszy powszechny spis Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 30 września 1921r., Warszawa 1927, k. 9.

W drugiej części naszego świątecznego spotkania odwiedził nas Mikołaj, który wręczył każdemu dziecku słodki upominek. Była to niezwykle miła i magiczna świąteczna lekcja biblioteczna.

W drugiej części naszego świątecznego spotkania odwiedził nas Mikołaj, który wręczył każdemu dziecku słodki upominek. Następnie przybliżyliśmy dzieciom zasady udziału w akcji Mała książka – wielki człowiek, skierowanej do dzieci w wieku przedszkolnym, a która cieszy się ogromnym zainteresowaniem w naszej placówce. Zapraszamy, Wyprawki Małego Czytelnika, zakładki do książek, Karty Małego Czytelnika do zbierania naklejek czekają. Do zobaczenia w bibliotece!

Dziękujemy wszystkim uczestnikom za obecność i zapraszamy na kolejne wspólne wyjazdy z cyklu „Zwiedzamy z biblioteką”.

     Na wstępie tego magicznego i tajemniczego spotkania przeprowadziliśmy lekcję biblioteczną dotyczącą wróżb andrzejkowych, podczas której dzieci dowiedziały się, że wieczór andrzejkowy to zabawa, często taneczna, połączona z wróżeniem.  Andrzejki  to  nie tylko dobra zabawa, ale również źródło szacunku, pamięci dla tradycji i obrzędów ludowych. Wróżby pobudzają wyobraźnię, uczą kreatywności, pozwalają na chwilę oderwać się od rzeczywistości i przenieść w świat magii. Organizuje się je 29 listopada w wigilię św. Andrzeja, czyli dzień przed imieninami Andrzeja. Dawniej w wieczór andrzejkowy wróżyły sobie tylko młode panny, które marzyły o tym, aby jak najszybciej wyjść za mąż. Chciały wiedzieć, jak przyszły wybranek będzie miał na imię, czy będzie bogaty i kiedy nastąpi ślub. Wcześniej, 24 listopada, w wigilię św. Katarzyny, obchodzono katarzynki, męski odpowiednik andrzejek. Tego dnia kawalerowie mogli wywróżyć sobie przyszłe żony. Uczestnicy poznali również sposoby wróżenia takie jak: astrologia, chiromancja, kartomancja i numerologia. Następnie dowiedzieli się, jakie są najpopularniejsze sposoby wróżenia podczas dzisiejszych zabaw andrzejkowych i wysłuchali wiersza Doroty Gellner pt. „Wieczór andrzejkowy”.

      Po tym miłym wstępie spełniliśmy czar andrzejkowych wróżb, w których królowały tajemnicze opowieści i zabawy: „Gra w zawody”, „Przepowiadanie przyszłości”, „Wędrówka butów”, „Magiczny krąg”, „Mowa kwiatów”, „Szpilka prawdy”, „Piernikowe wróżby” oraz wybór partnera na całe życie – „Imiona z serca”. Dzieci zostały wprowadzone w tajniki tego magicznego dnia wróżb andrzejkowych i z dużym zaangażowaniem wzięły udział w zabawach przygotowanych zgodnie z polskimi tradycjami.

Dla Dyskusyjnego Klubu Książki dla dorosłych miesiąc listopad jest wyjątkowy, ponieważ jest to miesiąc, w którym 15 lat temu rozpoczęliśmy swoją działalność. Od 2010 roku nasi Kochani Klubowicze spotykają się regularnie, by dzielić się wrażeniami z lektur, wymieniać poglądy, wzajemnie się inspirować, a niekiedy - konstruktywnie się spierać. Nasz Klub od samego początku tworzy wiele osób, które łączy pasja do czytania, ciekawość świata i chęć wspólnego odkrywania literackich przestrzeni. Przez te lata dyskutowaliśmy o dziesiątkach książek, od klasyki, przez reportaże i biografie, po współczesną literaturę piękną. Każda z nich zostawiła w nas ślad i każda stała się pretekstem do rozmów, które często wykraczały daleko poza kartki omawianych tytułów. Przez te minione 15 lat nasza biblioteka stała się miejscem spotkań pasjonatów książek, przestrzenią do wymiany myśli, emocji i budowania trwałych relacji. Pod egidą Klubu  zorganizowaliśmy wiele spotkań autorskich  oraz wspólnych  wyjazdów na spektakle teatralne i koncerty. Ponadto członkowie  uczestniczyli co roku w Narodowym Czytaniu, Nocy Bibliotek, Nocy Muzeów oraz w wielu innych wydarzeniach organizowanych przez naszą bibliotekę. Jubileuszowy dzień był  okazją nie tylko do świętowania, ale także do refleksji – nad tym, jak ważną rolę pełni książka w naszym życiu i jak cenną wartością jest wspólnota ludzi, którzy chcą dzielić się nią z innymi. Dziękujemy wszystkim członkom naszego Klubu za zaangażowanie, otwartość i każdą inspirującą rozmowę. A wszystkim miłośnikom książek życzymy, by literatura była dla Państwa niekończącą się podróżą, w której każda strona to nowy świat.

W sobotę, 8 listopada br., podczas jubileuszowego spotkania dyskutowaliśmy o książce Jakuba Bączykowskiego zatytułowanej „Zadzwoń, jak dojedziesz”. Autor w swojej czwartej opowieści porusza tematykę, która dotyka wielu rodzin, a jednocześnie często pozostaje przemilczana - starość, samotność i odpowiedzialność dzieci wobec starzejących się rodziców. Głównym bohaterem jest Ryszard – wdowiec, który po śmierci żony Wandy zmaga się z samotnością. Choć ma troje dorosłych dzieci, czuje się opuszczony i niepotrzebny. W trzecią rocznicę śmierci żony odwiedzają go dzieci: Renata, Ania i Mateusz. Spotkanie, które miało być okazja do wspomnień, przeradza się  w konfrontację – każde z dzieci zmaga się z własnymi problemami, a nie chce wziąć odpowiedzialności za opiekę nad ojcem. Autor z dużą wrażliwością ukazuje różne oblicza samotności – nie tylko fizycznej, ale i emocjonalnej. Książka zmusza do refleksji nad tym, jak często zapominamy o tych, którzy kiedyś byli dla nas najważniejsi. To opowieść o przemijaniu, rodzinnych relacjach i trudnych wyborach, które musimy podejmować w dorosłym życiu. Styl, jakim  książka jest napisana jest prosty, a jednocześnie pełen emocji. Lektura wciągnęła naszych Kochanych Klubowiczów  od pierwszych stron i pozostawiła z pytaniami, które długo nie dadzą nam spokoju. Jest to powieść przeznaczona zarówno dla młodszych, jak i starszych – każdy znajdzie w niej coś, co poruszy jego serce. Jeśli szukacie Państwo książki, która nie tylko opowiada historię, ale też skłania do głębszych przemyśleń – „Zadzwoń, jak dojedziesz” będzie doskonałym wyborem. Na następne spotkanie DKK dla dorosłych zapraszamy 6 grudnia br. Będziemy rozmawiali o publikacji zatytułowanej „Wróg” Łukasza Orbitowskiego. Do zobaczenia w bibliotece!

We czwartek, 6 listopada br., w  naszej bibliotece odbyło się „Zagadkowe spotkanie” w ramach Dyskusyjnego Klubu Książki dla dzieci. Była to kreatywna forma zajęć literacko-edukacyjnych, która połączyła czytanie z zabawą i rozwiązywaniem zagadek. Wydarzenie to miało zachęcić najmłodszych do aktywnego uczestnictwa w kulturze książki. W trakcie spotkania rozwiązywaliśmy zagadki logiczne, słowne o zwierzętach, o bajkach i postaciach, przedmiotach i miejscach, o przyrodzie oraz matematyczne. Nie zabrakło również   książek z zagadkami, m. in. o zwierzętach, o funkcjonowaniu naszego ciała, o pogodzie i klimacie. Zagadki o zwierzętach, które są małe i duże, skrzydlate akrobaty i pełzające niespodzianki nie sprawiły nikomu trudności. W zabawnych rymowankach przemyciliśmy informacje o zwyczajach słonia czy sprycie kota, a przy okazji ćwiczyliśmy dziecięcą wyobraźnię. To świetny patent na długą podróż albo nudne popołudnie, każda odpowiedź wzbudzała salwę śmiechu i okrzyk „Jeszcze jedną!”. Były też warzywne rymowanki i owocowe kalambury, które potrafią zachęcić nawet największego niejadka, bo śmiech działa lepiej niż talerz brokułów. Porcja humoru zmieszana z chrupiącymi faktami sprawiła, że dzieci zaczynały kojarzyć produkty z kolorową zabawą, a nie z obowiązkowym „zjedz do końca”. Zawody brzmią poważnie, ale w wersji zagadkowej nawet strażak  został super bohaterem z wężem-mikrofonem, a fryzjer - magikiem od włosów. Humor pomógł  dzieciom zapamiętać nazwy profesji i zrozumieć, na czym polega praca dorosłych. Następną porcję humoru dostarczyło  łączenie postaci bajkowych w pary.  I tu  też nie było problemu. Nasi najmłodsi Klubowicze z łatwością połączyli Bolka z Lolkiem, Pszczółkę Maję z Guciem czy Kubusia Puchatka z Prosiaczkiem. Na następne spotkanie DKK dla dzieci zapraszamy w grudniu.

Szanowni Państwo,

Uprzejmie przypominamy, że Fundacja na rzecz Rozwoju Polskiego Rolnictwa ogłosiła XVII edycję konkursu „Polska wieś – dziedzictwo i przyszłość" imienia prof. Jerzego Wilkina, a termin nadsyłania prac dobiega końca.
Celem Konkursu jest promocja polskiego rolnictwa oraz problematyki związanej z obszarami wiejskimi, dziedzictwa kulturowego, a także wzbogacenie publicznej debaty na temat polskiej wsi.
Konkurs adresowany jest do autorów prac:
naukowych (w tym rozpraw doktorskich),
popularnonaukowych,
innych nienależących do powyższych kategorii, ale prezentujących szczególnie inspirujące i innowacyjne spojrzenie na rozwój wsi.
Mile widziane są również prace ukazujące dorobek kulturowy kraju i regionu, opisujące inicjatywy lokalne, dziedzictwo historyczne wsi (np. monografie wsi, pamiętniki, archiwalne zbiory zdjęć) oraz prace obrazujące przykłady sukcesów w rozwoju obszarów wiejskich.
Na laureata Konkursu czeka nagroda pieniężna w wysokości 10 000 zł oraz możliwość wydania nagrodzonej pracy w Wydawnictwie Naukowym Scholar.
Termin nadsyłania prac upływa 30 listopada 2025 roku.
Aby wziąć udział w Konkursie, należy przesłać komplet wymaganych dokumentów oraz wypełnić formularz zgłoszeniowy w wyznaczonym terminie.

W każdy czwartek, w pięknej czytelni naszej biblioteki odbywają się zajęcia literacko-teatralne dla dzieci pt. „Odpowiednie dać rzeczy słowo”. 30 października br., kontynuowaliśmy temat koniugacji, po czym skupiliśmy się na zasadach stosowania czasowników przechodnich i nieprzechodnich. Wspólnie rozwiązaliśmy szereg zdań, utrwalając wiedzę dotyczącą części mowy i części zdania. Rozmawialiśmy również o emocjach, które towarzyszą nam w codziennym życiu oraz o sposobach ich prezentacji w literaturze. Natomiast 6 listopada br., nasze spotkanie rozpoczęliśmy od usystematyzowania wiadomości z teorii literatury dotyczącej rodzajów i gatunków literackich. Zasadniczą część zajęć poświęciliśmy epice - dyskutując o roli narratora oraz różnych rodzajach narracji. Zastanawialiśmy się także, co takiego kryje się pod tajemniczym określeniem: świat przedstawiony. Z zainteresowaniem wysłuchaliśmy fragmentów powieści autorstwa jednej z uczestniczek naszych zajęć, po czym żywo dyskutowaliśmy na jego temat. Na zakończenie definiowaliśmy trudne słowa: frustracja, kompleks, abstrakcja, batuta, komponent. Jak zwykle było niezwykle kreatywnie i wesoło!

Wczoraj, 4 listopada br. w naszej bibliotece odbył się finał Gminnego Konkursu Recytatorskiego „Polska Poezja Patriotyczna”. Było to wyjątkowe spotkanie słowa i emocji, podczas którego młodzi recytatorzy z naszej gminy, którzy z powodzeniem przeszli etap szkolny konkursu,  przypomnieli, jak wielką siłę ma poezja, szczególnie ta, która mówi o miłości do Ojczyzny, historii, tradycji i wolności. Konkurs ten był nie tylko rywalizacją artystyczną, ale przede wszystkim świętem polskiego słowa. Wspólnie zatrzymaliśmy się na chwilę, by wsłuchać się w wersy poetów, którzy przez wieki dawali wyraz swojej miłości do Polski, zarówno w chwilach radości, jak i trudnych doświadczeń naszego narodu. W skład komisji konkursowej, która miała niełatwe, ale bardzo zaszczytne zadanie - wysłuchać wszystkich występów i wybrać tych, którzy najlepiej oddali ducha polskiej poezji patriotycznej weszły następujące osoby: Pani Anna Czachorowska, Pan Marek Maluchnik oraz Pani Jolanta Budziszewska-Rogalska. 

Pierwszą osobą, która zaszczyciła nas swoją obecnością i zasiadła w jury była Pani Anna Czachorowska, która  dzieciństwo i młodość spędziła w Nasielsku (uczęszczała do Szkoły Podstawowej Nr 2 i Liceum Ogólnokształcącego), przez wiele lat była dyrektorem Biblioteki w Jabłonnie i wspólnie z redakcją Poezja Dzisiaj współorganizowała Festiwale Poezji Słowiańskiej. Jest członkiem Związku Literatów Polskich, Stowarzyszenia Autorów Polskich, Movimiento Poetas del Mundo w Chile i Słowiańskiej Akademii Literatury i Sztuki w Bułgarii. Jest autorką 10 tomików poezji,  w tym 4 tomików w językach: angielskim, hiszpańskim, islandzkim i szwedzkim), uczestniczką Międzynarodowych Festiwali Poetyckich w wielu krajach, w tym, w Indiach.  Wiersze pani Anny publikowane są w wielu antologiach polskich i międzynarodowych, a tłumaczone  na 11 języków. Od kilku lat  ukazują się również w magazynach literackich w Hiszpanii  i w Indiach. Pani Anna Czachorowska otrzymała następujące wyróżnienia:  Honorową Odznakę Zasłużony dla Kultury, Brązowy Medal „Gloria Artis”, Srebrny Pierścień z Orłem, Medal im. Barbary Nawrockiej „Ogródek PoEzji”, Odznakę Honorową Związku Literatów Polskich, Medal Zasłużony dla Gminy Jabłonna oraz Nagrodę Specjalną i Złoty Medal od Związku Nauczycieli Bułgarskich za udział w Międzynarodowym Konkursie Poetyckim „Latające Pióro”. Drugą osobą, która weszła w skład komisji konkursowej był Pan Marek Maluchnik piastujący urząd Sekretarza w nasielskim magistracie. Pan Marek, od wielu lat z oddaniem wspiera rozwój życia społecznego i kulturalnego Gminy Nasielsk. To osoba, dla której kultura stanowi ważny element budowania wspólnoty i tożsamości lokalnej. Zawsze obecny podczas wydarzeń artystycznych, konkursów i uroczystości, co stanowi wyraz autentycznego zainteresowania, wsparcia i szacunku wobec artystów, młodych talentów oraz wszystkich, którzy poprzez sztukę wyrażają miłość do Ojczyzny i naszej Małej Ojczyzny - Nasielska. Z życzliwością i zaangażowaniem wspiera inicjatywy kulturalne, promując twórczość mieszkańców oraz dbałość o lokalne tradycje. Znany z otwartości, serdeczności i chęci współpracy, Pan Marek jest nie tylko urzędnikiem, ale również przyjacielem środowiska kulturalnego Nasielska, który inspiruje i motywuje innych do działania na rzecz wspólnego dobra.

Serdecznie dziękujemy Pani Annie i Panu Markowi za obecność, zaangażowanie i chęć wspólnego przeżywania z nami tej poetyckiej uczty.

A oto lista laureatów Gminnego Konkursu Recytatorskiego „Polska Poezja Patriotyczna”, którzy 11 listopada br. podczas Gminnych Obchodów Święta Odzyskania Niepodległości przez Polskę, zaprezentują swoje zdolności recytatorskie:

- Natalia Ostrowska Szkoła Podstawowa im. Mikołaja Kopernika w Cieksynie

- Olaf Lewandowski Szkoła Podstawowa im. Ks. Józefa Poniatowskiego w Starych Pieścirogach

- Sebastian Mikulski Niepubliczna Szkoła Podstawowa im. por. Roberta Petersa i por. Josepha Vigny w Nasielsku

- Natalia Ostrowska Szkoła Podstawowa im. Ks. Józefa Poniatowskiego w Starych Pieścirogach

- Wiktoria Krzyżewska Szkoła Podstawowa im. Jana Pawła II w Dębinkach

- Kacper Zawadzki Szkoła Podstawowa nr 1 im. Konstytucji 3 Maja w Nasielsku

- Lena Siwek Szkoła Podstawowa im. Jana Pawła II w Dębinkach

- Joanna Kamińska Szkoła Podstawowa nr 2 im. Stefana Starzyńskiego w Nasielsku

- Martyna Zakrzewska Szkoła Podstawowa nr 2 im. Stefana Starzyńskiego w Nasielsku

- Gabriel Zawartko Szkoła Podstawowa im.  Pierre'a de Coubertina w Budach Siennickich

- Katarzyna Wilczyńska Szkoła Podstawowa im. Ks. Józefa Poniatowskiego w Starych Pieścirogach

- Damian Ostrowski Zespół Szkół Zawodowych w Nasielsku

- Kacper Pisarski Liceum Ogólnokształcące im. Jarosława Iwaszkiewicza w Nasielsku

Serdecznie gratulujemy laureatom i pięknie dziękujemy wszystkim Uczestnikom, którzy podjęli wyzwanie i przygotowali swoje interpretacje głosowe utworów. Dziękujemy Nauczycielom i Rodzicom za zaangażowanie, wsparcie i wrażliwość, dzięki którym młodzi ludzie mogą rozwijać swoje talenty i pasję do literatury. Szczególne podziękowania kierujemy również do Członków jury, którzy podjęli się trudnego, ale jakże zaszczytnego zadania ocenienia występów. Mamy nadzieję, że konkurs stanie się inspiracją do dalszego odkrywania piękna polskiej poezji i dumy z bycia częścią naszej wspólnej historii.

Z ogromną radością informujemy Państwa, że kolejne Dyplomy Małego Czytelnika w ramach kampanii społecznej „Mała Książka – Wielki Człowiek” adresowanej do dzieci w wieku przedszkolnym trafiły do rąk Amelii, Dominika J., Dominika O., Filipa i Gabriela. Gratulujemy serdecznie i zapraszamy wszystkie przedszkolaki z Gminy Nasielsk do udziału w tej szczytnej akcji. Wyprawki Małego Czytelnika, Karty Małego Czytelnika do zbierania naklejek, zakładki do książek i naklejki czekają!

W piątek, 31 października br. w naszej bibliotece miało miejsce uroczyste wręczenie nagród w konkursie na nagranie podcastu w ramach projektu „Szlakiem Nasielskich Zabytków”. Celem konkursu było zainteresowanie młodzieży historią i dziedzictwem kulturowym Nasielska poprzez stworzenie autorskiego podcastu poświęconego wybranemu zabytkowi lub miejscom o znaczeniu historycznym w gminie Nasielsk. 

Na konkurs wpłynęły 42 autorskie podcasty. We wtorek, 28 października br. Komisja Konkursowa w składzie: dr Stanisław Tyc – muzealnik Nasielskiego Domu Edukacji i Historii (przewodniczący), Renata Słodkowska – kustosz (członek), Marta Szymańska – bibliotekarz (członek), po przeanalizowaniu wszystkich zgłoszeń, postanowiła przyznać nagrody następującym osobom:

I miejsce: Zuzanna Kuczborska, Tytuł podcastu: „Fabryka Guzików”. 

II miejsce: Nikola Bandurska, Tytuł podcastu: „Złote Lata Synagogi”.

III miejsce: Maja Barańska, Tytuł podcastu: „Nasielsk i Jego Wieża Wspomnień”.

Wyróżnienia:

Joanna Domżała, Tytuł podcastu „Ślady Historii”.

Zofia Walesiak, Tytuł podcastu „Pianola z Przeszłości”.

Maria Rudzińska, Tytuł podcastu „Baszta – Symbol Nasielska”.

Zofia Rudzińska, Tytuł podcastu „Kościół”.

Wiktoria Iwaćkowska, Tytuł podcastu „Wspomnienie o Baszcie”.

Kryteria oceny, które brała pod uwagę Komisja to: zgodność z tematyką konkursu, oryginalność i pomysłowość, poprawność merytoryczna, jakość nagrania i montażu, zaangażowanie i sposób narracji. Członkowie Komisji Konkursowej wyrażają uznanie dla wszystkich uczestników za zaangażowanie, kreatywność i wysoki poziom nadesłanych prac. Konkurs pokazał, że młodzież z Nasielska potrafi z pasją opowiadać o lokalnym dziedzictwie i korzystać z nowoczesnych form przekazu. Jeszcze raz serdecznie gratulujemy wszystkim laureatom tego wyjątkowego konkursu.

Konkurs został zrealizowany dzięki dofinansowaniu, jakie otrzymała nasza biblioteka ze środków Muzeum Historii Polski w Warszawie w kwocie 22 000,00 zł, w ramach Programu „Patriotyzm Jutra”. Edycja 2025.

Serdecznie zapraszamy naszych Kochanych Czytelników do Wypożyczalni dla dorosłych po nowości wydawnicze, które zakupione zostały z dofinansowania, jakie nasza biblioteka otrzymała ze środków finansowych Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego w kwocie 13 462,00 zł w ramach realizacji zadania: "Dofinansowania dla bibliotek publicznych na zakup nowości wydawniczych oraz usługi zdalnego dostępu do książek w formatach e-booków i/lub audiobooków i/lub synchrobooków - Priorytet 1, Kierunek interwencji 1.1 Narodowego Programu Rozwoju Czytelnictwa 2.0 na lata 2021-2025".

Do zobaczenia w bibliotece!

Wirtualny spacer jest dostępny online, wystarczy kliknąć i zanurzyć się w przeszłość!

Link do spaceru https://widoki360.pl/nasielsk/muzeum/

Na stronie internetowej biblioteki, w menu głównym, pojawiła się nowa zakładka pn. „Wirtualny spacer”, która odsyła do wirtualnego spaceru po wnętrzach Nasielskiego Domu Edukacji i Historii.

Wirtualny spacer po wnętrzach Nasielskiego Domu Edukacji i Historii został sfinansowany przez Centrum Historii Zajezdnia ze środków Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego w ramach pozytywnie rozpatrzonego wniosku „Wirtualne drzwi do przeszłości” złożonego przez naszą bibliotekę do projektu „Ocalone dziedzictwa. Regionalne Izby Pamięci” organizowanego przez Ośrodek „Pamięć i Przyszłość” we Wrocławiu.

Jest to nowoczesna forma prezentacji obiektu dostępna online na stronie internetowej biblioteki i na Google Maps w formie interaktywnej wycieczki, umożliwiającej płynne przemieszczanie się pomiędzy kolejnymi pomieszczeniami z wystawami eksponowanymi w Nasielskim Domu Edukacji i Historii. Spacer dodatkowo wzbogacony jest głosem lektora, w którego rolę wcielił się Pan Andrzej Wójciak i w atrakcyjny sposób opowiada o historii i znaczeniu prezentowanych wystaw oraz wybranych najcenniejszych eksponatów.

W piątek, 25 października br. dobiegł końca konkurs na nagranie podcastu dotyczący jednego z nasielskich zabytków. Jego celem była popularyzacja lokalnego dziedzictwa kulturowego poprzez nowoczesną formę przekazu. Uczestnicy mieli za zadanie przygotować autorski podcast poświęcony jednemu z zabytków Nasielska, ukazując jego znaczenie w kontekście historycznym, społecznym i kulturowym.

Konkurs został zrealizowany dzięki dofinansowaniu, jakie otrzymała nasza biblioteka ze środków Muzeum Historii Polski w Warszawie w kwocie 22 000,00 zł, w ramach Programu „Patriotyzm Jutra”. Edycja 2025.

Na konkurs wpłynęły 42 autorskie podcasty. We wtorek, 28 października br. komisja, w której skład weszli: dr Stanisław Tyc - muzealnik Nasielskiego Domu Edukacji i Historii (przewodniczący), pani Renata Słodkowska - kustosz (członek) i pani Marta Szymańska - bibliotekarz (członek), oceniła prace pod kątem merytorycznym, oryginalności, jakości dźwięku, narracji, kreatywności uczestników, którzy w swoich nagraniach ożywili historię Nasielska.

Oto nasi zwycięzcy:

I miejsce zdobyła Zuzanna Kuczborska za podcast pt. „Fabryka Guzików”.

II miejsce zdobyła Nikola Bandurska za podcast pt. „Złote Lata Synagogi”.

III miejsce zdobyła Maja Barańska za podcast pt. „Nasielsk i Jego Wieża Wspomnień”.

Dodatkowo przyznano aż pięć wyróżnień za szczególną wartość edukacyjną i oryginalną formę montażu, zdobyły je:

- Joanna Domżała za podcast pt. „Ślady Historii”.

- Zofia Walesiak za podcast pt. „Pianola z przeszłości”.

- Maria Rudzińska za podcast pt. „Baszta - symbol Nasielska”.

- Zofia Rudzińska za podcast pt. „Kościół”.

- Wiktoria Iwaćkowska za podcast „Wspomnienie o Baszcie”.

 Celem konkursu było nie tylko promowanie wiedzy o lokalnych zabytkach, ale też rozwijanie kompetencji medialnych i twórczych. Chcieliśmy, by młodzi ludzie spojrzeli na historię swojego miasta z nowej perspektywy, przez mikrofon i słuchawki.

O terminie wręczenia nagród zwycięzców poinformujemy telefonicznie.

Serdecznie gratulujemy!

W słoneczne sobotnie przedpołudnie, 25 października br., Mieszkańcy Gminy Nasielsk oraz goście mieli okazję wyruszyć w pasjonującą podróż przez wieki i wziąć udział w wyjątkowym spacerze historycznym po Nasielsku, który był integralną częścią gry miejskiej „Szlakiem Nasielskich Zabytków”. Wydarzenie przyciągnęło miłośników lokalnej historii, rodziny z dziećmi oraz pasjonatów aktywnego wypoczynku. Inicjatywa ta miała na celu nie tylko popularyzację lokalnej historii, ale również integrację społeczności wokół wspólnego odkrywania dziedzictwa kulturowego miasta.

W rolę przewodnika wcielił się dr Stanisław Tyc – ceniony historyk i znawca dziejów regionu, który z pasją i zaangażowaniem opowiadał o najważniejszych zabytkowych punktach na mapie Nasielska. Trasa spaceru obejmowała m.in. bibliotekę, kościół św. Wojciecha – jeden z najstarszych zabytków sakralnych w okolicy, miejsce po dawnej synagodze, budynek szkoły żydowskiej, basztę, także liczne kamienice i miejsca pamięci, które na co dzień mijamy, nie zdając sobie sprawy z ich bogatej przeszłości. Pan Stanisław nie tylko przybliżał fakty historyczne, ale również dzielił się anegdotami, wspomnieniami mieszkańców i ciekawostkami, które ożywiały opowieści i pozwalały uczestnikom spojrzeć na znane miejsca z zupełnie nowej perspektywy. Dzięki jego opowieściom historia Nasielska nabrała osobistego, niemal rodzinnego wymiaru. Spacer był częścią większego przedsięwzięcia – gry miejskiej, która odbyła się 11 października br. Gra cieszyła się szczególnym zainteresowaniem rodzin z dziećmi, które z entuzjazmem włączały się w poszukiwania i odkrywanie tajemnic miasta.

Wydarzenie zostało zrealizowane dzięki dofinansowaniu ze środków Muzeum Historii Polski w Warszawie w ramach programu „Patriotyzm Jutra”. Edycja 2025. Dzięki temu możliwe było przygotowanie materiałów edukacyjnych oraz profesjonalna organizacja spaceru i gry. Celem projektu było nie tylko przekazanie wiedzy historycznej, ale również budowanie lokalnej tożsamości i dumy z miejsca, w którym żyjemy.

Bardzo dziękujemy wszystkim uczestnikom za obecność, zaangażowanie i wspólne odkrywanie piękna oraz historii Nasielska. Spacer pokazał, że lokalne dziedzictwo może być inspirujące i dostępne dla każdego – wystarczy tylko wyjść na wspólną wędrówkę.

Serdecznie zapraszamy naszych Kochanych najmłodszych Czytelników do Wypożyczalni dla dzieci i młodzieży po nowości wydawnicze, które zakupione zostały z dofinansowania, jakie nasza biblioteka otrzymała ze środków finansowych Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego w kwocie 13 462,00 zł w ramach realizacji zadania: "Dofinansowania dla bibliotek publicznych na zakup nowości wydawniczych oraz usługi zdalnego dostępu do książek w formatach e-booków i/lub audiobooków i/lub synchrobooków - Priorytet 1, Kierunek interwencji 1.1 Narodowego Programu Rozwoju Czytelnictwa 2.0 na lata 2021-2025".

Do zobaczenia w bibliotece!

Złość Jak wygląda Twoja twarz, gdy się złościsz?
Smutek Co robisz, gdy jest Ci smutno?
Strach Czego się boisz?
Radość Co sprawia, że się śmiejesz?
Wstyd Czy zdarzyło Ci się poczuć zawstydzenie?
Zaskoczenie Co ostatnio Cię zaskoczyło?
Spokój Kiedy czujesz się bezpiecznie i spokojnie?
Zazdrość Czy chciałeś kiedyś coś, co miał ktoś inny?
 

Po tym spotkaniu nauczyliśmy się, że dokuczanie to nie zabawa. Każdy ma prawo czuć się bezpiecznie, a  wyrażanie własnych uczuć nie jest niczym złym.

Do zobaczenia w bibliotece!

Noc Bibliotek w nasielskiej placówce rozpoczęliśmy o godzinie 18.00. Pierwszym punktem naszego wydarzenia było profilaktyczne przedstawienie „W świecie książek i morałów”, z którym do naszej biblioteki zawitał Teatr KoDa. Pewnej nocy do biblioteki zakrada się zły Ciemnoksiążek i miesza strony we wszystkich książkach znajdujących się na biurku. Dodatkowo rzuca czar - jeśli w ciągu jednego dnia historie nie zostaną odpowiednio ułożone, to Kaczor, Kot i Czerwony Kapturek zostaną na zawsze w innych książkach. Kot trafia do bajki o Czerwonym Kapturku i chodzi z koszykiem. Kaczor znajduje się w książce o Kocie w butach. A Czerwony Kapturek zaginął. Na szczęście do biblioteki przychodzi Ola, która zauważa pomieszane strony w książkach i z pomocą dzieci z widowni stara się je naprawić. Zadanie nie jest łatwe, bo książek jest bardzo dużo, a czasu na ułożenie historii coraz mniej. Czy Ola i ochotnicy zdążą na czas i uratują książki przed zagładą? Na to pytanie uczestnicy Nocy Bibliotek uzyskali odpowiedź.

W drugiej części naszego spotkania miała miejsce projekcja filmu „Biuro Detektywistyczne Lassego i Mai. Rabuś z pociągu” przygotowanego tylko na tę okoliczność przez Fundację Centrum Edukacji Obywatelskiej we współpracy z innymi organizatorami, czyli ekranizacja kultowej serii książek dla dzieci „Biuro Detektywistyczne Lassego i Mai” autorstwa uwielbianego Martina Widmarka. Na młodych detektywów znowu czekają nie lada wyzwania! Tym razem Biuro Detektywistyczne Lassego i Mai stanie przed trudnym zadaniem pojmania rabusia pociągów. Czy uda im się rozwikłać zagadkę przed kolejną kradzieżą, mimo że ich Biuro zostaje zamknięte? Nowa zagadka zmusza nieustraszonych detektywów do zmierzenia się nie tylko z tajemniczym rabusiem  z pociągów. Lokalna policja zamyka Biuro, jednak to nie powstrzymuje Lassego i Mai, którzy włączają się w poszukiwania złodzieja. Zbierają dowody, analizują fakty, lecz podejrzanych robi się coraz więcej. Do miasteczka zbliża się kolejny transport dużej sumy pieniędzy. Czy rabuś znów się pojawi? Czy uda się przyłapać złoczyńcę na gorącym uczynku? Finał sprawy jak zwykle okazał się zaskakujący!

Trzecim etapem nasielskiej Nocy Bibliotek było nocne zwiedzanie biblioteki z dreszczykiem emocji oraz gry i zabawy wokół hasła tegorocznej odsłony, a mianowicie „Do dzieła”. Naszą Noc Bibliotek zakończyliśmy o godz. 21.00.  

                Zadanie dofinansowane zostało w ramach Gminnego Programu Profilaktyki i Rozwiązywania Problemów Alkoholowych oraz Przeciwdziałania Narkomanii.

Lekcja biblioteczna miała również na celu zachęcenie uczniów do spożywania jabłek jako źródła witamin oraz wyrabiania nawyku zdrowego odżywiania. Na zakończenie nastąpiła degustacja „ślimaczków” jabłkowych upieczonych przez Panią Beatkę. Ponadto każde dziecko otrzymało kilka jabłuszek, które podarowali nam Państwo Sokolniccy i za które składamy serdeczne podziękowania. Spotkanie było nie tylko okazją do zdobycia wiedzy. Dzień Jabłka w bibliotece pokazał, że nauka może być smaczna, kolorowa i pełna niespodzianek.

Efektem końcowym będzie intuicyjny, angażujący wirtualny spacer online, dzięki któremu odwiedzający stronę mogą poznać Nasielski Dom Edukacji i Historii, a następnie zdecydować, że warto odwiedzić placówkę osobiście.

W sobotę, 11 października, nasza biblioteka zorganizowała wyjątkowe wydarzenie łączące edukację, zabawę i lokalny patriotyzm - grę miejską pod nazwą „Szlakiem Nasielskich Zabytków”, której realizacja była możliwa dzięki  otrzymanemu  dofinansowaniu ze środków Muzeum Historii Polski w Warszawie, w ramach programu „Patriotyzm Jutra”. Celem inicjatywy było przybliżenie Mieszkańcom Gminy Nasielsk historii miasta poprzez aktywne zwiedzanie, poszukiwanie ukrytych skarbów  architektury  i historii miasta. Była to doskonała okazja, by odkryć znane i mniej znane „perełki” Nasielska.                                                                                                                

Pogoda zaskoczyła Uczestników - poranek przywitał ich chłodnym wiatrem i przelotnym deszczem, jednak z każdą godziną aura się poprawiała, a słońce nieśmiało wyglądające zza chmur dodając energii i uśmiechu wszystkim drużynom. Mimo początkowych obaw frekwencja dopisała - w grze wzięło udział kilkadziesiąt osób, w tym rodziny z dziećmi i młodzież.                                                                 

Trasa gry prowadziła przez najważniejsze zabytki miasta, takie jak Kościół, Rynek, budynek dawnej restauracji żydowskiej, Baszta czy zabytkowe kamienice. Uczestnicy otrzymali mapy i zestawy zadań, które wymagały spostrzegawczości, wiedzy historycznej i współpracy. Na każdym punkcie czekały zagadki, rebusy i ciekawostki, które pozwalały odkrywać nieznane fakty o Nasielsku.                

Atmosfera podczas spaceru przez wieki, w którym  każdy krok miał znaczenie była pełna entuzjazmu i pozytywnej energii. Wspólne rozwiązywanie zadań sprzyjało integracji, a rywalizacja między drużynami dodawała emocji. Na zakończenie gry, na uczestników czekała miła niespodzianka - torba z gadżetami z logo biblioteki, zawierająca m.in. notesy, długopisy, zakładki do książek, parasole, etui na telefon i wiele innych drobiazgów.                                                                   

Pracownicy biblioteki  podkreślają, że wydarzenie to miało na celu nie tylko promocję lokalnej historii, ale również zachęcenie Mieszkańców Gminy Nasielsk do aktywnego uczestnictwa w życiu kulturalnym miasta. Gra miejska okazała się strzałem w dziesiątkę! Serdecznie dziękujemy wszystkim Uczestnikom.

Dofinansowano ze środków Muzeum Historii Polski w Warszawie w ramach programu „Patriotyzm Jutra”.

Książka napisana jest z reporterską precyzją , ale też z literackim zacięciem. Pełna jest cytatów, listów, zapisków - autorka rekonstruuje życie Konopnickiej z ogromną dbałością o szczegóły. Nie ocenia, ale pokazuje, pozwalając Czytelnikowi samemu wyciągać wnioski. Jest to pozycja dla miłośników literatury faktu, historii, biografii, ale też dla tych, którzy chcą spojrzeć na znane postacie z nowej perspektywy. Książka stała się  inspiracją dla naszych Klubowiczów do rozmowy o roli kobiet w historii, o wolności osobistej i o tym, jak zmienia się nasza pamięć kulturowa. To nie jest typowa biografia. Magdalena Grzebałkowska tworzy portret Marii Konopnickiej, który burzy utarte schematy i narodowe mity. Autorka nie tylko rekonstruuje życie pisarki, ale też pokazuje, jak bardzo była ona osobą niejednoznaczną, odważną i wyprzedzającą swoje czasy. Tytułowe „dezorientacje” odnoszą się do płynnej tożsamości, nieoczywistości wyborów życiowych i literackich Konopnickiej.

Na następne spotkanie DKK dla dorosłych zapraszamy 8 listopada br., podczas którego będziemy dyskutowali o książce „Zadzwoń, jak dojedziesz” Jakuba Bączykowskiego. 

Dziękujemy wszystkim Uczestnikom za obecność i zapraszamy na kolejne wyjazdy z cyklu „Zwiedzamy z biblioteką”.

Anna Stryjewska to autorka poczytnych fabuł obyczajowych i jednej powieści młodzieżowej, od której zaczęła się jej literacka kariera. Chociaż książki pisze zaledwie od kilku lat, udało jej się już zdobyć bardzo duże grono wiernych Czytelników. Anna Stryjewska jest z pochodzenia łodzianką i z miastem tym związała całe swoje życie – tam mieszka i pracuje, tam wychowała, dorosłe już, dzieci. Swoją twórczą naturę realizuje także w malarstwie, któremu poświęca się w wolnych chwilach. Jak podkreśla w wywiadach, książki zawsze były ważną częścią jej życia i jeszcze jako dziecko marzyła, by pisać. I chociaż przez długie lata priorytet miały praca, dom i rodzina, marznie to nigdy nie przestało się w niej tlić.

Podczas spotkania autorskiego Autorka wspomniała, że pisze od dawna, a publikuje od siedmiu lat w dwóch wydawnictwach. Pisała praktycznie od zawsze, do szuflady. Pierwszą swoją powieść napisała mając 20 lat i przeleżała ona aż 25 lat w szufladzie. W końcu przyszedł taki moment, że pewna furtka się otworzyła i zaczęła publikować. Najpierw zaczęła współpracować z wydawnictwem Szara Godzinach, prężnie działającym w Katowicach, a już od kilku lat publikuje w renomowanym wydawnictwie Skarpa Warszawska. Autorka wspomniała także, jak wygląda współpraca z wydawcą. Opowiedziała Czytelnikom nasielskiej biblioteki pewne ciekawostki związane z wydaniem książki. Wspominała również czas, w którym przez kilka lat miała z wydawcą wyłącznie kontakt mailowy i telefoniczny, nie widzieli się na żywo, dopiero po kilku latach to się zmieniło, zaś w kolejnym wydawnictwie od początku współpraca i komunikacja układały się. Pani Anna opowiedziała o swoich książkach, które kocha najbardziej oraz podała kilka przykładów powieści, w których chętnie by coś zmieniła. Zapowiedziała także jakich książek możemy spodziewać się w najbliższym czasie. Anna Stryjewska z pasją opowiedziała jak wygląda jej praca, kto projektuje okładkę, kto wymyśla tytuł, a kto pisze notkę wydawniczą. A także to, czy ma określone godziny pracy i rozpisany plan, czy czeka na tzw. wenę. To okazało się dla Czytelników naszej biblioteki niezwykle interesujące. Uczestnicy spotkania autorskiego zadawali wiele pytań, na które pisarka z chęcią odpowiadała.

Było to niezwykle pasjonujące i interesujące spotkanie, które naładowało wszystkich uczestników ogromem pozytywnej energii. Autorka opowiadała z pasją o kulisach powstania swoich książek i o przygodach ze swojego życia. Dała się nam poznać jako ciepła, miła i sympatyczna osoba. Specjalnie dla Czytelników naszej biblioteki, którzy nie mogli dotrzeć na spotkanie, Anna Stryjewska przekazała swoje książki, które czekają na Państwa w  Wypożyczalni dla Dorosłych Biblioteki Głównej, we Filii w Cieksynie oraz we Filii w Nowych Pieścirogach. Serdecznie zapraszamy!

Naszą przygodę rozpoczęliśmy od  przejażdżki wozem konnym po terenie skansenu. Drewniany wóz, ciągnięty przez parę majestatycznych koni, powoli sunął po wiejskich ścieżkach, pozwalając nam podziwiać malownicze krajobrazy i poczuć klimat dawnej wsi. Dla wielu uczestników była to sentymentalna podróż do czasów dzieciństwa, dla innych – zupełnie nowe doświadczenie. Po przejażdżce przyszedł czas na warsztaty z ziołolecznictwa, które odbyły się w otoczeniu pachnących ziół. Uczestnicy poznali właściwości lecznicze roślin, sposoby ich zbierania, suszenia oraz przygotowywania naparów i maści. Prowadząca warsztaty dzieliła się wiedzą przekazywaną z pokolenia na pokolenie, a każdy z nas mógł samodzielnie skomponować własną mieszankę ziołową. To była prawdziwa lekcja harmonii z naturą.  Na zakończenie wycieczki udaliśmy się na zwiedzanie skansenu z przewodnikiem. Spacerując między zabytkowymi chałupami, stodołami, kuźnią i drewnianym kościółkiem, poznawaliśmy codzienne życie mieszkańców mazowieckiej wsi z przełomu XIX i XX wieku. Przewodnik z pasją opowiadał o tradycjach, zwyczajach i pracy dawnych gospodarzy, a każdy zakątek skansenu krył w sobie historię wartą odkrycia.

Wycieczka do Muzeum Wsi Mazowieckiej w Sierpcu była nie tylko okazją do poznania historii i tradycji regionu, ale także do integracji, relaksu i wspólnego odkrywania uroków życia blisko natury. Dziękujemy wszystkim uczestnikom za obecność i zapraszamy na kolejne wspólne wyprawy z cyklu „Zwiedzamy z biblioteką”.

Akcja Narodowe Czytanie to polska inicjatywa społeczna propagująca znajomość literatury narodowej, podczas której obszerne fragmenty utworów odczytywane są publicznie, również w środkach masowego przekazu. Zapoczątkowana została w 2012 roku przez Prezydenta Polski Bronisława Komorowskiego z okazji 200-lecia Drugiej Wojny Polskiej i najazdu Napoleona na Rosję, podczas którego miał miejsce opisany w Panu Tadeuszu Adama Mickiewicza Ostatni Zajazd na Litwie. Publiczne czytanie Pana Tadeusza odbyło się 8 września 2012 roku. W 2013 roku w całej Polsce czytaliśmy dzieła Aleksandra Fredry, a podczas następnych edycji przeczytano kolejno: Trylogię Henryka Sienkiewicza oraz Lalkę Bolesława Prusa. W 2016 roku Para Prezydencka rozpoczęła Narodowe Czytanie Quo vadis Henryka Sienkiewicza w warszawskim Ogrodzie Saskim. W 2017 roku lekturą Narodowego Czytania było Wesele Stanisława Wyspiańskiego. Akcja Narodowe Czytanie w 2018 roku miała wyjątkowy charakter - w związku z jubileuszem 100-lecia odzyskania przez Polskę niepodległości. Wówczas Para Prezydencka zaprosiła do czytania Przedwiośnia Stefana Żeromskiego. W 2019 roku lekturą ósmego Narodowego Czytania było osiem nowel polskich. Balladyna Juliusza Słowackiego była lekturą dziewiątej odsłony Narodowego Czytania w 2020 roku.   Moralność Pani Dulskiej Gabrieli Zapolskiej czytaliśmy podczas 10. jubileuszowej odsłony w 2021 roku, Ballady i romanse Adama Mickiewicza w 2022 roku,  Nad Niemnem Elizy Orzeszkowej w 2023 r., natomiast Kordiana Juliusza Słowackiego w minionym roku.

Lekturą tegorocznej edycji są Poezje Jana Kochanowskiego, wybitnego poety, który urodził się w 1530 roku w Sycynie, na ziemi radomskiej i jest, podobnie jak większość z nas, Mazowszaninem. Studiował między innymi w Krakowie i Padwie. Zanim osiadł w majątku Chechły k. Czarnolasu, pełnił funkcję proboszcza w Zwoleniu. Było to około 1566 roku. W tym samym czasie i nieco wcześniej w życiu poety trwa okres nazwany przez badaczy twórczości Kochanowskiego, karierą dworską. Była to służba na dworach magnackich i królewskich. Po latach pracy na dworach królewskich, osiadł w Czarnolesie. Około 1570 roku porzucił służbę proboszcza, ożenił się z Dorotą Podlodowską i wiódł z nią i kilkorgiem dzieci szczęśliwy żywot w ,,gnieździe ojczystym”, czyli Czarnolesie. To tam, w otoczeniu rodziny i przyrody, osiągnął artystyczną dojrzałość. Tworzył pieśni, fraszki, tłumaczył psałterz na język polski. Choć był człowiekiem głębokiej wiary i pogodnego usposobienia, schyłek jego życia naznaczyła tragedia osobista – śmierć córek, a zwłaszcza ukochanej Urszulki. Wtedy właśnie powstały Treny, dzieło bezprecedensowe w literaturze polskiej, w którym poeta odsłonił swoje cierpienie i ludzką bezradność wobec losu. W tych ostatnich latach Kochanowski przeszedł drogę od radosnego humanisty, zachwyconego pięknem świata, do myśliciela i ojca, który zmierzył się z bólem i przemijaniem. Poeta, ojciec polskiej poetyki, który wprowadził język narodowy na wyżyny kunsztu, odszedł w 1584 roku, przeżywszy zaledwie 54 lata. Było to podczas pobytu poety w Lublinie, na spotkaniu senatorów z królem Stefanem Batorym. Jan Kochanowski pozostawił po sobie twórczość, która do dziś przypomina, że życie - choć kruche - nabiera sensu, gdy staje się źródłem słowa, piękna i mądrości. Poeta całe swoje życie poświęcił słowu, które miało służyć zarówno pięknu, jak i mądrości. Studiował we Włoszech, gdzie poznawał idee humanizmu, ale swoje najpełniejsze dzieło stworzył w ojczystym Czarnolesie. 

Na wstępie uroczystości, Jolanta Budziszewska-Rogalska, dyrektor biblioteki  powitała zaproszonych gości oraz wszystkich mieszkańców Gminy Nasielsk, którzy postanowili spędzić to popołudnie razem z nami i serdecznie podziękowała za przybycie.

Wśród wyjątkowych gości, którzy uświetnili uroczystość czytaniem  i zaszczycili nas swoją obecnością znaleźli się: Pan Radosław Kasiak - Burmistrz Nasielska, Pan Marek Gerasik - Przewodniczący Rady Miejskiej w Nasielsku, Pan Zbigniew Wóltański - Wiceprzewodniczący Rady Miejskiej w Nasielsku, Pan Henryk Antosik - Radny Rady Miejskiej w Nasielsku, Pan Dariusz Kordowski - Radny Rady Miejskiej w Nasielsku, Pani Monika Nojbert - Dyrektor Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej oraz Radna Powiatu Nowodworskiego, Pani Maria Michalczyk - Dyrektor Samodzielnego Publicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej w Nasielsku, Pani Hanna Pietrzak - Dyrektor Centrum Usług Wspólnych, Pani Lidia Rutkowska - Dyrektor Zarządu Gospodarki Komunalnej i Mieszkaniowej, Pani Teresa Skrzynecka - Prezes Fundacji „Bądźmy Razem”, założycielka Nasielskiego Uniwersytetu Trzeciego Wieku wraz ze słuchaczami Nasielskiego Uniwersytetu Trzeciego Wieku, Pani Hanna Wróblewska - Zastępca Prezesa Fundacji „Bądźmy Razem”, Pani Halina Kamińska - prezes Akcji Katolickiej wraz z członkami, Pani Renata Różalska - Wicedyrektor Domu Pomocy Społecznej  im. Jana Pawła II w Nasielsku, Pani Anna Głodowska - Kierownik działu terapeutycznego w Domu Pomocy Społecznej im. Jana Pawła II w Nasielsku wraz z mieszkańcami, Członkowie Dyskusyjnego Klubu Książki dla dorosłych prężnie działającego przy naszej bibliotece, Panie z Koła Gospodyń Wiejskich „Optymiści z klasą” w Ruszkowie, członkowie Stowarzyszenia „Mieszkańcy Popowa to MY!” na czele z Panią Wiesławą Leleń, Pani Iza Kraszewska wraz z przedstawicielami społeczności uczniowskiej Liceum Ogólnokształcącego im. Jarosława Iwaszkiewicza w Nasielsku, a także przybyli mieszkańcy i goście.

Nasze Narodowe Czytanie Poezji Jana z Czarnolasu rozpoczęliśmy od przypomnienia sylwetki poety, którą zaprezentowała zgromadzonym Pani Marianna Kaczyńska. Następnie Pan Burmistrz uroczyście rozpoczął tegoroczne czytanie, a także pogratulował pracownikom biblioteki organizacji tego wydarzenia i wyraził ogromne uznanie za udział w tej wyjątkowej, szczytnej akcji. Podkreślił również jak ważna w życiu każdego człowieka jest znajomość twórczości Jana Kochanowskiego - poety, którego słowa od wieków budują duchową i literacką tożsamość Polaków. Podczas uroczystości Pan Burmistrz wręczył również nagrody laureatom konkursu pięknego czytania. Natomiast Zuzanna Kuczborska swoim wystąpieniem uświetniła wydarzenie.

Dzień ten był nie tylko świętem literatury, ale również doskonałą okazją do wspólnego celebrowania naszego dziedzictwa kulturowego. W świecie pełnym pośpiechu i nieustannych zmian, zatrzymaliśmy się na chwilę, aby wsłuchać się w mądre ponadczasowe słowa, które Jan z Czarnolasu zapisał dla nas - przyszłych pokoleń. Następnie, przy  poczęstunku odbyły się swobodne rozmowy o dziełach mistrza z Czarnolasu. 

Zapraszamy do biblioteki, wszystkie chętne osoby z własnymi egzemplarzami książek z utworami Jana Kochanowskiego w celu zaopatrzenia ich w okazjonalną pieczęć z tegorocznej odsłony Narodowego Czytania. Już dzisiaj pragniemy poinformować Państwa, że na lekturę kolejnej edycji wybrano „Dziady” Adama Mickiewicza. 

Zadanie to dofinansowane zostało w ramach Gminnego Programu Profilaktyki i Rozwiązywania Problemów Alkoholowych oraz Przeciwdziałania Narkomanii.

Dzieci z dużym zaangażowaniem dzieliły się swoimi wrażeniami, opowiadały o ulubionych bohaterach i najbardziej emocjonujących fragmentach. Nie zabrakło śmiechu, ciekawych spostrzeżeń, a także ważnych pytań dotyczących książek.

Dziękujemy wszystkim uczestnikom za udział i już nie możemy się doczekać kolejnych wspólnych literackich przygód! Niezmiernie miło nam jest poinformować, iż w październiku spotkamy się aż dwa razy: w Klubie dla dzieci oraz w Klubie dla młodzieży. Informacje o terminach spotkań podamy już wkrótce.

Dzisiaj obchodzimy Ogólnopolski Dzień Głośnego Czytania. Został on ustanowiony w 2001 roku z inicjatywy Polskiej Izby Książek. Patronką wybrano Janinę Porazińską, wybitną pisarkę, która wiele swoich książek napisała z myślą o dzieciach. Data 29 września to dzień urodzin zasłużonej Polki. Celem święta jest propagowanie czytelnictwa wśród najmłodszych. Ogólnopolski Dzień Głośnego Czytania jest skierowany głównie do najmłodszych czytelników. Wszyscy bowiem wiemy, że nigdy nie jest za wcześnie, aby rozpocząć przygodę z książką.

W piątek, 26 września br. Pan Burmistrz Nasielska Radosłąw Kasiak wraz z Jolantą Budziszewską-Rogalską, dyrektor biblioteki odebrali to szczególne wyróżnienie. A oto słowa laudacji, które odczytano podczas uroczystego wręczenia nagrody: „Miejsko-Gminna Biblioteka Publiczna w Nasielsku (powiat nowodworski) to instytucja, która z niezwykłym zaangażowaniem łączy pasję do książek oraz działalność kulturalną z troską o edukację i rozwój lokalnej tożsamości. Szczególne znaczenie w działalności biblioteki ma powołany we wrześniu 2021 roku Nasielski Dom Edukacji i Historii - wyjątkowa przestrzeń w zabytkowej kamienicy, której celem jest upowszechnienie wiedzy o historii Nasielska i okolic. Stałą ekspozycję stanowi kilkanaście wystaw tematycznych związanych z przeszłością ziemi nasielskiej: od wczesnego średniowiecza do współczesności. To niezwykle cenne i oryginalne połączenie edukacji, kultury i lokalnego dziedzictwa, które czyni bibliotekę nie tylko miejscem wypożyczania książek, lecz prawdziwym centrum refleksji nad tożsamością regionu. Watro podkreślić, że Nasielski Dom Edukacji i Historii to nie jedyna, choć z pewnością najważniejsza, forma kultywowania historii lokalnej. Wśród licznych aktywności biblioteki, często finansowanych z wykorzystaniem zewnętrznych źródeł, szczególne miejsce zajmują działania na rzecz upamiętnienia ważnych wydarzeń i ludzi związanych z Nasielskiem. Za konsekwentne łączenie funkcji bibliotecznej z edukacyjną i regionalistyczną, za umiejętność animowania życia kulturalnego i pielęgnowania pamięci lokalnej - Miejsko-Gminna Biblioteka Publiczna w Nasielsku w pełni zasługuje na Nagrodę im. Kierbedziów w kategorii: Działalność Regionalna”.

Serdecznie dziękujemy kapitule nagrody za to, że nasza biblioteka zyskała uznanie tak szacownego gremium, ponieważ po raz pierwszy w swojej 76-letniej historii działalności nasza biblioteka uzyskała tak prestiżową nagrodę. Równie serdecznie dziękujemy Panu Burmistrz Nasielska Radosław Kasiak za ustawiczne wsparcie naszej placówki oraz pozytywną aurę dla jej funkcjonowania. Pięknie dziękujemy Pani Dyrektor Ewie Borkowskiej i Pani Instruktor Joannie Warakomskiej z Miejskiej i Powiatowej Biblioteki Publicznnej w Nowym Dworze Mazowieckim za okazywaną nam pomoc i cenne wskazówki. Ogromne podziękowania pragniemy złożyć również na ręce naszych Kochanych Czytelników i Sympatyków Nasielskiego Domu Edukacji i Historii, bez których zapewne placówki nie mogłyby funkcjonować.

„Szlakiem Nasielskich Zabytków”.

Konkurs na podcast dotyczący miejskiej historii materialnej w Nasielsku.

§1. Postanowienia ogólne

1. Organizatorem Konkursu „Szlakiem Nasielskich Zabytków” (dalej zwanego: Konkursem) jest Miejsko-Gminna Biblioteka Publiczna w Nasielsku (dalej zwany: Organizatorem).

2. Celem Konkursu jest zachęcenie uczestników do nowej formy odkrywania historii Nasielska

poprzez wybranie jednego, znaczącego obiektu, umieszczenie go w kontekście historyczno-kulturowym i pokazanie, jak jeden obiekt może pomóc zrozumieć szersze zjawiska historyczne.

Konkurs ma wspomagać rozwijanie umiejętności w zakresie historii lokalnej poprzez

angażującą formę kierowaną do szerokiego grona odbiorców. Ma też inspirować do twórczej

analizy dziedzictwa kulturowego Gminy Nasielsk i poszukiwania nowych aspektów historii naszego mikroregionu.

§2. Uczestnicy

Konkurs skierowany jest do młodzieży w wieku 15-18 lat z Gminy Nasielsk.

§3. Warunki uczestnictwa

Udział w Konkursie wymaga nagrania krótkiej audycji (10-minutowej) na temat samodzielnie wybranego zabytku Nasielska. Uczestnicy wybiorą jeden obiekt historyczny i opowiedzą jego historię. Wybrany zabytek ma posłużyć jako źródło do odkrywania i prezentowania wybranego aspektu historii miasta i jego mieszkańców.

§4. Przebieg Konkursu

1. Uczestnicy wysyłają prace w formie nagrania dźwiękowego zapisanego jako

plik mp3 na adres biblioteka@nasielsk.pl w terminie do 25.10.2025 r.

2. Mail z nadesłanych nagraniem powinien zawierać w wiadomości: imię i nazwisko autora, numer telefonu, adres mailowy oraz tytuł pracy.

3. Uczestnik może wysłać tylko jedno zgłoszenie konkursowe.

§5. Wyłonienie zwycięzców

O zwycięstwie decyduje:

• Wnikliwość i dokładność historyczna.

• Kreatywność w łączeniu obiektu z szerszymi tematami z historii Gminy Nasielsk.

• Przejrzystość opowiadania i zaangażowanie odbiorców.

§6. Nagrody

1. Nagrody w konkursie przyznawane są przez Miejsko-Gminną Bibliotekę Publiczną w Nasielsku

2. W skład Komisji wchodzą:

- dr Stanisław Tyc

- Marta Szymańska

- Renata Słodkowska

3. Za zajęcie I, II i III miejsca oraz pięć wyróżnionych prac przewidziane są nagrody rzeczowe.

Zwycięzcy otrzymają certyfikaty i nagrody dofinansowane ze środków Muzeum Historii Polski w Warszawie w ramach Programu „Patriotyzm Jutra”.

§7. Ogłoszenie wyników

1. Ogłoszenie wyników Konkursu oraz wręczenie nagród odbędzie się w Miejsko-Gminnej Bibliotece Publicznej w Nasielsku, w terminie wyznaczonym przez Organizatora.

2. Lista osób nagrodzonych zostanie umieszczona na stronie internetowej Miejsko-Gminnej Biblioteki Publicznej w Nasielsku a laureaci zostaną poinformowani telefonicznie.

3. Laureaci konkursu wyrażają zgodę na upublicznienie wizerunku i danych osobowych (imię i nazwisko).

§8. Ochrona danych osobowych

Organizator niniejszym informuje, że dane osobowe podane (przekazane) w związku z

organizacją Konkursu przetwarzane są w celu udziału i przeprowadzenia Konkursu, ogłoszenia

wyników Konkursu oraz przekazania nagrody:

1.     Podstawą prawną przetwarzania danych osobowych jest zgoda osoby przekazującej art. 6 ust. 1 lit. a) Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 roku w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (dalej: „RODO”),

2.      wyrażenie zgody na przetwarzanie danych osobowych jest niezbędne do wzięcia udziału w Konkursie, przekazania Nagrody i ogłoszenia wyników Konkursu o których mowa w Regulaminie,

3.      odbiorcami danych osobowych są lub będą podmioty uprawnione do uzyskania danych

osobowych na podstawie przepisów prawa oraz Organizator, podmioty współpracujące i

świadczące usługi wspomagające,,

4.      dane osobowe będą przechowywane i przetwarzane do chwili wygaśnięcia wszelkich

ewentualnych roszczeń wynikających z Konkursu,

5.      przetwarzanie obejmuje: imię (imiona) i nazwisko, adres e-mail.

6.      Na zasadach określonych przepisami RODO Uczestnikowi Konkursu przysługuje: prawo dostępu do treści swoich danych, prawo do ich sprostowania, gdy są niezgodne ze stanem rzeczywistym, prawo do ich usunięcia, ograniczenia przetwarzania, a także przenoszenia danych – w przypadkach przewidzianych prawem, prawo do cofnięcia zgody w dowolnym momencie bez wpływu na zgodność z prawem przetwarzania, którego dokonano na podstawie zgody przed jej cofnięciem, prawo do wniesienia skargi do organu nadzorczego – Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych, gdy Uczestnik Konkursu uzna, że przetwarzanie jego danych osobowych narusza przepisy o ochronie danych osobowych.

§9. Postanowienia końcowe

1. Organizator zastrzega sobie prawo do zmiany niniejszego regulaminu oraz interpretacji jego

postanowień.

2. Wszelkie sprawy nieuregulowane w niniejszym regulaminie rozstrzyga Organizator.

3. Dodatkowe informacji na temat Konkursu znajdują się na stronie www.biblioteka.nasielsk.pl i można je uzyskać, kierując zapytanie na adres e-mail: biblioteka@nasielsk.pl.

Wczoraj, 2 września br. Nasielski Dom Edukacji i Historii gościł Amerykanina - Freda Raimiego (Reingewentza), mieszkańca Ann Arbor w stanie Michigan. Nasz gość jest światowej sławy wiolonczelistą, profesorem z zakresu muzykologii na Uniwersytecie Duke’a. Już od wczesnego dzieciństwa przejawiał talent muzyczny, natomiast w szkole średniej grał z powodzeniem na wiolonczeli. W wieku dojrzałym stał się wirtuozem tego instrumentu koncertując w wielu krajach świata m. in. w Niemczech, Czechach, Włoszech, Francji, Anglii, Chinach, Kostaryce i Portoryko. W światowym tournée towarzyszyła mu żona, wybitna pianistka pochodząca z Wielkiej Brytanii.

Szmat czasu, bo 45 lat Pan Fred wykładał na Uniwersytecie Duke’a, zrealizował też wiele nagrań światowej rangi premier wielu cenionych kompozytorów, we współpracy z jego własnym kwartetem muzycznym.

Puentą tej oryginalnej historii jest to, że ojciec naszego Gościa, o imieniu Abraham, urodził się w Nasielsku w kamienicy przy ulicy Warszawskiej, która szczęśliwie przetrwała wojenne kataklizmy i stała się tłem dla okolicznościowej fotografii. Inną ciekawostką jest fakt, że bliski krewny Pana Freda – Samuel Raimi wyreżyserował słynnego w całym świecie Spider-Mana. Piszącemu te słowa nasuwa się pewna refleksja, mianowicie proszę zauważyć ilu cennych o dużym potencjale intelektualnym ludzi straciliśmy w wyniku dziejowych zawirowań, a zwłaszcza Holocaustu.

W naszym lokalnym muzeum Pan Fred wysłuchał wykładu dr. Stanisława Tyca na temat nasielskiej społeczności żydowskiej. Istotnym elementem tej sentymentalnej wizyty było zwiedzanie miejsc związanych z kulturą i religią żydowską w naszym mieście.

Kolejny już raz pracownicy Nasielskiego Domu Edukacji i Historii mogą poszczycić się kontaktami z osobami wielkiego światowego formatu, znanymi dyplomatami, ludźmi sztuki, kultury czy kinematografii. Promujemy tym samym Nasielsk w całym współczesnym świecie.

Serdecznie zapraszamy do wypożyczania książek, które otrzymaliśmy w darze od naszych Kochanych Czytelników!

Dr Stanisław Tyc, kustosz naszego muzeum, przybliżył naszym gościom historię miasta oraz losy diaspory żydowskiej, która mieszkała w Nasielsku przez 400 lat, aż do II wojny światowej. Rozmawiano o życiu codziennym nasielskiej społeczności żydowskiej, ich ówczesnej relacji z nasielszczanami pochodzenia polskiego, jak również o potomkach Żydów z Nasielska, którzy odwiedzają nasze miasto i czynnie uczestniczą w pielęgnowaniu pamięci o przodkach. Ze szczególnym zainteresowaniem członkiń Stowarzyszenia Drugie Pokolenie spotkały się ilustracje dwóch nasielskich synagog, które z pewnością były niegdyś ozdobą miasta. Równie ciekawa okazała się niezwykła historia znanego mieszkańcom Nasielska trzyminutowego nagrania autorstwa Davida Kurtza z jego podróży do Nasielska w 1938 r. Ten krótki film zapoczątkował nowy rozdział między obecnymi mieszkańcami Nasielska a potomkami nasielskiej diaspory żydowskiej, rozsianej po całym świecie.

Po wizycie w muzeum, udaliśmy się na spacer do miejsc związanych z kulturą żydowską w Nasielsku, m. in. na cmentarz żydowski, do parku im. Jana Pawła II, gdzie kiedyś był plac targowy. Tam toczyło się życie codzienne, rozmowy, spotkania między Polakami i Żydami. Teraz w parku stoi pomnik upamiętniający deportację nasielszczan pochodzenia żydowskiego w 1939 r.

Stowarzyszenie Drugie Pokolenie – Potomkowie Ocalałych z Holokaustu działa w Warszawie od 2010 r. Jego głównym celem jest działanie na rzecz integracji osób, których rodzice przeżyli Holokaust.

Owo spektakularne zwycięstwo zostało w sposób szczególny upamiętnione w Nasielskim Domu Edukacji i Historii stosowną, stałą wystawą tematyczną zatytułowaną „Wojna 1920 r. na ziemi nasielskiej”, gdzie zgromadzone zostały przedmioty związane z wojną polsko-bolszewicką. Między innymi znajduje się tutaj portret gen. Aleksandra Osińskiego, opis Bitwy o Nasielsk, opinia gen. Osińskiego o żołnierzu polskim spisana po tej właśnie bitwie. Ekspozycję uzupełniają fotografie hallerczyków z obszaru ziemi nasielskiej, militaria z epoki, elementy wyposażenia wojskowego oraz kopie obrazów batalistycznych, i tak np. „Cud nad Wisłą” Jerzego Kossaka prezentowany w oryginalnej ramie z epoki. Serdecznie zapraszamy do odwiedzin naszego lokalnego muzeum.

„Przez zdobycie Nasielska uratowaliście nie tylko Warszawę ale i wasz Poznań”.

Naczelny Wódz dał 5 armji w bitwie warszawskiej zadanie bronienia Warszawy od obejścia od północy. W oparciu na twierdzę Modlin, armja ta przeszła do natarcia na Nasielsk i Ciechanów, by wiązać skierowane w obchód Warszawy z północy główne siły sowieckie i tem umożliwić decydujące uderzenie, osobiście kierowanej przez Naczelnego Wodza  grupy manewrowej znad Wieprza. 68 pułk piechoty (…) otrzymuje zadanie zaatakować wieś Toruń i nacierając na Nasielsk, ułatwić ruch sąsiedniej 9-tej dywizji piechoty. Zadanie to zostaje przez pułk wykonane.

Natarcie wykonują o godzinie 17-tej  minut 20 I i II Bataljony w pierwszej linji na lewo od toru kolejowego, III bataljon pozostaje w odwodzie dowódcy XXXIII brygady. Odwód pułku stanowi  4-a kompanja ciężkich karabinów maszynowych i kompanja techniczna. W ciągu 45 minut nieprzyjaciel zostaje złamany wieś Toruń zajęta. Piechota sowiecka stara się ją odebrać. Kapral Koza z plutonem karabinów maszynowych nie opuszcza swego stanowiska i skutecznie odpiera wszystkie ataki, zmuszając nieprzyjaciela do odwrotu. O godzinie 20 zajmuje pułk stanowiska na wzgórzach przed wioskami Miękorzynem i Zaborzem i tam się okopuje. Straty  w pierwszym dniu były znaczne, wynosiły około stu poległych i rannych, w tem dwóch oficerów, porucznik Dowbecki i podporucznik Kossecki.

Następnego dnia tj. 16 sierpnia, pułk nadal atakuje w kierunku Nasielska. Ugrupowanie do natarcia jak dnia poprzedniego, z tą różnicą, że III Bataljon pozostaje  w odwodzie pułku. Została również nawiązana łączność patrolami z 9-tą dywizją piechoty na wschód od rzeki Wkry. W myśl planu natarcia pierwszem zadaniem było osiągnąć linję na wysokości dworca kolejowego w Nasielsku. Po dokonaniu tego zmienić kierunek natarcia północny na wschodni,  przegrupować się, uderzyć o godz.15-tej na Nasielsk, zdobyć go i obsadzić tymczasowo pozycje na wschód od Nasielska. Początkowo nieprzyjaciel stawiał silny opór, który jednak szybko zostaje złamany. Pułk zdobywa kolejno wioski, Dębinki, Morgowo i Morgi i po zaciętej walce opanowuje dworzec w Nasielsku. Atak wspierają z powodzeniem samoloty, które szerzą panikę w szeregach  cofającego się wroga. Witany entuzjastycznie przez ludność, która obsypuje żołnierzy kwiatami pułk przemaszerował przez miasto.(…) Bezpośrednio po zdobyciu Nasielska przyjechał do dowództwa pułku szef sztabu 5-tej Armji, który dziękował dowódcy pułku za odniesione zwycięstwo, podziwiając waleczność żołnierzy, przy czem wyraził się: Przez zdobycie Nasielska uratowaliście nie tylko Warszawę ale i wasz Poznań. Dzień rozpoczęcia kontrofensywy i zdobycia Nasielska uważa 68 pułk piechoty jako szczególnie doniosły dla siebie i dlatego też w tym dniu, tj. 16 sierpnia, obchodzi corocznie swoje święto pułkowe.

Źródło: Kazimierz Plasota,  Zarys historii wojennej 68 pułku piechoty, Warszawa 1929.

Zadanie to dofinansowane zostało w ramach Gminnego Programu Profilaktyki i Rozwiazywania Problemów Alkoholowych oraz Przeciwdziałania Narkomanii.

Zadanie to dofinansowane zostało w ramach Gminnego Programu Profilaktyki i Rozwiazywania Problemów Alkoholowych oraz Przeciwdziałania Narkomanii.

Główna bohaterka, Emilka wróciła z wyjazdu wakacyjnego z nad morza i idzie do babci, aby podarować jej pamiątkę, którą stamtąd przywiozła. Dziewczynka jest mądra i grzeczna, ale bardzo szybko ulega emocjom. Podczas wędrówki Emilka gubi się w lesie i nie wie gdzie iść dalej. Po drodze spotyka różne postaci, które są odzwierciedleniem emocji zarówno pozytywnych jak i negatywnych. Dobra i uśmiechnięta Wróżka Leśna oraz przestraszona, ale szybka Wiewiórka wskazują dziewczynce dalszą drogę. Jednak gdy wszystko już idzie dobrze, o pomoc woła Smutny Dąb, któremu opadły liście, Emilka tak angażuje się w pomoc drzewu Dębu, że nie zauważa, gdy prezent dla babci zabiera zły Wilk. Czy Emilka odzyska prezent i znajdzie drogę do domu Babci? Na to pytanie uczestnicy dzisiejszych zajęć w bibliotece uzyskali odpowiedź.

Zadanie to dofinansowane zostało w ramach Gminnego Programu Profilaktyki i Rozwiazywania Problemów Alkoholowych oraz Przeciwdziałania Narkomanii.

Serdecznie dziękujemy wszystkim Paniom za obecność, otwartość i energię. Drogie Panie, to właśnie dla Was i dzięki Wam takie inicjatywy mają sens.

Organizatorem warsztatów jest firma @Sfinks Anna Cichosz, a warsztaty poprowadziła Pani Wiktoria Kurszyńska. Ogromną niespodzianka była obecność Pani Marszałek w roli gościa specjalnego, która podzieliła się swoimi doświadczeniami trenerskimi. Warsztaty zostały zorganizowane przy wsparciu Samorządu Województwa Mazowieckiego. Bo #Mazowsze to serce Polski i …siła kobiet.

Zadanie to dofinansowane zostało w ramach Gminnego Programu Profilaktyki i Rozwiązywania Problemów Alkoholowych oraz Przeciwdziałania Narkomanii.

Od południa i zachodu, w tej części Mazowsza ciągnęły się szerokim pasem posiadłości należące do klasztoru czerwińskiego, określane jako villae intrascripte dni ad Czeviensk pertienentes[1]: Pomnichovo, Cziarnovo, Brodi, Cossovko, Golavicze, Orzechovo et Miakossino.[2] Sąsiadowały z nimi wsie rycerskie zakładane na prawie ius-militare, które w średniowiecznej nomenklaturze nazywano villae nobilium propriae culture.[3] W grupie tej skupiającej wiele ośrodków osadniczych o średniowiecznym rodowodzie znalazł się również Psucin.[4] 

W drugiej połowie XVI w. Psucino położone w ziemi zakroczymskiej stanowiło własność szlachecką. Zapiski heraldyczne w staropolskich herbarzach, m in. ks. Kacpra Niesieckiego, wspominają nazwisko Psucki herbu Grabie[5], co może stanowić podstawę do stwierdzenia, że w okresie formowania się nazwisk w Polsce wieś Psucin stanowiła gniazdo rodowe rodziny Psuckich herbu Grabie. Herb ten był powszechnie używany na północnym Mazowszu, wystarczy powiedzieć, że w XV w. w regionie Nasielska pieczętowali się nim właściciele takich wsi jak: Pieszczyrogi, Chleviotki, Cosheva, Lachani i Mazowo, przy czym w Mazewie zamieszkiwało wtedy 9 rycerzy o tym herbie.[6] Zapewne byli oni spokrewnieni lub skoligaceni z właścicielami Psucina.      

Wiek XVII przyniósł Mazowszu Północnemu pasmo niepowodzeń. W latach 1624-1625 wystąpiła niezwykle ciężka zaraza pogłębiona kolejnym pomorem w 1631 r., który stał się przedmiotem obrad ówczesnego sejmu. Cytat z tamtejszych źródeł mówi, że: za przypuszczeniem plagi pańskiej morowego powietrza w powiecie zakroczymskim (…) siła się pustek namnożyło, poborcowie podatków spełna dobierać nie mogą, ani też starostowie z takowych spustoszonych i do gruntu zniszczonych, w których żadnej osiadłości nie masz, dóbr exekucyj według przepisu prawa pospolitego czynić nie mogą.[7]

Apogeum klęsk tego okresu nastąpiło w 1655 r., kiedy to Szwedzi najechali Polskę, a prawdziwym nieszczęściem dla Mazowsza stało się założenie ich obozu wojskowego pod Zakroczymiem.[8] W dwuletnim okresie postoju tu wojsk szwedzkich, ofiarą ich świadomej dewastacji padły miasteczka i wsie niszczone i palone doszczętnie w całej okolicy. Zapewne zniszczeniu uległ wówczas również Psucin, wzorem wielu innych ośrodków osadniczych północnego Mazowsza. 

Drugi etap w dziejach Psucina, znany już nieco lepiej przypada na wiek XVIII. Z dokumentu o proweniencji kościelnej zatytułowanego Regestr diecezjów wynika, że w latach osiemdziesiątych XVIII w. właścicielem Psucina w parafii Pomiechowo był Wiktor Wołłowicz piastujący godność starosty przyłuskiego.[9] Z ksiąg Heroldii Królestwa Polskiego pochodzi informacja mówiąca, że pieczętował się on herbem Bogoria, zaś w analizowanym okresie należały do niego następujące wsie i folwarki: Gzy, Kosiorowo, Psucin, Ruszkowo, Strzegocin, Studzianki i Zawisty.[10] Inny dokument przechowywany w zasobie Archiwum Głównego Akt Dawnych w Warszawie wspomina o sporze granicznym pomiędzy Wołłowiczem a Stanisławem Wesslem - starostą golubskim, dotyczącym lasu na styku dóbr ziemskich obydwu posesorów. Las o powierzchni 500 ha o nazwie Wypalonki, położony był na gruntach obecnej wsi Aleksandrowo i Cegielnia Psucka i bezpośrednio stykał się z folwarkiem Siennica wchodzącym w skład dóbr nasielskich. Ten wieloletni spór o miedzę, nazywany po staropolsku kontrowersem trwał przeszło 100 lat i zakończony został w połowie XIX w.[11]

Warto zadać sobie pytanie, gdzie znajdowała się rezydencja Wołłowiczów w Psucinie? Według ustaleń byłego mieszkańca tej wsi  prof. dr. hab. Jerzego Kalisiaka, Wołłowiczowie rezydowali w skromnym dworze drewnianym, jednokondygnacyjnym, pochodzącym z pierwszych dekad XVIII stulecia. Od frontu budowla ta miała zaledwie siedem osi, zaś na trzech osiach środkowych akcentował ją ganek podparty dwoma parami drewnianych filarów podpierających trójkątny obwiedziony wydatnym grymasem szczyt. Elewacje dworu nie miały, wzorem innych budowli tego okresu, tynków lecz czarne ze starości ściany, w których białe ramy okienne ujęte w szerokie, ozdobne obramienia, kontrastowały z barwami czerni. Budynek nakrywał wysoki, czterospadowy dach pokryty gontem. Dwór posadowiony był w części Psucina nazywanej błotami Czapskiego, otoczony niewielkim parkiem krajobrazowym z przewagą lip, klonów i grochodrzewów. Główną osią kompozycji założenia była aleja lipowa wiodąca od dworu do szosy relacji Nasielsk - Pomiechówek. Dwór w Psucinie został spalony podczas I wojny światowej,[12] o czym powiemy nieco później. 

Ważnym wydarzeniem skupiającym uwagę mieszkańców Psucina na początku XIX w. była niewątpliwie pierwsza wojna polska Napoleona Bonaparte. Najpierw, jesienią 1806 r. wieś została zajęta przez pododdziały księcia Aleksandra Ostermana-Tołstoja pilnujące przepraw na Wkrze w rejonie Czarnowa i Pomiechowa. Obecność dużych mas ludzi i koni powodowała ogromne trudności aprowizacyjne oraz bezprzykładne zniszczenia budynków, dróg i upraw w całej okolicy. Nieco później, bo już 10 grudnia 1806 r. piechota francuska pod dowództwem Moranda opanowała Pomiechowo i po kilkunastodniowych zmaganiach z Rosjanami, Francuzi przystąpili do ataku spod Czarnowa i Okunina wprost na Nasielsk.[13] Na trasie przemarszu korpusu marszałka Davouta, w którym przebywał sam Napoleon, znalazł się Psucin. 24 grudnia 1806 r. o godzinie 4:00 rano dywizja gen. Ludwika Frianta rozpoczęła marsz przez Psucin do Nasielska. Zapiski pamiętnikarskie z tego okresu mówią o walkach żołnierzy napoleońskich z Baszkirami i Kozakami w lasach pomiędzy Psucinem a Wągrodnem.[14] Szczególnie we znaki mieszkańcom mikroregionu dała się taktyka spalonej ziemi, nader chętnie stosowana przez ustępujących Rosjan. 

Innym ważniejszym wydarzeniem politycznym o charakterze militarnym pierwszej połowy XIX w. było powstanie listopadowe. Podczas wojny polsko-rosyjskiej 1831 r. na dowódcę Gwardii Ruchomej w powiecie pułtuskim powołano Wiktora Józefa Wołłowicza wnuka wzmiankowanego wcześniej Wiktora- właściciela Psucina. Psucin tego okresu liczył 19 budynków i 71 mieszkańców,[15] nadal będąc własnością rodu Wołłowiczów. Na uwagę w tym czasie zasługują liczne przemarsze przez wieś wojsk polskich stacjonujących w Twierdzy Modlin. Już 21 lutego 1831 r. mjr Antoni Wągrodzki na czele 250 kosynierów, wspieranych batalionem 3. pułku strzelców pieszych przemaszerował do Nasielska.[16] Na początku marca w rejon Psucin - Nasielsk skierowano na leże zimowe część oddziałów 1 Dywizji Piechoty gen. Rybińskiego, równocześnie wsie pomiędzy Modlinem a Nasielskiem zajął 4 Korpus Jazdy gen. Łubieńskiego. W kwietniu, z twierdzy modlińskiej przez Psucin przemieszczał się batalion mjra Dziewanowskiego oraz 17 pułk piechoty liniowej i szwadron jazdy płockiej pod rozkazami płka Sierakowskiego.[17] Przemarsze nasiliły się w czerwcu i lipcu 1831r., dla przykładu podam, że 29 czerwca przez Psucin przemaszerował batalion 20 p. p. pod rozkazami mjra Raczyńskiego, szwadron jazdy 8. pułku ułanów i bateria dział kapitana Bleszyńskiego.[18] 7 lipca z Modlina przez Psucin do Nasielska przemieszczały się silne szpice polskiej kawalerii w celu rozpoznania sił nieprzyjaciela. Pod koniec sierpnia 1831r. przez wieś przeciągał 6 pułk ułanów oraz batalion piechoty liniowej i półbateria artylerii polowej.[19] W świetle raportów wojskowych z tego okresu, przez Psucin przeszło 19 500 żołnierzy oraz 14 260 koni. [20] Skutki przemarszów były opłakane, to nie tylko zniszczone drogi, ale również znaczne straty w zasiewach, zasobach paszowych i inwentarzu żywym. Do tego należy doliczyć epidemię cholery przywleczoną tu przez napierających Rosjan, o czym mówią raporty wojskowe. 

            Druga połowa XIX w. to dla Psucina czas wyrębu miejscowych lasów i znacznych parcelacji gruntów. Nabywcami dwu a nawet trzy-włókowych parceli rolnych była zrazu drobna szlachta mazowiecka z przeludnionych okolicznych zaścianków zwanych okolicami. W tym czasie powstaje szlacheckie Aleksandrowo, ale też przysiółek Pieńki, natomiast stary Psucin nazwano Biłki, chyba od koloru bieli pomalowanych wapnem chat? Proces kolonizacji dawnych obszarów leśnych wzmógł się po uwłaszczeniu chłopów w 1864 r., kiedy to włościanie stali się nabywcami areałów o pow. 10-15 ha. Kulminacja parcelacji Psucina nastąpiła na przełomie lat 70. i 80. XIX w. po uruchomieniu linii Kolei Nadwiślańskiej i otwarciu stacji kolejowej w sąsiadujących z Psucinem Brodach Warszawskich. 

Wydaje mi się, że w tym szczytowym okresie tworzenia nowych gospodarstw rozparcelowano również folwark w Psucinie, ponieważ nie występuje w Spisie alfabetycznym obywateli ziemskich Królestwa Polskiego oraz dóbr przez nich posiadanych, wydanym w 1905 r., który obejmuje stan faktyczny z 1885 r.[21] W okresie postyczniowym, Psucin posiadał 65 zagród i 679 mieszkańców i był największą wsią gminy Nasielsk, wyprzedzając Nunę z 59 zagrodami i 383 mieszkańcami. Inne duże wsie tego okresu to: Goławice, Błędostowo, Smogorzewo i Popowo Borowe. Łącznie w gminie funkcjonowało wtedy 1039 gospodarstw chłopskich i drobnoszlacheckich oraz 13 folwarków ziemiańskich.[22]

            Lata osiemdziesiąte XIX stulecia sprzyjały rozwojowi gospodarczemu całej ziemi nasielskiej, w tym też Psucinowi. Obok linii kolejowej, będącej ważnym czynnikiem prosperity, powstała polowa cegielnia w północnej części Psucina. Miało to ścisły związek z budową monumentalnego kościoła w Nasielsku, którego autorem projektu był inż. Józef Pius Dziekoński. Cegłę gotycką na ściany świątyni wypalano w cegielni w Psucinie , natomiast tzw. kształtówki sprowadzano z Płocka i Warszawy.[23] Nie bez przyczyny powstała więc nazwa Psucin-Cegielnia, później zamieniona na Cegielnię Psucką. Skorowidz miejscowości Rzeczypospolitej Polskiej wydany w 1925 r. zawiera nazwę Psucin-Cegielnia obok Psucina i Pieńków Psuckich, co wyjaśnia genezę tej wsi.[24]

            Innym czynnikiem wpływającym na rozwój gospodarczy Psucina i sąsiednich wsi regionu na przełomie XIX i XX w. była rozbudowa i modernizacja twierdzy modlińskiej zrealizowana w latach 1883-1914. Zakres prac obejmował ufortyfikowanie przedpola warowni pierścieniem fortów o długości 24 km i średnicy prawie 12 km. W sąsiedztwie Psucina wybudowano grupę fortową Goławice oraz grupę fortową Carski Dar, złożoną z fortów Toruń, Miękoszyn oraz polowej pozycji piechoty tzw. dzieła piechoty przebiegającego m. in. przez Cegielnię Psucką. Szeroki front robót ziemnych stwarzał duże zapotrzebowanie na środki transportu. Rolnicy dysponujący dobrym sprzężajem uczestniczyli w tych pracach. Dzienna płaca furmana dysponującego parokonną furą wynosiła 2 rb, co było dość intratnym zajęciem w tamtym okresie.[25] Przy budowie dróg dojazdowych do fortów odrabiali szarwark okoliczni chłopi.[26]

 Jesienią 1914 r. w okolice Psucina zaczęły napływać z Turkiestanu i Syberii rosyjskie oddziały, którymi obsadzono północny sektor Twierdzy Modlin. Polowej pozycji wysuniętej na odcinku w Cegielni Psuckiej miała bronić 114 rezerwowa Dywizja Piechoty złożona z ok. 2 tys żołnierzy, natomiast głównej pozycji sektora północnego - 63 DP w sile ok. 4 tys. żołnierzy.[27] 

Jak relacjonował naoczny świadek tych wydarzeń, autor pamiętników ks. Marceli Przedpełski: w początkach lutego 1915 roku tysiące ludzi nawet z dalszych okolic zostało powołanych do kopania wielkich okopów pozycyjnych, lasy i  laski, ogrody, stodoły i szopy, płoty, wszystko poszło na okopy (…) Dzień 14 lipca przyniósł nam wieść gromową : wojska rosyjskie cofają się i wszystko palą, ludność zmuszają do ucieczki. Zrazu tegoż dnia ludność ruszyła ze swoich siedlisk. Dnia 15 lipca ucieczka przybrała olbrzymie rozmiary. Nikt prócz starców, których własne dzieci porzuciły na razie nie został, bo i nie było gdzie. Około południa paliło się parafii jednocześnie 16 wsi (…) Paliła się potem cała okolica, folwarki i wsie, sterty i stygi ze świeżym zbożem (…).[28]

            Psucin, ze względu na bliskość twierdzy modlińskiej, podlegał oczyszczeniu przedpola przed napierającymi oddziałami 10 Dywizji Landwehry gen Dickhutta–Haracha i brygady piechoty gen. Pfeila ze składu armii gen. Hansa von Beselera.[29] Nie oszczędzono więc w tej wsi niczego, co mogło posłużyć za osłonę przed ogniem dział fortecznych. Jako się wcześniej rzekło, spalono dwór i cały folwark, dawne dziedzictwo rodu Wołłowiczów. Z Psucina wygnano kilkaset osób, z których spora część koczowała w lasach koło Jabłonny. 

            Aby zdobyć twierdzę, na rubieży Dębe-Nuna-Psucin rozmieszczono artyleryjskie grupy burzenia, które przy użyciu ciężkich dział oblężniczych ostrzeliwały grupy fortowe Carski Dar i Goławice.[30] 

         W dniach 13-17 sierpnia 1915 r. miało miejsce największe nasilenie ostrzału Grubych Bert, które skutkowało przełamaniem głównej pozycji obrony i zdobyciu fortów Toruń i Miękoszyn. Nocą z 15 na 16 sierpnia nastąpiły kontrataki  piechoty rosyjskiej, w których zginęło wielu żołnierzy blokujących twierdzę. Wśród poległych znalazł się m.in. pisarz i publicysta serbołużycki ks. Jan Rjecka, który służył w niemieckim duszpasterstwie polowym.[31]

            Aby pochować poległych żołnierzy, urządzono cmentarz wojenny w południowo-wschodniej części wsi wzdłuż drogi do Pomiechówka po obydwu jej stronach. Pogrzebano tu ok. 160 żołnierzy pochodzących głównie z Saksonii ze 101 pułku piechoty pod rozkazami gen. Pfeila[32].

            Powiat pułtuski poniósł ogromne straty spowodowane działaniami wojennymi związanymi z I wojną światową. Spośród 423 wsi w powiecie, 167 zostało całkowicie spalonych, co stanowiło prawie 40%. Z liczby 8 453 zagród wiejskich spalono7 618 zabudowań, czyli prawie 30% substancji materialnej. Szacunkowa wartość zniszczonych budynków na terenach wiejskich powiatu, opiewała na kwotę 1. 453140 rb., co stanowiło 25% wartości ubezpieczeniowej z okresu przed wybuchem wojny.[33]

            Nie lepiej było podczas niemieckiej okupacji, kiedy to ludność spalonych wsi gnieździła się w piwnicach lub w na prędce skleconych szałasach. Naturalną konsekwencją wojny i głodu były epidemie tyfusu, duru brzusznego, cholery i hiszpanki. Dochodził do tego ostry kurs polityczny okupanta oparty na licznych ograniczeniach i zakazach oraz rabunkowej eksploatacji rolnictwa, rzemiosła i zasobów leśnych okupowanego obszaru.

            W pierwszym okresie po odzyskaniu niepodległości, uwaga mieszkańców Psucina była skoncentrowana na odbudowie zniszczonych zabudowań. Mozolny proces odbudowy został zahamowany latem 1920 r., kiedy to w centrum uwagi całego społeczeństwa znalazła się wojna polsko-bolszewicka. W sierpniu 1920 r. w strefie działań zbrojnych znalazł się również Psucin. Dokładnie 14 sierpnia w godzinach przedpołudniowych cała gmina Nasielsk, w tym Psucin, została zajęta przez bolszewików. Wieczorem, tego samego dnia sowiecka 11 Dywizja Strzelców zdobyła forty Toruń i Miękoszyn i zgromadzone tam zapasy sprzętu wojennego. 15 sierpnia trwały ciężkie walki  na linii Studzianki- Cegielnia Psucka prowadzone przez 17DP, przeciwko dwom brygadom sowieckim.[34]

            W zmaganiach tej wojny uczestniczyli też mieszkańcy Psucina i okolicznych wsi, walcząc w szeregach 1. Dywizji Ochotniczej płk. Adama Koca. Mieli oni zagwarantowane pierwszeństwo przy zakupie ziemi po cenach preferencyjnych z parcelowanych majątków ziemiańskich. Wśród nich był Józef Krysiński z Pieńków Psuckich, Feliks Kiliś z Psucina i Czesław Olbryś ze Studzianek. [35] Lista ta zapewne będzie dłuższa po kolejnych badaniach.

            Na początku funkcjonowania Drugiej Rzeczypospolitej, zniszczona wojnami mazowiecka wieś przeżywała trudny okres. Według danych spisu powszechnego z 1921 r. 60% mieszkańców mieściło się w jednej izbie, zaś 29% dysponowało dwoma izbami, a zaledwie 11% populacji miało większe mieszkania.[36] Część rolników, po zniszczeniach obu wojen adaptowała na potrzeby mieszkaniowe budynki gospodarcze, w obawie przed kolejnymi działaniami zbrojnymi. Znaczną przeszkodą w budowie domów były braki materiałów budowlanych a zwłaszcza blachy i dachówki, stąd też aż 79% zabudowań wiejskich pokrytych było strzechą. Siermiężne domy włościańskie często zamiast drewnianych podłóg, miały glinianą polepę. Instalowano też mało okien, aby chronić izbę przed utratą ciepła.[37]

            W okresie II Rzeczypospolitej Psucin znalazł się w rzędzie największych wsi gminy Nasielsk. Najliczniejszym sołectwem było wówczas Popowo-Borowe, a następnie Goławice, Nuna i Psucin. Gdyby nie doszło do wyodrębnienia z tej wsi sołectw Psucin-Cegielnia i Pieńków-Psuckich, zapewne Psucin byłby największy, jeśli chodzi o liczbę mieszkańców. Psucin w 46 domach i 8 budynkach gospodarczych adaptowanych na cele mieszkalne, skupiał 370 mieszkańców, a w liczbie tej 175 mężczyzn i 195 kobiet. Wszyscy z nich deklarowali narodowość polską i religię rzymsko-katolicką. W Psucinie-Cegielni, w 40 domach i 7 budynkach gospodarczych zamieszkiwało 276 osób, w tym 137 mężczyzn i 139 kobiet uważających się za Polaków i katolików. Natomiast w przysiółku Psuckie Pieńki, 89 mieszkańców zajmowało 13 budynków mieszkalnych i 5 gospodarczych. [38]

            W latach międzywojnia w Psucinie funkcjonowała szkoła powszechna, uruchomiona zaraz po odzyskaniu niepodległości. Z Wykazu Publicznych szkół powszechnych w powiecie pułtuskim datowanego na 1 grudnia 1925 r. wynika, że ta placówka oświatowa mieściła się w wynajętym budynku w centralnej części wsi, zajmując izbę o pow. 27, 5 m2. Nauki udzielał jeden nieetatowy nauczyciel, który przez 36 godzin tygodniowo uczył 80 dzieci.[39] W latach 1918-1939 znacznie podniesiono poziom nauczania w szkolnictwie powszechnym. Wprowadzono wtedy do szkół, obok grupy podmiotów polonistycznych (język polski, geografia i historia Polski), grupę przedmiotów artystyczno-technicznych z robotami ręcznymi i ćwiczeniami fizycznymi. Zasadą było łączenie miejscowości w okręgi szkolne i budowanie szkoły we wsi o największej liczbie dzieci. Liczba szkół w gminie Nasielsk wzrosła w analizowanym okresie z czterech placówek na początku lat 20. do czternastu pod koniec lat 30.

            Przeważająca część mieszkańców Psucina, w dobie II RP zajmowała się wyłącznie rolnictwem, natomiast, ci którzy dysponowali gospodarstwami o mniejszych areałach, imali się różnych dodatkowych zajęć, m.in. na kolei, w handlu czy usługach. W Psucinie funkcjonowały z powodzeniem dwa sklepy branży spożywczo-tytoniowej, jeden z nich należał do Marianny Strzelczak, drugi zaś do Franciszka Kuski.[40] 

            W 1935 r. powołano w Psucinie jednostkę Ochotniczej Straży Pożarnej, a w skład komitetu założycielskiego weszli: Feliks Kiliś, Jan Kiliś, Feliks Pietrzak i Romuald Zawadzki. Straż ogniowa była chlubą całej wsi i skupiała najbardziej aktywnych jej mieszańców.[41]

            Okres zrównoważonego rozwoju Psucina przypadający na lata 30. XX w. został brutalnie przerwany niemieckim najazdem na Polskę we wrześniu 1939 r. Sama wojna obronna, w której uczestniczyło wielu mieszkańców tej wsi, nie przyniosła większych zniszczeń materialnych, bowiem nie zastosowano taktyki oczyszczenia przedpola zewnętrznego pierścienia umocnień Twierdzy Modlin. Mieszkańcy zostali natomiast poddani różnego rodzaju restrykcjom i prześladowaniom spotęgowanym tym, że wieś znalazła się w strefie przygranicznej pomiędzy Rejencją Ciechanowską, czyli częścią składową Rzeszy a Generalną Gubernią. Granica polityczna, celna i dewizowa biegła od Dębego, przez Ludwinowo, Kanią Górę, Nunę, Toruń Włościański i Goławice, aż do Wkry. [42] Siłą rzeczy, przebywali tu żołnierze Grentzschutzu, żandarmerii i policji polowej strzegący tej rubieży. 

            Pomimo tej trudnej sytuacji politycznej, w Psucinie działał ruch oporu. W opracowaniu pt. Miasto Nasielsk i jego najbliższa okolica w latach 1939-1945, jego autor Andrzej Sokolnicki wymienił Helenę Wasilewską z Psucina, która przewoziła z Warszawy podziemną prasę m.in. Gwardzistę – organ prasowy Gwardii Ludowej. Pomagała jej Helena Szelkowska, również mieszkanka Psucina działająca w strukturach niepodległościowych. Zapłaciły one najwyższą cenę za prowadzoną działalność, ginąc w obozach zagłady w 1944 r. [43]

            Spośród innych mieszkańców Psucina wyróżniających się w miejscowej społeczności działalnością niepodległościową, spółdzielczą i oświatową warto słów kilka poświęcić m.in. Feliksowi Kilisiowi, który został powołany do armii carskiej w 1914 r. Z chwilą utworzenia WP w Rosji został żołnierzem korpusu gen. Dowbór-Muśnickiego, broniącym Kresów dawnej Rzeczypospolitej przed bolszewikami, m.in. wchodził w skład załogi pociągu pancernego. W 1920 r. z rąk gen. Muśnickiego otrzymał brązowy Krzyż Walecznych. [44]

  Innym uczestnikiem I wojny światowej pochodzącym z Psucina był Wiktor Oleksiak (1878-1965), powołany do carskiego wojska w lipcu 1915 r. Walczył na kilku frontach, m.in. na Bukowinie i Grodzieńszczyźnie, aż do 1917 r., a swoje spostrzeżenia z tego okresu opisał w pamiętnikach, które ukazały się drukiem w 2005 r. W okresie międzywojennym mieszkał w Nasielsku przy ul. Ogrodowej, zajmując się szkółkarstwem i ogrodnictwem, był fundatorem okazałej willi Oleksiakówki o awangardowej i funkcjonalistycznej architekturze autorstwa Borysa Zinserylinga, która przetrwała II wojnę światową i nadal pozostaje własnością jego rodziny. [45]

            Kolejną wyrazistą postacią z Psucina w zakresie działalności społecznej i spółdzielczej był Henryk Olszewski (1919-2003). Zaraz po zakończeniu II wojny światowej wstąpił w szeregi Zjednoczonego Stronnictwa Ludowego, będąc nawet prezesem na szczeblu gminy. W tym samym czasie rozpoczął działalność w miejscowej OSP, zaś od 1956 r. do lat 90. Był radnym nasielskiego samorządu. Jednocześnie pełnił funkcję przewodniczącego Rady Nadzorczej Gminnej Spółdzielni Samopomoc Chłopska w Nasielsku. Należał też do Solidarności Rolników Indywidualnych. Odznaczony wieloma prestiżowymi orderami i  medalami, m.in. Złotym i Srebrnym Krzyżem Zasługi, Zasłużony dla Spółdzielczości Samopomoc Chłopska i Złotym Medalem za Zasługi dla Pożarnictwa. [46]

            Jeszcze innym, wielce zasłużonym dla lokalnej oświaty był urodzony w Psucinie Zdzisław Kiliś, który dał się również poznać jako działacz samorządowy, będąc wieloletnim radnym i przewodniczącym Rady Gminy w Pomiechówku. Pracę pedagogiczną rozpoczął w 1955 r. jako nauczyciel historii, natomiast w latach 1968-1972 był dyrektorem szkoły podstawowej w Pomiechówku. Odznaczony m.in. Złotym Krzyżem Zasługi w 1975 r.[47]

            Pisząc o Psucinie i jego mieszkańcach, nie można pominąć wzmiankowanego wcześniej prof. dr. hab. Jerzego Kalisiaka (1942-2009), który przez kilkanaście lat był mieszkańcem tej wsi. Na uwagę zasługuje jego szybka kariera naukowa, bowiem w wieku 38 lat (1980 r.) został profesorem belwederskim. Był stypendystą Fulbrighta na Uniwersytecie w Pensylwanii. współtworzył wyższą Szkołę Zarządzania  Polish Open University, będąc później jej rektorem. W latach 90. Nadano mu tytuł  doktora honoris causa Thames Valley University, a w 2005 r. Oxford Brookes University. Odznaczony wieloma orderami i medalami, m. in. Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski , Krzyżem Kawalerskim O.O.P. i Medalem Komisji Edukacji Narodowej.[48]

            Kończąc niniejsze opracowanie, dedykowane głównie mieszkańcom Psucina, należy stwierdzić, że taki jest stan wiedzy Nasielskiego Domu Edukacji i Historii Anno Domini 2025. Zapewne wymaga ono uzupełnienia, do czego zachęcam pasjonatów historii tej wsi reprezentujących młodsze pokolenie. Wskazówki bibliograficzne zawarte w tekście z pewnością pomogą w wyszukiwaniu źródeł niezbędnych do uzupełnienia.

                                                                                              dr Stanisław Tyc

.

 
[1] łac.- wsie przypisane klasztorowi czerwińskiemu.
[2] Polska XVI wieku pod względem geograficzno-statystycznym, t.5, Mazowsze, wyd. A. Pawiński, Warszawa 1892, s. 130.
[3] łac. – wsie szlachty zagrodowej.
[4] Źródła dziejowe, t. XVI, s. 9.
[5] K. Niesiecki, Herbarz Polski Kacpra Niesieckiego S.I. Powiększony dodatkami późniejszych autorów, rękopisów, dowodów urzędowych i wydany przez Jana Nop. Bobrowicza, t. X, s. 569.
[6] A. Wolff, Mazowieckie zapiski herbowe z XV i XVI wieku, Kraków 1937, s. 307.
[7] Volumina Legum. Przedruk zbioru praw staraniem XX Pijarów w Warszawie, od roku 1732 do roku 1782, wydanego, t.6, Ab anno 1697 ad annuch 1763, Warszawa 1980, zapiska 241.
[8] T. Korzon, Dzieje wojen i wojskowości w Polsce, t. 2, Kraków 1912, s. 387.
[9] Regestr diecezjów Franciszka Czajkowskiego czyli właściciele ziemscy w Koronie 1783-1784, pod. red. S. Górzyńskiego, Warszawa 2006, s. 691.
[10] Szlachta wylegitymowana w Królestwie Polskim w latach 1836-1861, oprac. E. Sączys, Warszawa 2007, s. 502.
[11] AGAD, KRSW, sygn. 4420,  Obwieszczenie pisarza trybunału cywilnego guberni płockiej, luty 1849, b. p.
[12] Relacja prof. Jerzego Kalisiaka z 2002 r., w zasobie Nasielskiego Domu Edukacji i Historii.
[13] A. Kociszewski, Mazowsze w epoce napoleońskiej, Ciechanów 1984, s. 69.
[14] Pamiętnik Polaka, który służył w wojsku francuskim w latach 1806 i 1807, [w:] Pszczółka Krakowska z 1822 r., b. p.
[15] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich wydany pod red. B. Chlebowsiego, magistra nauk filologiczno-historycznych b. Szkoły Głównej Warszawskiej, wł. Walewskiego, obywatela ziemskiego, kandydata nauk dyplomatycznych Uniwersytetu Dorpackiego. Wg. planu F. Sulimiersiego, t. IX, Warszawa 1888, s. 253.
[16] Źródła do dziejów wojny polsko-rosyjskiej 1830-1831 r., t. 3, od 12 maja do 15 lipca 1831 r., Warszawa 1933, s. 248.
[17] Ibidem, s.193-194.
[18] Ibidem, s. 259.
[19] Ibidem.
[20] Ibidem, s. 48-236.
[21] Spis alfabetyczny obywateli ziemskich Królestwa Polskiego oraz dóbr przez nich posiadanych, Warszawa 1905, b. p.
[22] APP, ZPP, sygn.. 154, k. 19.
[23] W. Bajer, Kronika kościelna wewnętrzna, Przegląd katolicki 1900, s.697.
[24] Skorowidz miejscowości Rzeczypospolitej Polskiej, t. I, M. St. Warszawa. Województwo warszawskie, Warszawa 1925, s. 9.
[25] APW, RGW, Wydz. Bud, Ref. XVII, sygn.. 43, k. 5 i 21.
[26] R. Bochenek, op. cit., s. 324.
[27] Ibidem, s.322.
[28] Kronika Rzymsko-Katolicka parafii Klukowo (1939-1947), pod red. M. M. Grzybowskiego, Płock 2007, s. 11.
[29] A. Bochenek, op. cit., s. 324.
[30] Ibidem, s. 327.
[31] https://pl.wikipedia.org/wiki/Fort_XV_Twierdzy_Toru%C5%84
[32] Kronika Rzymsko-Katolicka parafii Klukowo (1939-1947), pod red. M. M. Grzybowskiego, Płock 2007, s. 11.
[33] M. Przeniosło, Chłopi Królestwa Polskiego w latach 1914-1918, Kielce 2003, s. 54.
[34] O niepodległą i granice, t. 1, Raporty i komunikaty Naczelnych władz wojskowych o sytuacji wewnętrznej Polski 1919-1920, oprac. M. Jabłonowski, P. Stanecki, T. Wawrzynski, Warszawa 1999, s. 274.
[35] J. Szczepański, Wojna 1920 r. w powiecie pułtuskim, Pułtusk 1990, s. 34.
[36] Mieszkania, Analiza wyniku spisu mieszkań z 30 września 1921 r., Warszawa 1932, s. 51.
[37] M. Trawińska, Zagroda chłopska w Polsce na przełomie XIX i XX wieku, cz. 1., budownictwo tradycyjne, Wrocław 1968, s. 197.
[38] Skorowidz miejscowości RP, op. cit., s. 6.
[39] Publiczne szkoły powszechne w powiecie pułtuskim – 1 grudnia 1925 r. w roku szkolnym 1925/1926, Warszawa 1927, s. 49.
[40] Wykaz podmiotów prawa handlowego w mieście i gminie Nasielsk w okresie międzywojennym, w zasobie Nasielskiego Domu Edukacji i Historii.
[41] Nasielska Wieś, op. cit., s. 49.
[42] A. Sokolnicki, Miasto Nasielsk i jego najbliższa okolica w latach 1939-1945, [w:] Szkice z dziejów Nasielska i dawnej ziemi zakroczymskiej, pod red. S. Pazyry, Warszawa 1970, s. 69.
[43] Ibidem, s. 74.
[44] Zasób Nasielskiego Domu Edukacji i Historii.
[45] Nasielsk. Wpisani w dzieje miasta i regionu, pod red. S. Tyca, Nasielsk 2013, s 157.
[46] Ibidem, s. 159-160.
[47] https://historiapomiechowka.pl/oswiata/szkola-podstawowa-pomiechowek/
[48] https://pl.wikipedia.org/wiki/Jerzy_Kalisiak

Zadanie to dofinansowane zostało w ramach Gminnego Programu Profilaktyki i Rozwiązywania Problemów Alkoholowych oraz Przeciwdziałania Narkomanii.

Z ogromną radością informujemy Państwa, że kolejne Dyplomy Małego Czytelnika w ramach kampanii społecznej „Mała Książka – Wielki Człowiek” adresowanej do dzieci w wieku przedszkolnym trafiły do rąk Idy, Szymona, Michała i Julii. Gratulujemy serdecznie i zapraszamy wszystkie przedszkolaki z Gminy Nasielsk do udziału w tej szczytnej akcji. Wyprawki Małego Czytelnika, Karty Małego Czytelnika do zbierania naklejek, zakładki do książek i naklejki czekają!

Prezentacja ta powstała dzięki uprzejmości osób, które udostępniły ocalałe fotografie i dokumenty, a mianowicie: Pani Monika Orłowska-Wiśniewska - Dyrektor Szkoła Podstawowa Nr 1 im. Konstytucji 3 Maja w Nasielsku, Pani Anna Kotarbińska - autorka publikacji o Nasielsku i Pan Szczepan Symak.

Podczas lekcji bibliotecznej pani dyrektor przybliżyła dzieciom zawód bibliotekarza. Opowiedziała o tym, że do głównych zadań bibliotekarza, zajmujących najwięcej czasu, należy wypożyczanie książek oraz sprawowanie opieki nad zasobami biblioteki. Wspomniała również, że bibliotekarze zajmują się gromadzeniem i opracowywaniem zbiorów, promowaniem czytelnictwa poprzez ciekawe lekcje biblioteczne, warsztaty dla dzieci w różnym wieku, zajęcia organizowane dla dzieci spędzających wakacje i ferie zimowe w mieście, włączanie się do ogólnopolskich akcji takich jak: Mała książka–wielki człowiek, Narodowe Czytanie pod patronatem Pary Prezydenckiej, Cała Polska Czyta Dzieciom, Tata też czyta, Noc Bibliotek i wielu, wielu innych. Podkreśliła też, jak ważna w zawodzie bibliotekarza jest znajomość odpowiednich systemów bibliotecznych, administracja danych osobowych oraz doskonała znajomość przepisów prawa związanych z prawami autorskimi i prawami pokrewnymi. Jest to bardzo wszechstronna i różnorodna praca. Biblioteka to również miejsce, które ma inspirować i zachęcać młodego czytelnika do korzystania z księgozbioru. Długo też rozmawialiśmy o tym, jaką drogę musi przejść książka zanim trafi na biblioteczną półkę, od pomysłu, który „rodzi się” w głowie pisarza, do momentu kiedy książka „jest gotowa” do wypożyczenia.

Ponadto pani dyrektor zaprezentowała dzieciom różne rodzaje książek dostosowanych do ich wieku, jakie posiada w swoich zasobach biblioteka. Były to głównie krótkie bajeczki i historyjki, dłuższe bajki i opowiadania, obrazkowe historie, książki dźwiękonaśladowcze, edukacyjne, z ruchomymi elementami, do nauki czytania, interaktywne oraz książki aktywizujące z elementami dźwiękowymi, a także w formacie trójwymiarowym.

Nasi mili goście poznali również zasady kampanii społecznej „Mała książka – wielki człowiek” skierowanej do dzieci w wieku przedszkolnym i każdy przedszkolak został zaproszony do zapisania się do biblioteki i uczestnictwa w tej szczytnej ogólnopolskiej kampanii społecznej. Każdemu przedszkolakowi, który odwiedzi naszą bibliotekę w towarzystwie rodzica lub opiekuna i zechce wziąć udział w akcji, wręczymy specjalną Wyprawkę Czytelniczą, na którą składa się: książka dla dzieci, broszura informacyjna dla rodziców przypominająca o nieocenionej roli czytania w rozwoju ich dziecka, Karta Małego Czytelnika służąca do zbierania naklejek oraz zakładka do książki.

Na zakończenie spotkania przesympatyczne „Sówki” zadeklarowały, że wybiorą się do biblioteki z rodzicami, aby zapisać się i uczestniczyć w kampanii społecznej „Mała Książka – Wielki Człowiek”. Było to niezwykle miłe i pouczające spotkanie.

Lista nagrodzonych osób przedstawia się następująco:

Kategoria   „klasy IV”:

I miejsce      

Kacper Tkaczyk - Szkoła Podstawowa im. Księcia Józefa Poniatowskiego w Starych Pieścirogach

II miejsce      

 Dariusz Domżała - Szkoła Podstawowa im. Księcia Józefa Poniatowskiego w Starych Pieścirogach

III miejsce

Zofia Wieczorek - Szkoła Podstawowa im. Księcia Józefa Poniatowskiego w Starych Pieścirogach

Kategoria   „klasy V”:

I miejsce       

Zuzanna Gontarz - Szkoła Podstawowa Nr 1 im. Konstytucji 3 Maja w Nasielsku

II miejsce      

Amelia Mostowska - Szkoła Podstawowa Nr 1 im. Konstytucji 3 Maja w Nasielsku

III miejsce   

Alicja Drążdżewska - Szkoła Podstawowa Nr 1 im. Konstytucji 3 Maja w Nasielsku

Wyróżnienie 

Kuba Kordulewski - Szkoła Podstawowa im. Księcia Józefa Poniatowskiego w Starych Pieścirogach

Kategoria   „klasy VI”:

I miejsce      

Zuzanna Owczarczyk - Szkoła Podstawowa im. Mikołaja Kopernika w Cieksynie

II miejsce      

Oliwia Mieszkowska - Szkoła Podstawowa im. Pierre'a de Coubertina w Budach Siennickich 

Jagoda Zdziebłowska - Szkoła Podstawowa Nr 1 im. Konstytucji 3 Maja w Nasielsku

III miejsce

Bartosz Popielarski - Szkoła Podstawowa im. Pierre'a de Coubertina w Budach Siennickich 

Dominika Zasońska - Szkoła Podstawowa im. Marii Konopnickiej w Popowie Borowym

Wyróżnienie 

Zuzanna Jaskółowska - Szkoła Podstawowa im. Pierre'a de Coubertina w Budach Siennickich 

Kategoria   „klasy VII”:

I miejsce       

Antoni Niesłuchowski - Szkoła Podstawowa Nr 2 im. Stefana Starzyńskiego w Nasielsku

II miejsce      

Zofia Świderska-Wojciechowska - Szkoła Podstawowa im. Pierre'a de Coubertina w Budach Siennickich 

III miejsce   

Amelia Lubelska - Szkoła Podstawowa im. Pierre'a de Coubertina w Budach Siennickich 

Kategoria   „klasy VIII”:

I miejsce       

Karolina Truchel - Szkoła Podstawowa im. Księcia Józefa Poniatowskiego w Starych Pieścirogach

II miejsce      

Antonina Lewandowska - Szkoła Podstawowa im. Księcia Józefa Poniatowskiego w Starych Pieścirogach

III miejsce   

Amelia Rogalska - Szkoła Podstawowa im. Księcia Józefa Poniatowskiego w Starych Pieścirogach

Wyróżnienie 

Hanna Rączka - Szkoła Podstawowa im. Księcia Józefa Poniatowskiego w Starych Pieścirogach

Kategoria   „szkoły ponadpodstawowe”:

I miejsce       

Marcel Janecki – Liceum Ogólnokształcące im. Jarosława Iwaszkiewicza w Nasielsku

II miejsce

Julita Daniszewska - Liceum Ogólnokształcące im. Jarosława Iwaszkiewicza w Nasielsku

Zuzanna Ziółkowska - Liceum Ogólnokształcące im. Jarosława Iwaszkiewicza w Nasielsku

Maja Wiśniewska - Liceum Ogólnokształcące im. Jarosława Iwaszkiewicza w Nasielsku

III miejsce   

Wiktoria Brodzikowska - Liceum Ogólnokształcące im. Jarosława Iwaszkiewicza w Nasielsku

Nadia Choromańska - Liceum Ogólnokształcące im. Jarosława Iwaszkiewicza w Nasielsku

Wyróżnienie 

Daria Jaszczak - Liceum Ogólnokształcące im. Jarosława Iwaszkiewicza w Nasielsku

Alicja Szymańska - Liceum Ogólnokształcące im. Jarosława Iwaszkiewicza w Nasielsku

Natalia Zgoba - Liceum Ogólnokształcące im. Jarosława Iwaszkiewicza w Nasielsku

Kacper Pisarski - Liceum Ogólnokształcące im. Jarosława Iwaszkiewicza w Nasielsku

Zuzanna Modzelewska - Liceum Ogólnokształcące im. Jarosława Iwaszkiewicza w Nasielsku

     Serdecznie dziękujemy wszystkim, którzy wzięli udział w konkursie zorganizowanym przez naszą bibliotekę, a laureatom gratulujemy i  zapraszamy na uroczyste wręczenie dyplomów i nagród, które odbędzie się  26 czerwca (czwartek) 2025 r. o godz. 15.00 w siedzibie Biblioteki Głównej przy ul. Piłsudskiego 6 w Nasielsku. Do zobaczenia!

Zadanie to dofinansowane zostało w ramach Gminnego Programu Profilaktyki i Rozwiązywania Problemów Alkoholowych oraz Przeciwdziałania Narkomanii.

·        Wakacje w raju. Antropologiczne spojrzenie na współczesne podróżowanie.

·         Podróż jako droga do poznania siebie. Nowe spojrzenie na europejskie dziedzictwo.

W pierwszym spotkaniu udział wzięli uczniowie klasy I OPW i II a. Nasi mili goście dowiedzieli się czym jest podróżowanie i co dzięki niemu możemy poznać: nowe regiony, kraje, kontynenty oraz czym właściwie jest turystyka i jaki ma wpływ na odwiedzane miejsca. W czasie zajęć młodzież zastanowiła się, które kraje są postrzegane jako egzotyczne i jakie zachodzą relacje pomiędzy odwiedzającymi i odwiedzanymi.

W trakcie drugiego spotkania, w którym uczestniczyli uczniowie klasy II b i III b omówiono przykładowe hasła turystyczne „Odnajdź siebie na końcu świata”, „Podróż w poszukiwaniu samego siebie” czy „Podróż jako terapia”. Hasła te mają zachęcić do dalekiej podróży, dając obietnice relaksu, ale też samopoznania czy oddechu od zabiegania charakterystycznego dla współczesnego świata. Jednocześnie część osób, kierując się podobną motywacją, wybiera miejsca nie odległe, lecz znajdujące się obok. Omówiliśmy europejskie dziedzictwo, sposoby podróżowania i rozważaliśmy nad tym, co nam daje podróżowanie. Podczas zajęć prowadząca zwróciła uwagę na związki podróży, tożsamości i dziedzictwa. Wspólnie „odwiedziliśmy” chłopów w Katalonii, a następnie udaliśmy się do dawnej wsi Wolica będącej obecnie częścią warszawskiej dzielnicy Ursynów. 

Na następne  spotkanie DKK dla dorosłych zapraszamy 5 lipca 2025 r.

     Tegoroczna edycja pod hasłem „Czytanie łączy” podkreśla, że wspólna lektura z dzieckiem nie tylko rozwija, ale również buduje silne, emocjonalne więzi. W nowej odsłonie zwracamy uwagę, że zarówno czytanie, jak i sport to aktywności, które rodzice mogą – a nawet powinni – podejmować razem z dziećmi, traktując je jako formę rozrywki i źródło radości. Regularne czytanie oddziałuje na mózg w podobny sposób, jak aktywność fizyczna wpływa na ciało. Czytanie wpływa na rozwój, stymuluje życiowe sukcesy. Pozwala zrozumieć siebie i innych; zdystansować się wobec trudów dorastania. Daje wiedzę, która idzie w parze ze sprawczością.

      Do udziału w tej szczytnej kampanii społecznej zaprosiliśmy Pana Marcina  Śliwowskiego, tatę Mai uczęszczającej do grupy Pszczółki w Samorządowym Przedszkolu im. Juliana Tuwima w Nasielsku. W tym wyjątkowym spotkaniu uczestniczyła cała grupa przedszkolaków na czele z wychowawczynią, Panią Hanną Jaworską, a także grupa Motylki z wychowawczynią Panią Małgorzatą Krzyczkowską. Pan Marcin przeczytał dzieciom książeczkę zatytułowaną „Kocham Cię Tato” autorstwa Katarzyny Biegańskiej i Doroty Prończuk. Serdecznie zachęcamy wszystkich tatusiów do udziału w akcji „Tata też czyta” i systematycznego czytania dzieciom.

              Spotkanie rozpoczęła dyrektor biblioteki w Nasielsku, w strukturach której znajduje się Nasielski Dom Edukacji i Historii powitaniem zebranych gości w całkiem sporej, bo liczącej przeszło 80 osób grupie. Wśród nich znaleźli się: Pan Radosław Kasiak – Burmistrz Nasielska wraz z małżonką, Pan Marek Gerasik – Przewodniczący Rady Miejskiej w Nasielsku, Pan Zbigniew Wóltański – Wiceprzewodniczący Rady Miejskiej w Nasielsku, pani Wanda Kraszewska - córka Stefana Jaworskiego wraz z małżonkiem - Panem Romanem Kraszewskim i rodziną na czele z Panem Mariuszem Kraszewskim - Dyrektorem Szkoły Podstawowej nr 2 im. Stefana Starzyńskiego w Nasielsku, Pani Monika Orłowska-Wiśniewska - Dyrektor Szkoły Podstawowej nr 1 im. Konstytucji 3 Maja w Nasielsku, Pani Teresa Skrzynecka – prezes Fundacji „Bądźmy Razem”, założycielka Nasielskiego Uniwersytetu Trzeciego Wieku i laureatka prestiżowej nagrody „Lew Nasielska”, Pani Hanna Wróblewska – wiceprezes Fundacji „Bądźmy Razem”, członkowie zespołu harcerskiego założonego przez Stefana Jaworskiego, członkowie zespołu o wdzięcznej nazwie „Nasielskie Figlarki”, a także uczestnicy wyjazdów z cyklu „Zwiedzamy z biblioteką”, a zarazem nasi kochani Czytelnicy i miłośnicy Nasielskiego Domu Edukacji i Historii.

            Następnie Daria Lasocka, przedstawicielka nasielskiej młodzieży, a zarazem radna Młodzieżowej Rady Powiatu Nowodworskiego zaprezentowała biogram Stefana Jaworskiego, który wyszedł spod pióra Reginy Olszewskiej, znanej i cenionej nauczycielki języka polskiego. Potem głos zabrał Pan Radosław Kasiak – Burmistrz Nasielska, który wyraził swoje uznanie dla organizatorów i dostrzegł potrzebę promocji zasłużonych dla Gminy Nasielsk mieszkańców. W słowach „nie ma przyszłości bez przeszłości” zawarł credo, w którym podkreślił, że aby móc kształtować przyszłość musimy zrozumieć i uszanować przeszłe wydarzenia, tradycje i osiągnięcia. Wypowiedź Pana Burmistrza daje nam impuls do dalszej pracy na rzecz kultywowania pamięci o dziejach miasta i regionu.  

          W dalszej kolejności  uczestnicy Nocy Muzeów wysłuchali utwory, do których słowa i muzykę napisał Stefan Jaworski. Wystąpili uzdolnieni muzycznie przedstawiciele młodszego pokolenia, a mianowicie Zuzanna Kuczborska i Kacper Zawadzki. A nieoceniona i niezastąpiona Pani Joanna Ostaszewska, która jest niewątpliwie kontynuatorką dzieła rozpoczętego przez Stefana Jaworskiego „rozczytała” oryginalne nuty i przygotowała wykonawców. W oprawę muzyczną zaangażowały się również Panie Natalia i Eliza Łyczkowskie. Zuzanna i Kacper zaśpiewali piosenki zatytułowane: „Nasielski walczyk”, „Mazowszu buzi dam”, -„Harmonia i smutek” i „O Jasiu”.

         Następnie przyszedł czas na prezentację ocalałych fotografii związanych z działalnością artystyczno-kulturalną Stefana Jaworskiego, które zostały udostępnione dzięki uprzejmości: Pani Moniki Orłowskiej-Wiśniewskiej - dyrektor Szkoły Podstawowej nr 1 im. Konstytucji 3 Maja w Nasielsku, Pani Anny Kotarbińskiej, gitarzystki zespołu „Nasielskie figlarki”, przyjaciółki naszego lokalnego muzeum, a także autorki publikacji o Nasielsku, oraz Pana Szczepana Symaka. Był to właściwy czas na sentymentalne reminiscencje dotyczące bohatera Nocy Muzeów,  który wprowadził naszych miłych gości w nostalgiczny nastrój i wywołał wspomnienia oraz refleksje.

            W drugiej części tegorocznej odsłony Nocy Muzeów zaprosiliśmy przybyłych do obejrzenia wszystkich czternastu stałych wystaw tematycznych eksponowanych w Nasielskim Domu Edukacji i Historii. Wówczas na długie godziny prelekcji głos zabrał kustosz naszego muzeum dr Stanisław Tyc, który omówił dzieje miasta i regionu od wieków średnich, aż do XX stulecia, uwzględniając rolę diaspory żydowskiej w życiu gospodarczym, społecznym, politycznym i kulturalnym Nasielska. Omówił tez ważne wydarzenia polityczne XIX w., jak kampania napoleońska, powstania narodowe i wojny światowe. Nasi mili goście z zaciekawieniem wysłuchali długiej tyrady, podczas której można było napić się kawy lub herbaty czy też poczęstować się przygotowanymi przekąskami. Dyskusjom i pytaniom nie było końca, pomimo późnej pory, co świadczy o tym, że tego typu spotkania są ważne dla miejscowej społeczności. Zgodnie z daną dwa lata temu obietnicą, w przyszłym roku i kolejnych latach planujemy kolejne edycje Nocy Muzeów, na które już dzisiaj serdecznie Państwa zapraszamy.

            Zadanie zostało dofinansowane w ramach Gminnego Programu Profilaktyki i Rozwiązywania Problemów Alkoholowych oraz Przeciwdziałania Narkomanii.
 

Lisek bawi i uczy z każdą książką czegoś nowego. Dzięki niemu dziecko wie, między innymi, kiedy należy powiedzieć „dziękuję”, a także zna numer alarmowy i wie, w jakich sytuacjach go używać. W każdej pojedynczej części opisywany jest inny problem, inne zjawisko przyrodnicze lub wydarzenie. Wspólnie przeczytaliśmy jedną książeczkę z serii, a mianowicie „Czekamy na swoją kolej”, która opowiada o zasadach dobrego wychowania.  

W drugiej części spotkania porozmawialiśmy o nietypowym święcie - Święcie Bułki. Omówiliśmy wszystkie etapy powstawania bułek od posadzenia roślin, ich zbioru, produkcji mąki, aż po wykonanie i pieczenie w piekarni. Na zakończenie spotkania nastąpiła degustacja świeżego pieczywa.

Na następne spotkanie DKK dla zapraszamy w czerwcu.

Wczoraj, 5 czerwca br. do udziału w XXIV Ogólnopolskim Tygodniu Czytania Dzieciom zaprosiliśmy Panią Hannę Pietrzak, Dyrektor Centrum Usług Wspólnych. Pani Hanna przeczytała uczniom klasy II b uczęszczającym do Szkoła Podstawowa nr 1 im. Konstytucji 3 Maja w Nasielsku przepiękne opowiadanie zatytułowane „Muminek i nowy przyjaciel” autorstwa Tove Jansson oraz fragment książki „Detektyw Pozytywka”, autorstwa Grzegorza Kasdepke, która znalazła się w kanonie lektur szkolnych.

Serdecznie dziękujemy Pani Hannie, uczniom oraz wychowawczyni, Pani Dorocie Fijalskiej, a wszystkich miłośników czytania zapraszamy do włączenia się do tej pięknej, szczytnej akcji. Wszelkie informacje pod numerem telefonu 23 69 12 552. Do zobaczenia w bibliotece!

Ogólnopolski Tydzień Czytania Dzieciom zainicjowany został przez Fundację ABC XXI Cała Polska Czyta Dzieciom, która przekonuje, że czytanie dziecku dla przyjemności 20 minut dziennie, codziennie! jest mądrym sposobem spędzania czasu z dzieckiem i najlepszą inwestycją w jego przyszłość. Dąży również do podnoszenia poziomu kultury adresowanej do dzieci i młodzieży, którym potrzebne są książki mądre i ciekawe, napisane piękną polszczyzną, przynoszące rzetelną wiedzę, humor na dobrym poziomie, rozwijające wrażliwość moralną i dające niekłamaną radość czytania.

Dzisiaj, 3 czerwca br. do udziału w XXIV Ogólnopolskim Tygodniu Czytania Dzieciom zaprosiliśmy Panią Moniką Nojbert, Dyrektor Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej i radną Rady Powiatu Nowodworskiego. Pani Monika przeczytała przedszkolakom z grupy Misie uczęszczającym do Samorządowego Przedszkola im. Juliana Tuwima w Nasielsku przepiękne opowiadanie zatytułowane „Kicia Kocia w bibliotece” autorstwa Anity Głowińskiej oraz w wyjątkowy sposób zachęciła dzieci do udziału w ogólnopolskiej kampanii społecznej „Mała książka – wielki człowiek”, dzięki uczestnictwu w której nasza biblioteka przekazuje dzieciom w wieku przedszkolnym bezpłatne Wyprawki Małego Czytelnika. W skład Wyprawki Czytelniczej wchodzi książka pt. „Krasnal w Krzywej Czapce”, którą napisał znakomity autor literatury dziecięcej Wojciech Widłak i którą wzbogaciła pięknymi ilustracjami Aleksandra Krzanowska. Ponadto w Wyprawce znalazła się broszura informacyjna dla rodziców, przedstawiająca korzyści płynące z czytania od najmłodszych lat dla rozwoju dziecka, a także Karta Małego Czytelnika do zbierania naklejek i zakładka do książki.

Serdecznie dziękujemy Pani Monice, przedszkolakom oraz wychowawczyni, Pani Monice Stachowicz, a wszystkich miłośników czytania zapraszamy do włączenia się do tej, pięknej, szczytnej akcji. Wszelkie informacje pod numerem telefonu 23 69 12 552.
Do zobaczenia w bibliotece!

Nasze warsztaty teatralne przez trzy kolejne poniedziałki maja (12.05., 19.05 i 26.05.br.) przebiegały pod znakiem improwizacji i pracy twórczej. Nie zabrakło oczywiście ćwiczeń artykulacyjnych i oddechowych. Wspólnymi siłami udało nam się stworzyć tekst piosenki do przedstawienia o Akademii. Powróciliśmy też do pracy nad naszym scenariuszem. Dyskusjom i pomysłom, jak zwykle, nie było końca. Po czym, po omówieniu wszystkich postaci i doprecyzowaniu szczegółów dekoracji, rozpoczęliśmy próby. Nasza improwizacja uświadomiła nam jak wiele jeszcze czeka nas pracy. Zajęcia przebiegały w bardzo sympatycznej atmosferze, bo każdy z uczestników ma niepowtarzalny talent, a w naszej grupie umiemy je wszystkie dostrzegać i pielęgnować. Było głośno, kreatywnie i wesoło!

Nasze majowe warsztaty literackie (15.05., 22.05., 29.05.br.) poświęcone były przede wszystkim pracy z konkretnymi utworami. Podczas jednego ze spotkań omówiliśmy i przeanalizowaliśmy wskazując środki stylistyczne dwa wiersze: „Miłość” Czesława Miłosza i „Do czytelnika” Jarosława Iwaszkiewicza. Następnie swoje skojarzenia, wrażenia i emocje związane z wybranym wierszem uczestnicy spotkania wyrazili korzystając z innej formy artystycznego wyrazu – kolażu. Do wykonania ciekawych prac posłużyły nam: gazety, kolorowy papier, kredki, flamastry, klej i nożyczki. Kolejne spotkanie poświęcone było twórczości Stanisława Jerzego Leca. Dyskutowaliśmy nad wybranymi aforyzmami tego autora, które znalazły się w zbiorze „Myśli nieuczesane”. Okazuje się, że wiele z nich nic nie straciło ani na humorystycznej sile rażenia, ani na aktualności, np.: Najtrudniej o prawdę w czasach, gdy wszystko może być prawdą; Karłom trzeba się nisko kłaniać; Wszyscy chcą naszego dobra. Nie dajcie go sobie zabrać.

Kot, jako bohater poetycki, był tematem naszych rozważań podczas ostatnich warsztatów. Wspólnie czytaliśmy wiersze Franciszka Jana Klimka („Czego potrzeba kotu”, „Weź kota”) i Wisławy Szymborskiej („Kot w pustym mieszkaniu”). Ustalaliśmy kto jest tych w utworach podmiotem licznym, jaką historię opowiada oraz w jaki sposób przekazuje swoje uczucia i przeżycia . Skupiliśmy się też na poszukiwaniach metafor, porównań i epitetów. Uczestnicy zajęć przyznali, że słowa mają znaczenie i wielką moc, a wiersze z kotem w tytule, bardzo wiele mówią o człowieku. 

Dzisiaj, 30 maja br. do szczytnej, wyjątkowej, ogólnopolskiej kampanii społecznej Cała Polska czyta dzieciom, która propaguje codzienne czytanie dzieciom włączyła się Pani Alicja Kwiatkowska – babcia Andrzejka uczęszczającego do klasy II c  Szkoły Podstawowej im. Konstytucji 3 Maja w Nasielsku. W spotkaniu uczestniczyli uczniowie całej klasy wraz z Panią Małgorzatą – wychowawcą. Pani Alicja przeczytała naszym miłym gościom „Czarną owieczkę” autorstwa Jana Grabowskiego.

Serdecznie dziękujemy Pani Alicji, uczniom oraz Pani Wychowawczyni, a wszystkich miłośników czytania zapraszamy do udziału w akcji Cała Polska czyta dzieciom, która potrwa do końca czerwca. Wszelkie informacje pod numerem telefonu 23 69 12 552. Do zobaczenia w bibliotece!

    Dzisiaj, 27 maja br. do szczytnej, wyjątkowej, ogólnopolskiej kampanii społecznej Cała Polska Czyta dzieciom, która propaguje codzienne czytanie dzieciom włączył się Pan Marek Maluchnik Sekretarz Nasielska. Pan Sekretarz przeczytał przedszkolakom z grupy Słoneczka uczęszczającym do Samorządowego Przedszkola im. Juliana Tuwima  w Nasielsku książeczkę z serii „Tupcio Chrupcio” autorstwa Elizy Piotrowskiej zatytułowaną „Nie chcę się myć”.

   Serdecznie dziękujemy Panu Sekretarzowi, przedszkolakom oraz wychowawczyni, Pani Marcie Żbikowskiej, a wszystkich miłośników czytania zapraszamy do udziału w akcji Cała Polska Czyta Dzieciom, która potrwa do końca czerwca. Wszelkie informacje pod numerem telefonu 23 69 12 552. Do zobaczenia w bibliotece!

   Dzisiaj, 26 maja br.  do tej szczytnej, ogólnopolskiej kampanii społecznej włączył się Pan Radosław Kasiak Burmistrz Nasielska i jednocześnie zainaugurował w naszej bibliotece tegoroczną odsłonę kampanii społecznej Cała Polska Czyta Dzieciom. Pan Burmistrz, w tym wyjątkowym, pięknym Dniu Matki przeczytał uczniom klasy I b Szkoły Podstawowej nr 1 im. Konstytucji 3 Maja w Nasielsku książkę zatytułowaną „Nasza mama czarodziejka” autorstwa Joanny Papuzińskiej.

   Serdecznie dziękujemy Panu Burmistrzowi, uczniom oraz wychowawczyni - Pani Anicie Ciskowskiej, a wszystkich miłośników czytania zapraszamy do włączenia się do akcji, która potrwa do końca czerwca. Wszelkie informacje pod numerem telefonu 23 69 12 552. Zapraszamy serdecznie!

Dzisiaj, 23 maja br. panie bibliotekarki wybrały się z wizytą do Niepublicznego Przedszkola Sakolandia i odwiedziły wszystkie grupy dzieci.

Podczas spotkania Przedszkolaki poznały bohaterów serii książek o Muminkach: Mamę i Tatę Muminków, tajemniczego Bukę, złośliwą Małą Mi czy łatwowiernego Muminka. Pani bibliotekarka przeczytała dzieciom następujące opowiadania: „Muminek i Święto Lodu”, „Muminek i nowy przyjaciel” oraz „Muminek i urodzinowy guzik”. Na zakończenie dzieci wzięły udział w warsztatach plastycznych, podczas których pokolorowały postać Muminka według własnego pomysłu. Dzieci z ogromnym zainteresowaniem uczestniczyły w zajęciach, czerpiąc radość ze słuchania opowieści. Spotkanie z Muminkami było niezwykle udane i pełne wrażeń. Mamy nadzieję, że nasza wizyta zachęci młodych czytelników do sięgnięcia po kolejne książki z serii i do odwiedzin naszej biblioteki.

Natomiast podczas spotkania w żłobku dzieci poznały bohaterów serii książek o Kici Koci oraz z ogromnym zainteresowaniem przejrzały przywiezione przez panią bibliotekarkę publikacje wydawnicze dostosowane specjalnie do ich wieku, a były to książeczki sensoryczne, trójwymiarowe, dźwiękonaśladowcze i z ruchomymi elementami.

Pani bibliotekarka przeczytała dzieciom książeczkę, w której główną rolę grała znana wszystkim najmłodszym czytelnikom Kicia Kocia - bohaterka bajek i ulubienica każdego dziecka, która poprzez swoje przygody uczy dobrych manier i zachowań, a robi to w zabawny sposób. Razem z Kicią Kocią odwiedziliśmy bajkową bibliotekę, 

Wizyta w Niepublicznym Przedszkolu „Sakolandia” przebiegła w bardzo miłej atmosferze. Dzieci zapowiedziały, iż chętnie odwiedzą bibliotekę i dołączą do grona czytelników.

Do zobaczenia w bibliotece.

Toruń oczarował nas swoją atmosferą, historią i smakiem. Serdecznie zapraszamy na nasze kolejne wyjazdy  z cyklu „Zwiedzamy z biblioteką”.

Na początku tego barwnego spotkania przeczytaliśmy wspólnie książeczki, w których główną rolę grała znana wszystkim czytelnikom Kicia Kocia - bohaterka bajek i ulubienica każdego dziecka, która poprzez swoje przygody uczy Czytelników dobrych manier i zachowań, a robi to w zabawny sposób. Razem z Kicią Kocią odwiedziliśmy bajkową bibliotekę, poznaliśmy zawód policjanta oraz zajrzeliśmy do wielu mieszkań w książce z okienkami „Bardzo fajna rodzina” i snuliśmy domysły, co w danej chwili robią mieszkańcy.

Podczas tej lekcji bibliotecznej panie bibliotekarki zaprezentowały dzieciom różne rodzaje książek dostosowanych do ich wieku, jakie posiada w swoich zasobach biblioteka. Były to głównie krótkie bajeczki i historyjki, dłuższe bajki i opowiadania, obrazkowe historie, książki dźwiękonaśladowcze, edukacyjne, z ruchomymi elementami, do nauki czytania, interaktywne oraz książki aktywizujące z elementami dźwiękowymi, a także w formacie trójwymiarowym.

Następnie przybliżyliśmy dzieciom książkę „Znajdź, napraw, jedź! Samochody i inne pojazdy”, którą byli zachwyceni. 

Nasi mili goście poznali również zasady kampanii społecznej „Mała książka – wielki człowiek” skierowanej do dzieci w wieku przedszkolnym i każdy przedszkolak otrzymał Wyprawkę Czytelniczą, na którą składa się: książka dla dzieci, broszura informacyjna dla rodziców przypominająca o nieocenionej roli czytania w rozwoju ich dziecka, Karta Małego Czytelnika służąca do zbierania naklejek oraz zakładka do książki.

Na zakończenie spotkania przedszkolaki zadeklarowały, że wybiorą się do biblioteki z rodzicami, aby zapisać się i uczestniczyć w kampanii społecznej „Mała Książka – Wielki Człowiek” oraz zaśpiewały przepięknie piosenkę o krasnoludkach. Było to niezwykle miłe i pouczające spotkanie.

Dzisiaj, 19 maja br. specjalnie dla grupy Biedroneczek z Samorządowego Przedszkola im. Juliana Tuwima w Nasielsku, warsztaty w ramach projektu „Mała książka w drodze” przeprowadził pan Mateusz Świstak, opowiadacz, pisarz edukator i podcaster. Od ponad 11 lat zajmujący się wykorzystaniem szeroko pojętego storytellingu w edukacji. Prowadzi spotkania z opowieściami, baśniowy stand-up, warsztaty dla bibliotekarzy i nauczycieli, a także tworzy immersyjny storytelling do kilku polskich parków rozrywki (m.in. Rabkolandu). Pan Mateusz co roku odwiedza dziesiątki bibliotek i festiwali, promując miłość do książek i starając się rozkołysać wyobraźnię młodych czytelników. Już od kilku lat współpracuje z Instytutem Książki przy kampanii „Mała książka – wielki człowiek”. Autor bloga basnienawarsztacie.pl. 

Program jest finansowany ze środków Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego.

Autorka opowiedziała uczestnikom spotkania, że zawsze marzyła o napisaniu powieści historycznej, a czas zaborów to jej konik, pasjonuje ją. A teraz jej marzenie się spełnia i my jesteśmy jego czynnymi odbiorcami. Jednak jak to z marzeniami bywa, mamy do nich wielkie inspiracje i oczekiwania. Wobec tego Wioletta Piasecka chciała napisać arcydzieło. Gdy dostała od wydawnictwa zielone światło na napisanie tej sagi, nie potrafiła zacząć pisać. Długo siedziała nad pustą kartą w Wordzie, aż w końcu zrozumiała, że jej czytelnicy wcale nie czekają na wielkie dzieło, tylko na Jej powieść. Kiedy autorka to zrozumiała, zaczęła pisać i spod jej pióra wyszła naprawdę bardzo dobra historyczna saga.

Podczas spotkania autorskiego w naszej bibliotece Wioletta Piasecka opowiedziała o swoich książkach, które kocha najbardziej oraz podała kilka przykładów powieści, w których chętnie by coś zmieniła. Zapowiedziała także jakich książek możemy spodziewać się w najbliższym czasie.

Było to niezwykle pasjonujące i interesujące spotkanie, które naładowało wszystkich uczestników ogromem pozytywnej energii. Autorka opowiadała z pasją o kulisach powstania swoich książek i o przygodach ze swojego życia. Wioletta Piasecka zaprosiła również czytelników nasielskiej biblioteki na Targi Książki w Warszawie, które odbędą się już w najbliższy weekend.

Podczas spotkania panowała niezwykle ciepła i rodzinna atmosfera, a każdy uczestnik czuł się tak, jakby spędził czas z bliską osobą. Taka właśnie wyjątkowa i niepowtarzalna jest nasza pisarka – Wioletta Piasecka.

Zadanie zostało dofinansowane w ramach Gminnego Programu Profilaktyki i Rozwiązywania Problemów Alkoholowych oraz Przeciwdziałania Narkomanii.

Jest to książka, która koncentruje się na tajemnicy, wiele rzeczy jest niewiadomych, nikt naprawdę nie wie, co wydarzyło się zimą 1992 roku. Jedno jest pewne: zaginięcie w niewyjaśnionych okolicznościach uczennicy Vincy Rockwell. Uważano, iż wyjechała z nauczycielem filozofii. Jednak jaka jest prawda?

Po latach odbywa się zjazd absolwentów szkoły, na którym spotykają się  najlepsi przyjaciele. Wszyscy przyjaźnili się z zaginioną przed laty nastolatką. Okazuje się, iż wiedzą coś więcej, niż pozostali. Tylko do tego należy ciało zamurowane w budynku szkoły?

Guillaume Musso napisał powieść wciągającą, tajemniczą i bazującą na kluczowych zwrotach akcji. Jego zaskakująca powieść „Zjazd absolwentów” spodobała się uczestnikom Dyskusyjnego Klubu Książki i zachęciła do głośnej dyskusji.

Już teraz serdecznie Państwa zapraszamy na kolejne spotkanie DKK dla dorosłych, które odbędzie się 7 czerwca. Nie może Was zabraknąć!

Podczas lekcji bibliotecznej panie bibliotekarki zaprezentowały dzieciom różne rodzaje książek dostosowanych do ich wieku, jakie posiada w swoich zasobach biblioteka. Były to głównie krótkie bajeczki i historyjki, dłuższe bajki i opowiadania, obrazkowe historie, książki dźwiękonaśladowcze, edukacyjne, z ruchomymi elementami, do nauki czytania, interaktywne oraz książki aktywizujące z elementami dźwiękowymi, a także w formacie trójwymiarowym.

Przeczytaliśmy wspólnie książeczkę z zagadkami o zwierzętach „Zgadywajki czyli rymowanki dla przedszkolaka”. Każdy uczestnik lekcji bibliotecznej mógł odgadnąć hasło i podzielić się swoją historią z danym zwierzakiem.

Następnie  przybliżyliśmy dzieciom serię bajek edukacyjnych „Przygody Fenka”. Są to przepiękne książeczki, całkowicie bezpieczne dla dzieci. Nie zawierają przemocy, wyznaczają granicę między dobrem a złem, a także podkreślają wartości, jakimi są rodzina, przyjaźń czy zaufanie. Uczą także dobrego zachowania oraz odpowiedzialności i empatii. Książeczki te mają niezwykły wpływ na wychowanie, rozwój i kształcenie dzieci. Jeżyki z ogromnym zainteresowaniem wysłuchały jednej z nich: „Myję ręce” i podpowiadały, kiedy należy właśnie myć ręce oraz wyobrażały sobie jak może wyglądać bakteria.

Nasi mili goście poznali również zasady kampanii społecznej „Mała książka – wielki człowiek” skierowanej do dzieci w wieku przedszkolnym i każdy przedszkolak otrzymał Wyprawkę Czytelniczą, na którą składa się: książka dla dzieci, broszura informacyjna dla rodziców przypominająca o nieocenionej roli czytania w rozwoju ich dziecka, Karta Małego Czytelnika służąca do zbierania naklejek oraz zakładka do książki.

Na zakończenie spotkania przedszkolaki zadeklarowały, że wybiorą się do biblioteki z rodzicami, aby zapisać się i uczestniczyć w kampanii społecznej „Mała Książka – Wielki Człowiek”. Było to niezwykle miłe i pouczające spotkanie.

Przeczytaliśmy wspólnie książkę obrazkową o przedszkolakach „Moja wielka wyszukiwanka. Przedszkole”, a każdy uczestnik lekcji bibliotecznej mógł podzielić się swoją historią i wskazać na obrazku to, o czym akurat czytała pani bibliotekarka.

Następnie  przybliżyliśmy dzieciom serię książek „Tupcio Chrupcio” opowiadających o perypetiach małej myszki poznającej świat i uczącej się jak radzić sobie z trudnościami, z którymi spotykają  się dzieci w wieku przedszkolnym. Tytułowy Tupcio pozwala poczuć dzieciom, że nie są pozostawione samymi sobie z obawami i pomaga zaakceptować nadchodzące zmiany. Za każdą bajką stoi rozwiązanie problemu, które mysia rodzina podpowiada bohaterowi utworu i jednocześnie dziecku słuchającemu bajki. Dzieci z ogromnym zainteresowaniem wysłuchały jednej z bajeczek Elizy Piotrowskiej z serii Tupcio Chrupcio pt. „Idę do lekarza”.

Nie zabrakło także odrobiny gimnastyki, którą poprowadziły dzieci oraz Czytelnik, który akurat przyszedł wypożyczyć książkę i z ogromną radością włączył się w zabawę, za co serdecznie Panu dziękujemy.

Nasi mili goście poznali również zasady kampanii społecznej „Mała książka – wielki człowiek” skierowanej do dzieci w wieku przedszkolnym i każdy przedszkolak otrzymał Wyprawkę Czytelniczą, na którą składa się: książka dla dzieci, broszura informacyjna dla rodziców przypominająca o nieocenionej roli czytania w rozwoju ich dziecka, Karta Małego Czytelnika służąca do zbierania naklejek oraz zakładka do książki.

Na zakończenie spotkania przedszkolaki zadeklarowały, że wybiorą się do biblioteki z rodzicami, aby zapisać się i uczestniczyć w kampanii społecznej „Mała Książka – Wielki Człowiek”. Było to niezwykle miłe i pouczające spotkanie.

W pierwszej części naszych zajęć teatralnych zawsze pracujemy nad dobrą dykcją, wykonując szereg ćwiczeń artykulacyjnych i oddechowych. Tak było również w poniedziałki: 28 kwietnia br. i 5 maja br. Podczas tych spotkań czytaliśmy z podziałem na role utwory Jana Kochanowskiego przygotowując przedstawienie na temat twórczości tego renesansowego poety. Przedstawialiśmy scenki tematyczne opowiadające o przedszkolu i harcerzach. Przez dwa kolejne spotkania bywaliśmy też w sądzie, gdzie toczyła się trudna sprawa dotycząca wypadku w przedszkolu. Wszystkie improwizowane historie nasi aktorzy ogrywali z ogromnym zapałem i pomysłowością. 

Nasze biblioteczne zajęcia literackie poświęcone są utrwalaniu wiedzy z zakresu literatury i języka polskiego. Często łączymy je z zabawą. Tak właśnie było 24 kwietnia br., kiedy to rozwiązywaliśmy przygotowane wcześniej przez wyznaczone zespoły krzyżówki literackie. Odgadywaliśmy tytuły lektur, po uprzednim przeczytaniu wybranych fragmentów oraz graliśmy w skojarzenia. Na zakończenie naszego spotkania rozegraliśmy partyjkę naszej ulubionej planszówki. Natomiast 8 maja br., przypomnieliśmy sobie części mowy i części zdania. A później wspólnie rozwiązywaliśmy test wiedzy dotyczący tych zagadnień. W dalszej części spotkania jego uczestnicy układali wiersze, czyli robiliśmy bigos literacki. Wszyscy otrzymali do dyspozycji mniejsze i większe fragmenty utworów (J. Iwaszkiewicza, J. Brzechwy, J. Twardowskiego, W. Chotomskiej, Cz. Miłosza, L.J. Kerna), z których powstały zupełnie nowe teksty. 

     Spotkanie z panią Idą Żmiejewską nie tylko dostarczyło informacji o konkretnych wydarzeniach historycznych, ale również ukazało pasję i oddanie autorki literaturze, co z pewnością zainspirowało licznie przybyłych na spotkanie z pisarką uczestników do tego, by sięgnąć nie tylko po twórczość pisarki, ale też …. samemu zacząć tworzyć. W spotkaniu autorskim uczestniczyli członkowie Dyskusyjnego Klubu Książki oraz mieszkańcy naszego miasta, gminy i rodzina Pisarki. W podziękowaniu Gościni otrzymała drobne upominki z logo Gminy Nasielsk oraz burzę oklasków. Na zakończenie spotkania odbyła się sesja fotograficzna z pisarką.